Pedro Almodóvar

Pedro Almodóvar u szczytu formy, melodramat miesza się z thrillerem. Niewidomy scenarzysta wraca do miłości, która go wykończyła, i do filmu pisanego w tamtych czasach. Reżyser przywołuje własne „Kobiety na skraju załamania nerwowego”. Penélope Cruz w roli utrzymanki, świadomej własnej wartości. — Współczesny Madryt. Niewidomy scenarzysta podpisuje się jako Harry Caine i nigdy nie opowiada, jak stracił wzrok. Pewnego dnia w jego życiu zjawia się nieznajomy i pyta o Lenę, aktorkę, która grała w jego ostatnim filmie. Za ten film płacił wtedy bardzo bogaty człowiek. O niego też pyta. — Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | BAFTA | 2010 Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | Złote Globy | 2010 Najlepsza muzyka oryginalna | Nagrody Goya | 2010 Nominacja – Najlepsza aktorka (Penélope Cruz) | Nagrody Goya | 2010 Nominacja – Najlepszy reżyser europejski | Europejskie Nagrody Filmowe | 2009 Selekcja Oficjalna | Festiwal Filmowy w Cannes | 2009

Relacja matka-córka, dociśnięta do ekstremum, rozgrywa się do dźwięków Ryuichiego Sakamoto. Ginie jedyny mężczyzna, którego kochały obie kobiety i proces staje się pierwszym miejscem, w którym są wobec siebie szczere. Almodóvar zamienia salę sądową w konfesjonał. — Piętnaście lat temu Becky zostawiła w Madrycie córkę i wyjechała śpiewać za granicę. Teraz wraca. Rebeca jest już dorosła i w międzyczasie wyszła za jednego z dawnych kochanków matki. Mężczyzna ginie, a policja ma dokładnie dwie podejrzane. — Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | Złote Globy | 1992 Najlepszy film zagraniczny | Nagrody Cezara (Cezary) | 1993

Almodóvar w zakonie. Piosenkarka po śmierci kochanka ukrywa się w klasztorze. Tam jedna siostra bierze LSD, druga pisze szmatławe powieści pod pseudonimem, trzecia ma tygrysa. Każda z nich chce gdzieś przynależeć. — Kochanek piosenkarki umiera z przedawkowania. Ona potrzebuje zniknąć. Wybiera klasztor. Siostry ze zgromadzenia, które przyjmuje upadłe kobiety, też upadły całkiem nisko. Matka przełożona nie kryje radości z jej przyjazdu.

Reporterka ma kamerę przytwierdzoną do głowy i strój od Jeana Paula Gaultiera. Obok niej naiwna charakteryzatorka, fotograf-podglądacz i morderca. To, co prywatne, w końcu i tak wyląduje na wizji. W swoim być może najbardziej ekstremalnym filmie Almodóvar nie prosi o aprobatę. — Kika zawodowo zajmuje się makijażem. Wierzy w każdą osobę, którą maluje. Jej chłopak jest fotografem i lubi podglądać. W tym samym domu mieszka jego ojczym, amerykański pisarz. W telewizji reporterka prowadzi program o najgorszych rzeczach, jakie się ludziom przydarzają. Na jutro potrzebuje kolejnej. — Najlepsza aktorka (Verónica Forqué) | Nagrody Goya | 1994

Przełomowy film Pedro Almodóvara. Emerytowanego matadora podnieca śmierć. Poznaje kobietę, która dzieli to samo upodobanie i zabija swoich kochanków szpilką do włosów. Między nimi zagubiony Antonio Banderas. Thriller nasycony kolorem jak corrida. — Diego kiedyś walczył z bykami, dziś prowadzi szkołę dla chłopaków, którzy chcą być matadorami. Jednym z nich jest Ángel: pobożny, bojaźliwy i zdominowany przez matkę. Żeby udowodnić sobie, że jest mężczyzną, robi coś wstydliwego. Potem wchodzi na komisariat i przyznaje się do serii morderstw. Morderstwa są prawdziwe, ale on ich nie popełnił. — Nominacja – Najlepszy aktor drugoplanowy (Antonio Banderas) | Nagrody Goya | 1987 Nominacja - Najlepszy film odrestaurowany | Festiwal Filmowy w Wenecji | 2025

