Michael Haneke

Szok w Cannes, szok w kinach: szok, który ugruntował pozycję Michaela Hanekego („Pianistka”). Na stałe zmienił to, jak myśli się o brutalności na ekranie i wciąż polaryzuje publiczność. Zaczyna się niewinnie: od dwóch bardzo uprzejmych chłopaków i prośby o jajka. — Mieszczańskie małżeństwo jedzie z małym synem do letniego domu nad jeziorem na spokojny weekend. Do drzwi puka dwóch wyjątkowo uprzejmych młodych mężczyzn i prosi o drobną przysługę. Uprzejmości się kończą, a oni nie zamierzają wyjść. Morderstwo traktują jak hobby, a rodzina właśnie stała się rozrywką na popołudnie. — Selekcja Oficjalna | Festiwal Filmowy w Cannes | 1997

Złota Palma i Oscar dla najwrażliwszego filmu Hanekego. Jean-Louis Trintignant („Trzy kolory. Czerwony”) i Emmanuelle Riva („Hiroszima, moja miłość”) jako para, której miłość przetrwała wszystko, ale staje wreszcie wobec tego, czego nic i nikt nie może pokonać. — Georges i Anne, oboje po osiemdziesiątce, to emerytowani nauczyciele muzyki. Są ze sobą od dziesięcioleci i od wielu lat mieszkają w tym samym paryskim mieszkaniu. Pewnego ranka przy śniadaniu Anne milknie w pół zdania i patrzy w pustkę. Później jej pamięć zaczyna znikać, a wraz z nią wspólne życie, które budowali przez lata. — Złota Palma | Festiwal Filmowy w Cannes | 2012 Najlepszy film nieanglojęzyczny | Oscary | 2013 Nominacja – Najlepszy film | Oscary | 2013 Nominacja – Najlepsza reżyseria | Oscary | 2013 Nominacja – Najlepszy scenariusz oryginalny | Oscary | 2013 Nominacja – Najlepsza aktorka pierwszoplanowa (Emmanuelle Riva) | Oscary | 2013 Najlepszy film nieanglojęzyczny | BAFTA | 2013 Najlepszy film nieanglojęzyczny | Złote Globy | 2013 Najlepszy film europejski | Europejskie Nagrody Filmowe | 2012

Świat po apokalipsie. Dlaczego się skończył, Haneke nie tłumaczy. Film powstał w 2003 roku, a i tak uchwycił coś z egzystencjalnej pustki współczesności. Isabelle Huppert prowadzi dzieci przez pola i drogi, wymieniając wszystko, co ma, na bezpieczny nocleg. — Dom na francuskiej wsi, jakiś czas po tym, jak świat dotknęła nienazwana katastrofa. Anne przyjeżdża tu z mężem i dwojgiem dzieci, szukając schronienia, ale zastaje w środku uzbrojonych obcych. Przed nocą rodzina jest już na drodze, razem z całą resztą kraju. Za nimi zaczyna iść milczący chłopiec. Anne go nie odgania.

Trzeci film Hanekego składa się z mozaiki 71 momentów z żyć nieznajomych w Wiedniu. W jej centrum dziewiętnastolatek, który wchodzi do banku z bronią. Haneke celny i wstrząsający jak zawsze. — Wiedeń, ostatnie tygodnie 1993 roku. Chłopiec z Rumunii śpi na ulicy, starszy pan dzwoni do córki, żeby czymś wypełnić dzień, małżeństwo czeka na adopcję, a student nie radzi sobie z niczym. Nie znają się. Dzień przed Wigilią jedno z nich wchodzi do banku z bronią. — Selekcja oficjalna - Directors' Fortnight | Festiwal Filmowy w Cannes | 1994

Haneke robi remake własnego filmu, powtarzając każde ujęcie po angielsku z Naomi Watts i Timem Rothem. Brutalny obraz, który finalnie jest manifestem przeciw przemocy w kinie. Haneke nie robi tego dla przyjemności – robi to, żeby zapytać, dlaczego ty jej szukasz. — Ann i George przyjeżdżają z synem i psem do domku nad jeziorem. U progu pojawiają się dwaj uprzejmi młodzi mężczyźni. Jeden prosi o jajka. Upuszcza je, wraca po następne. George każe mu się wynosić. To wtedy drugi chłopak sięga po kij golfowy.

Juliette Binoche u dwukrotnego laureata Złotej Palmy. Śmieci rzucone na kolana żebraczki na paryskiej ulicy – Michael Haneke podąża za wszystkimi konsekwencjami tego drobnego okrucieństwa. Współczesna Europa jako Wieża Babel na moment przed upadkiem. Dlaczego tak trudno się porozumieć? — Paryż. Aktorka wpada na ulicy na młodszego brata swojego partnera, który w tym czasie relacjonuje wojnę w Jugosławii. Chwilę później chłopak rzuca zgniecioną papierową torbę na kolana żebrzącej kobiety. Syn imigrantów z Mali każe mu ją podnieść. Na miejscu zjawia się policja. — Nagroda Jury Ekumenicznego | Festiwal Filmowy w Cannes | 2000

