Moja noc u Maud

Cine - esej

Gdyby film był książką, napisałby ją Rohmer!

i co to za noc

Czułem zapach papierosowego dymu i lodowatą pogodę, delektowałem się dialogami. Zdjęcia niesamowite!

Czy w miłości jest moralność?

Choć ten przegadany sposób narracji już się przeżył, dylematy filmu pozostają aktualne. Główny bohater pozna dwie kobiety, zakwestionuje swoje wartości, zakocha się ,ktoś zakocha się w nim i w końcu pogodzi się z rzeczywistością. Ze znakomitymi rolami i szybkim montażem, który nie pozwala się nudzić, noc u Maud okazuje się nie tylko miłosna, ale i pouczająca w kwestii tego, czego wszyscy szukamy.

No co za ludzie

Jego filmy zawsze dodają mi życia! Uwielbiam sposób, w jaki odsłania swoich bohaterów, którzy zawsze mają coś ciekawego do pokazania albo powiedzenia. Bardzo piękna historia z ważnymi rozważaniami o tym, czego chcemy, a co musimy w tym życiu! Pokochałem go ♥♥

Oda do odwiecznego konfliktu moralność-pragnienia

Film porusza jedną z kwestii, które nieustannie dręczą człowieka. Moralność czy pragnienia? Jakie są czerwone linie, których w żadnym wypadku nie wolno nam przekroczyć? Jak radzimy sobie z pokusą i pragnieniem tego, co "zakazane"? Ze świetnymi rolami i po mistrzowsku zbudowanymi dialogami Rohmer podejmuje ten trudny temat moralności, z elementami zarówno religijnymi, jak i filozoficznymi.

‘’C’est ça le destin’’

Film porusza kwestię moralności, jaką każdy człowiek sam sobie wyznacza, i tego, na ile jest w stanie określić swoje wybory. Maud jest dla bohatera wyzwaniem, dowodem na to, że panuje nad sobą. Szybko okazuje się, że nie potrafi zapanować nad swoimi pragnieniami, tylko poddaje się okolicznościom. Pojawia się tu pytanie o wolną wolę i determinizm. Oczywiście odpowiedź pozostawiono ocenie widza, ale dość wyraźnie wybrzmiewa pogląd, że ludzie, tak jak Jean Louis, mają skłonność do interpretowania rzeczywistości w sposób, który sprzyja ich emocjonalnemu dobrostanowi, i ciągle zmieniają zdanie w imię szacunku do samych siebie i własnego interesu. Tak samo Maud, choć jest ateistką, spontanicznie powołała się na swój los, żeby wyjaśnić to, czego nie może kontrolować, mówiąc ‘’C’est ça le destin’’

Kiedy Éric Rohmer przedstawił się światu

Podstawowym narzędziem w kinie Érica Rohmera jest dialog. Dlatego główny nacisk kładzie on na prowadzenie aktorów i na to, jak podadzą tekst. Poza tym (np. découpage) jego ingerencja reżyserska ogranicza się do tego, co absolutnie niezbędne. W tym filmie dialog jest mniej 'naiwny' niż w pozostałych jego filmach, a bardziej filozoficzny, jednak -choć tematyka nieco się różni- cel pozostaje ten sam: zgłębianie kondycji ludzkiej. Znakomity jak zawsze Jean-Louis Trintignant.