Opadające liście

Opadające liście

Oszczędny, lakoniczny, czuły, z estetyką retro, która ściera się z brutalną rzeczywistością.

Znakomity film.

Znakomity!!!

Łagodna rozpacz naszych czasów....

Aki Kaurismäki ze wszystkimi swoimi znakami rozpoznawczymi, wspaniały film!

Wybitny film Kaurismäkiego

cały film to słodka melancholia! Kaurismäkowska estetyka i klasyczni kaurismäkowscy bohaterowie, którzy mimo biedy, przeciwności i smutku zachowują godność i nadzieję. Wciąż są optymistami i gonią za miłością i bliskością. Jeden z moich najukochańszych, zaraz po Człowieku bez przeszłości.

bardzo fajny film, słodki i prosty

Smutny i radosny!

Nie zachwycił mnie. Bardzo mnie zmęczył. Strasznie dziwny wydał mi się sposób, w jaki pokazane są relacje międzyludzkie. Widziałam ich bez żadnego rozwoju, jak po prostu współistnieją, a nigdy nie ma prawdziwej komunikacji kogokolwiek z kimkolwiek. Dość dziwaczne. Jednak rozmawiałam o tym później ze starszą panią i powiedziała, że mniej więcej tak i aż tak zamknięci są ludzie w krajach północnych. Może jestem zbyt młoda i bez doświadczeń w tej konkretnej dziedzinie ()relacje międzyludzkie mieszkańców północnej Europy, pani, z którą rozmawiałam, je miała) i dlatego tego nie zrozumiałam i tak bardzo się „zawiesiłam” na tej kwestii. Nie zrozumiałam nawet, co się ludziom w nim podoba, niestety, a nie tylko tyle, że mnie się nie podobał. Szkoda.

gwarancja

kochany kaurismäki..jak znowu puszczą go w kinie, obejrzyjcie go też na dużym ekranie

Sympatyczny

Spodziewałem się, że będzie ciekawszy, biorąc pod uwagę koncept. Ogląda się przyjemnie, chociaż widziałem lepsze filmy Kaurismäkiego

Skromny i bez ozdobników!

Historia w prostych, wyrazistych, równych liniach, które wyginają się (choćby trochę), gdy tylko pojawia się miłość albo pocałunek! Niesamowite jest też, ile humoru jest w tym filmie, od tekstów, przez wygląd wszystkich postaci, po ich suchy sposób mówienia!

Biednemu...zawsze wiatr w oczy.

Słodko-gorzki, melancholijny i chwilami niespodziewanie zabawny. Prosta historia, z oszczędnymi dialogami i budową dziecięcej baśni. A jak to w baśniach bywa, smoki i czarownice współczesnego świata (bieda, alkoholizm, podejrzliwość, samotność ) straszą, rozczarowują, ale nie są w stanie pokonać człowieka, który szuka miłości. W ostatniej scenie filmu chce się czule przytulić oboje bohaterów i psa też!

ZNAKOMITY FILM,ARCYDZIEŁO!

OPADAJĄCE LIŚCIE PEŁNE NADZIEI!

Film z przesłaniem i romantyzmem, pełen NADZIEI!

Opadające liście: Prosto w serce

„Opadające liście” Akiego Kaurismäkiego to film, który się wyróżnia i mówi prosto do serca. Przenosi cię do współczesnych Helsinek, gdzie Ansa (Alma Pöysti) i Holappa (Jussi Vatanen), dwoje samotnych robotników, próbują znaleźć miłość. Film pokazuje ich wzruszające próby nawiązania więzi, mimo przeszkód (alkoholizm, biurokracja). Z podpisem Kaurismäkiego dostajesz charakterystyczny humor, minimum dialogów i wyjątkową estetykę wizualną. To historia o ludzkiej wytrwałości i nadziei, która kryje się w prostocie. To dzieło, które głęboko porusza i zostaje w tobie, bo choć mówi o prostym życiu, film jest ponadczasowym dziełem, które pokazuje, że miłość można znaleźć nawet w najbardziej nieoczekiwanych chwilach.

Aż tak problematyczne jest fińskie społeczeństwo?

Trudności klasy robotniczej na pierwszym planie. Świat pracy, w którym ludzie są do wymiany. W tym świecie potrzeba miłości i bliskości wydobywa się z każdej szczeliny, która która pozostaje otwarta.

Po prostu pięknie zabawny !

Jak na stypie

Film bez ładu i składu, bez ani jednego ciekawego momentu. Aktorzy wyglądają, jakby się nudzili i odbębniali pańszczyznę, a postacie, które grają, snują się bez celu, mówią bez wyrazu i ogólnie sprawiają, że zaczynasz się zastanawiać, czy jesienne liście nie robią przynajmniej więcej hałasu. Lepiej pasowałby tytuł «zimowy sen»

Obejrzyjcie go!

Wspaniały w swojej prostocie

Nie tylko historia miłosna

Kaurismäki podkreśla, że nawet miłość jest trudniejsza dla robotników, i nie pokazuje tego dydaktycznie, tylko po prostu, przez obrazy i przeciwności, które wynikają z ich klasy. Po raz kolejny wspaniały!

ZNAKOMITY

cudownie melancholijny

Warto go zobaczyć!

Surowy, melancholijny, ale czuły film. Z mojej perspektywy zobaczyłem, że ostatecznie przyciągamy ludzi, którzy są na tym samym poziomie co my, i jeśli w końcu są też dla nas odpowiedni, dadzą nam światło, a my damy światło im... Jeśli ktoś uważnie przyjrzy się scenariuszowi, były w nim piękne, małe, niespodziewane zdarzenia, które nadawały ładny rytm... Miłego oglądania!

Piękny film

Prosty, oszczędny i bez zbędnych ozdobników, a przy tym taki piękny i melancholijny. To dopiero pierwszy film Akiego Kaurismäkiego, jaki widziałem, i sprawił, że chcę zobaczyć wszystko, co ten reżyser stworzył.