Jacques Tati

Jacques Tati zbudował dom bogaczy od zera na terenie wytwórni pod Niceą. Prawie żadnych dialogów, niekończące się gagi i wujek, który nie potrafi obsłużyć nowoczesnych technologii. Pan Hulot w oscarowym filmie, który pokazuje, że reżyser to godny następca Bustera Keatona. — W starej, walącej się dzielnicy Paryża żyje pan Hulot. Nie ma pracy ani większego planu. Za to jego siostra ma modernistyczny dom na przedmieściach, w którym wszystko jest nowoczesne i nic nie działa, jak trzeba. Hulot przyjeżdża w odwiedziny. Mały Gérard go uwielbia. W przeciwieństwie do domu. — Najlepszy film nieanglojęzyczny | Oscary | 1959 Specjalna Nagroda Jury | Festiwal Filmowy w Cannes | 1958

Jest na każdej liście najlepszych filmów w historii i sprawił, że człowiek, który go nakręcił, zbankrutował. Jacques Tati zbudował pod Paryżem całe miasto: biura, ulice, lotnisko. Kręcił tam przez trzy lata. Zachwycająca komedia z panem Hulotem, która bawi do dzisiaj. — Paryż ze szkła i stali, gdzie każdy budynek wygląda tak samo. Pan Hulot ma umówione spotkanie z urzędnikiem, ale nie potrafi go znaleźć. Trafić do wyjścia też nie umie. Autokar turystów zwiedza miasto, którego właściwie nie widzi. Szklana pułapka.

Dziś plaża, na której pan Hulot spędza wakacje, oficjalnie jest nazwana na jego cześć, a na piasku stoi pomnik z brązu. W tym filmie ta postać pojawia się po raz pierwszy: fajka, płaszcz, charakterystyczny chód. Prawie żadnych dialogów, ale nie potrafimy przestać się śmiać. — Mały hotel na plaży w szczycie sezonu. Goście organizują sobie życie wokół leżaków, brydża i godzin posiłków. Wszystko chodzi jak w zegarku. Wtedy zjawia się pan Hulot i zabiera się do wypoczynku na serio. Nic, czego dotknie, nie wychodzi z tego bez szwanku. — Nominacja – Najlepszy scenariusz oryginalny | Oscary | 1956 Nominacja - Grand Prix | Festiwal Filmowy w Cannes | 1953