To musi być Isabelle Huppert – taki warunek postawił Michael Haneke przed rozpoczęciem zdjęć. Miażdżąca adaptacja powieści noblistki Elfriede Jelinek. Nauczycielka fortepianu zamknęła w sobie wszystkie uczucia, ale spotyka ucznia, który chce znaleźć klucz. — Erika Kohut uczy gry na fortepianie w wiedeńskim konserwatorium. Wieczorami wraca do mieszkania, które dzieli z surową matką. Nauczycielka jest samotna i bezwzględna wobec uczniów. Jej seksualność znajduje ujście w podglądactwie i kabinach z pornografią. O jej względy zaczyna zabiegać Walter Klemmer, młody i zdolny student. Erika mówi mu dokładnie, czego pragnie… — Najlepsza aktorka (Isabelle Huppert) | Festiwal Filmowy w Cannes | 2001 Najlepszy aktor (Benoît Magimel) | Festiwal Filmowy w Cannes | 2001 Wielka Nagroda Jury | Festiwal Filmowy w Cannes | 2001 Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | BAFTA | 2002 Najlepsza aktorka europejska (Isabelle Huppert) | Europejskie Nagrody Filmowe | 2001 Nominacja – Najlepszy film europejski | Europejskie Nagrody Filmowe | 2001 Nominacja – Najlepszy europejski scenarzysta | Europejskie Nagrody Filmowe | 2001 Nominacja – Najlepsza aktorka (Isabelle Huppert) | Nagrody Cezara (Cezary) | 2002

Michael Haneke poszukuje źródeł faszyzmu. Niemiecka osada z początku XX wieku. Kolejne wypadki w protestanckiej wsi wyglądają coraz mniej przypadkowo, ale nikt nie chce powiedzieć, kto za nimi stoi. Tymczasem dzieci wiedzą więcej, niż mówią. Złota Palma, Złoty Glob i gros innych nagród. — Protestancka wieś w północnych Niemczech, rok przed pierwszą wojną światową. Lekarz spada z konia, który potyka się o drut rozciągnięty w poprzek drogi. Później wypadków przybywa, ale wyjaśnień nie. Podejrzenia padają na mieszkańców, ale nikt nie chce mówić. Tymczasem wiejskie dzieci obserwują wszystko. Być może wiedzą więcej, niż dorośli są gotowi przyznać. — Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | Oscary | 2010 Nominacja – Najlepsze zdjęcia | Oscary | 2010 Złota Palma | Festiwal Filmowy w Cannes | 2009 Nagroda FIPRESCI | Festiwal Filmowy w Cannes | 2009 Najlepszy film nieanglojęzyczny | Złote Globy | 2010 Film Roku według FIPRESCI | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w San Sebastián | 2009 Najlepszy film europejski | Europejskie Nagrody Filmowe | 2009 Najlepszy reżyser europejski | Europejskie Nagrody Filmowe | 2009 Najlepszy europejski scenarzysta | Europejskie Nagrody Filmowe | 2009

To jego debiut, a Haneke już tu nad wszystkim ma pełną kontrolę. Tę historię zainspirowała krótka notka w gazecie. Thriller i satyra na konsumpcjonizm o rodzinie, która metodycznie niszczy swoje dotychczasowe życie. Groza nie kryje się tu w cieniu – dzieje się w pełnym świetle dnia. — Georg jest inżynierem, Anna dobiera okulary, ich córka Eva jest zwykłą uczennicą. Każdy poranek wygląda tak samo, w absolutnej monotonii i rutynie. Pewnego dnia Eva mówi w szkole, że oślepła, co nie jest prawdą. Matka reaguje na to zaskakująco, a pod fasadą mieszczaństwa pojawiają się pęknięcia. Przez kolejne trzy lata rodzina odsuwa się od wszystkich, a w końcu od siebie nawzajem. — Nagroda Ernest Artaria | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Locarno | 1989

W 1961 roku paryska policja zabiła algierskich demonstrantów. Francja zaprzeczała temu przez czterdzieści lat. Na tym milczeniu Michael Haneke zbudował thriller, nagrodzony w Cannes za reżyserię. Zamożna rodzina znajduje pod drzwiami nagrania własnego domu. Nie wyłączaj napisów końcowych. — Georges prowadzi telewizyjny program o książkach i żyje dostatnio w Paryżu. Pewnego dnia pod drzwiami znajduje kasetę z wielogodzinnym nagraniem fasady własnego domu. Kolejne przesyłki przychodzą owinięte w dziecięce rysunki. Ktoś chce, żeby coś sobie przypomniał. — Najlepsza reżyseria | Festiwal Filmowy w Cannes | 2005 Nagroda FIPRESCI | Festiwal Filmowy w Cannes | 2005 Nagroda Jury Ekumenicznego | Festiwal Filmowy w Cannes | 2005 Najlepszy film europejski | Europejskie Nagrody Filmowe | 2005 Najlepszy reżyser europejski | Europejskie Nagrody Filmowe | 2005 Najlepszy aktor europejski (Daniel Auteuil) | Europejskie Nagrody Filmowe | 2005 Nagroda FIPRESCI | Europejskie Nagrody Filmowe | 2005 Najlepszy europejski montażysta | Europejskie Nagrody Filmowe | 2005