Szczęście

"Jadowita" impresjonistyczna pocztówka

Surowy, ironiczny i estetycznie doskonały film, który przedstawia szczęście nie jako uczucie, ale jako wymienną część.

Szczęście mieć dostęp do takich filmów

Bardzo dziwny film. Drugi pełnometrażowy film Agnès Vardy uzasadnia, dlaczego była jedną z pionierek Nouvelle Vague. Choć scenariusz jest konwencjonalny, próbuje nowych technik: urywany montaż, migawkowe ujęcia, które nie pasują do linearnej narracji, kontrapunktowy podkład muzyczny, podrasowany mixage. Film skąpany jest w świetle, dominuje natura, uroda bohaterów i atmosfera szczęścia. Nawet wtedy, gdy nikt by się tego nie spodziewał. I na tym polega magia filmu. Szczęście to film o cynizmie, patriarchacie ,porusza kwestie moralne, które zajmują nas do dziś, i to wszystko często w sposób niezauważalny.

Late Bloomer

Jak obraz z onirycznymi scenami, zrobionymi z oddaniem i słodyczą ze składników utopii. Jeśli już mają kręcić filmy do snucia sennych fantazji, wolę, żeby były zrobione z takich składników. Nawet stereotypy mają finezję, hipnotyzują cię, aż cię przebudzą i sprawią, że zaczniesz się zastanawiać, co właściwie wydarzyło się w tym śnie? Dlaczego jest zbyt piękny, by był prawdziwy? Jest różnica w porównaniu z lekkostrawnymi i wypolerowanymi romantycznymi filmami z Hollywood. Bo czym innym jest wiosenna kołysanka na wsi, a czym innym otępienie po tabletkach nasennych.

Przyjemny i ciekawy film

To pierwszy film Vardy, jaki oglądam. Ciekawy film, który choć płynie jak baśń, skłania do myślenia i rodzi pytania. Warto go zobaczyć.

Food for thought

Gdzieś przeczytałem, że film należy do kategorii domestic thriller, i zgodzę się w zupełności. Jeśli was też ruszyło zakończenie, to znaczy, że Varda dobrze wykonała swoją robotę ;) Warto po obejrzeniu przeczytać też kilka analiz filmu.

Czuła baśń

Technicznie film jest dziełem sztuki, przyjemny i harmonijny aż do mdłości. Fabuła w bardzo piękny i czuły sposób rozwija światopogląd Francuzów na temat miłości, który jest niczym innym jak poliamorycznym podejściem.. Oczywiście są elementy epoki, które dają do myślenia. Szczęście mężczyzny było ważniejsze od szczęścia kobiety, a ta druga musiała określać swoje szczęście na podstawie szczęścia swojego męża. To właśnie robią te kobiety. Oddają mu się całkowicie. Czułość filmu sprawiła, że przez chwilę uwierzyłem, że wszystko ma sens, łatwo zatracić się w wyjątkowości tego świata, przy którym bardzo ciekawe jest, czy naprawdę istnieje. Jeśli my, ludzie, kiedyś zdołamy mieć takie relacje z ludźmi, to zbudujemy raj na ziemi.