Truants

(Άλλη) μία ελληνική απογοήτευση

Δεν κατανοώ τη λογική "σου δείχνω μία σκηνή- κάτσε φαντάσου όλα τα υπόλοιπα". Η ταινία αναλώνεται στις ίδιες σκηνές μιας παρέας στο βουνό, στην παραλία, στο καφενείο με τις ίδιες ερμηνείες και ότι μεσολαβεί ανάμεσα στην κάθε σκηνή θα πρέπει να το φανταστεί ο θεατής. Μοναδικό σημείο που μου άρεσε, η τελευταία σκηνή.

"...δίχως Κατοχή και πείνα, χωρίς ρετσίνα"

Η πιο μίζερη γενιά του 20ου, με τους αποτυχημένους της και "επιτυχόντες". Όπου, σήμερα, διαχειρίζονται το παρόν και ατενίζουν το μέλλον. Και η ζωή δεν αλλάζει, απλώς κάνει κύκλους, μέσα στο χαριτωμένο περιβάλλον του μικρού προτεκτοράτου. Με μουσική υπόκρουση, τα μεγάλα hit της Αγγλοσαξονικής μητρόπολης. Εξαιρετικό δείγμα των '90s. Παρακαταθήκη...

Συμπαθητική ταινία... Καλοί ηθοποιοί.

Γλυκόπικρη...

Ένας κόσμος που αλλάζει, ένας κόσμος που αλώνετσι, ένας κόσμος που ξεχνάει τα σημαντικά, μία ορμητική νιότη που καταντάει συμβιβασμένη ωριμοτητα... Αλλά και μία νιότη που αρνείται να συνθλιβεί έστω κι αν χαθεί.... Αγαπάμε τους Απόντες...

Πολύ καλή!

Ταινιάρα!

γιατι μεγαλωνουμε ;;;; βοηθεια.

για κάθε άδειο μπουκάλι μπίρας στην ταβέρνα, για κάθε χταπόδι που πλύθηκε στο σύντομο πρόγραμμα και για κάθε φορά που θα θαυμάζω τον Μουρίκη με σπίντο .... αγαπώ απύθμενα την ξανά και ξανά και ξανά καταστροφή που μου προκαλεί αυτό το γκρίκ κουλτούρ διαμαντάκι. Πάω να κλάψω. ΑΝΤΊΟ.

Πολυ καλή

Ωραία χρόνια, χωρίς κινητά. Κουβέντα στο καφενείο, μόνο με φίλους, χωρίς post στα social media για να δείχνουμε ότι περνάμε ωραία. Και η ζωή συνεχίζεται..

Άπαντες απόντες

Ίσως η ταινία με την οποία θα ταυτιστεί κάθε άνδρας που διανύει τουλάχιστον την τέταρτη δεκαετία της ζωής του. Η αλήθεια για το σύνολο των εφηβικών παρεών και τη φθίνουσα πορεία τους στο χρόνο. Η γλαφυρότητα των χαρακτήρων στα πρώτα χρόνια της ενηλικίωσης επισκιάζεται έπειτα από την μεταβολή που παρουσιάζουν οι πρωταγωνιστές επιβαρυμένοι πια από τις υποχρεώσεις, τη ρουτίνα και τη ματαιότητα της πραγματικά ενήλικης ζωής. Ένα αληθινά σκληρό κοίταγμα στον καθρέπτη για τον καθέναν μας, που έχει θρηνήσει φίλους που φύγανε και στιγμές που χάθηκαν μαζί με τη νιότη του.

Απόντες

Απουσία ξεκάθαρης πλοκής και, παρ' όλα αυτά. η ταινία εξελίσσεται δυναμικά μέσα στο ρεαλισμό της. Παντελώς απούσες οι γυναίκες, γεγονός που καθιστά το δυναμισμό της ταινίας μονόπλευρο και αποσπασματικό.

Υπέροχη!

Ταινία ... "ήρεμη δύναμη" !!

Μέσα από την εξέλιξη της ζωής μιας παρέας παιδικών φίλων από την Σαλαμίνα, καταγράφεται η πορεία της ελληνικής κοινωνίας και το πως αυτή επιδρά στους χαρακτήρες των ηρώων. Τελικά... κανένας δεν ξεφεύγει από τον χαρακτήρα του!

Σαλαμινοροκάδες

Η ταινία προσπαθεί να καταγράψει τη φθορά του χρόνου πάνω στις φιλίες και τις σχέσεις μιας παρέας από τη Σαλαμίνα. Η πρόθεση είναι αξιόλογη, όμως η καταγραφή από μόνη της δεν αρκεί για να δημιουργήσει μια ταινία που να συγκινεί ή να καθηλώνει. Περίμενα να με αγγίξει περισσότερο, αλλά αρκετές σκηνές κυλούν χωρίς ιδιαίτερη ένταση και οι χαρακτήρες δεν αποκτούν το βάθος που θα έκανε τον θεατή να επενδύσει συναισθηματικά στην πορεία τους. Εκεί που πραγματικά ξαφνιάστηκα ήταν στη μουσική. Είναι ίσως η μοναδική ταινία που έχω δει να χρησιμοποιεί ως μουσική υπόκρουση τους Van der Graaf Generator. Ίσως τελικά το πιο «προοδευτικό» στοιχείο της να μην ήταν η αφήγησή της, αλλά η τόλμη των... σαλαμινοροκάδων να βάλουν Van der Graaf Generator στο soundtrack. Για μένα, αυτή ήταν η πιο αξέχαστη στιγμή της προβολής.