Swoje oscarowe arcydzieło Almodóvar dedykował Bette Davis, Genie Rowlands, Romy Schneider i swojej matce. Bohaterka traci syna, rusza szukać jego ojca, a po drodze znajduje kobiety, które nie pozwolą jej upaść. Kolorowa, wybuchowa i czuła celebracja przyjaźni i życia. — Madryt. W dzień swoich siedemnastych urodzin Esteban biegnie po autograf aktorki i ginie pod kołami samochodu. Jego matka Manuela zostawia wszystko i jedzie do Barcelony, żeby tam odnaleźć ojca, którego chłopiec nigdy nie poznał. Mężczyzna nigdy nie słyszał o tym, że miał syna. — Najlepszy film nieanglojęzyczny | Oscary | 2000 Najlepsza reżyseria | Festiwal Filmowy w Cannes | 1999 Najlepszy film nieanglojęzyczny | BAFTA | 2000 Najlepszy film nieanglojęzyczny | Złote Globy | 2000 Film Roku według FIPRESCI | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w San Sebastián | 1999 Najlepszy film | Nagrody Goya | 2000 Najlepsza reżyseria | Nagrody Goya | 2000 Najlepszy film europejski | Europejskie Nagrody Filmowe | 1999 Nagroda Publiczności | Europejskie Nagrody Filmowe | 1999 Najlepszy film zagraniczny | Nagrody Cezara (Cezary) | 2000

Antonio Banderas przywiązuje Victorię Abril do łóżka i czeka, aż się w nim zakocha. Zdaniem Almodóvara to czarna komedia romantyczna. Wybuchowy, głośny i kontrowersyjny film hiszpańskiego mistrza. — Kiedy Ricky wychodzi ze szpitala psychiatrycznego, dokładnie wie, czego chce. Ożenić się z Mariną, aktorką filmów porno, z którą raz spędził noc, i mieć z nią dzieci. Marina go nie pamięta. Ricky włamuje się do jej mieszkania i przywiązuje ją do łóżka. — Nominacja – Najlepszy film | Nagrody Goya | 1991 Nominacja – Najlepsza reżyseria | Nagrody Goya | 1991 Nominacja – Najlepszy film zagraniczny | Nagrody Cezara (Cezary) | 1991 Selekcja Oficjalna | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 1990

Reżyser dostaje scenariusz od dawnego kolegi ze szkoły. Znajduje w nim własne dzieciństwo, katolicki internat i księdza od chóru. Powinien przerwać lekturę, ale nie może. Gael García Bernal w roli wzorowanej na Ripleyu Alaina Delona. To być może najbardziej osobisty film Almodóvara. — Madryt, 1980. Reżyser Enrique Goded szuka tematu na film. Do jego biura wchodzi mężczyzna i zostawia scenariusz. Mówi, że jest chłopcem, w którym Enrique kochał się w szkole. Scenariusz opowiada o nich, katolickim internacie i ich księdzu. Enrique zaczyna czytać. — Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | BAFTA | 2005 Nominacja – Najlepszy film | Nagrody Goya | 2005 Nominacja – Najlepszy film europejski | Europejskie Nagrody Filmowe | 2004 Nominacja – Najlepszy film Unii Europejskiej | Nagrody Cezara (Cezary) | 2005 Nominacja – Najlepszy film europejski | Polskie Nagrody Filmowe Orły | 2005 Nominacja – Najlepszy film zagraniczny | Nagrody Independent Spirit | 2005

Almodóvar założył własną firmę produkcyjną, żeby ten film należał do niego. Mężczyzna wdaje się w romans z Antoniem Banderasem, ten odbiera to jako obietnicę i chce do niego dotrzeć przez jego siostrę. Mroczny trójkąt, przemoc i obsesja. Tu hamulce nie istnieją. — Reżyser Pablo właśnie rozstał się z kochankiem, który wyjechał. Ma krótki romans z Antoniem, a on traktuje ich relację dużo poważniej. Siostra Pabla, Tina, jest aktorką z przeszłością. Antonio popada w niebezpieczną obsesję. — Teddy Award | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 1987

Marisa Paredes jako autorka romansów z kontraktem na pięć szczęśliwych zakończeń rocznie. Mąż przestał dzwonić z Brukseli, a szczęśliwe zakończenia nie chcą wychodzić jej spod palców. Jedna scena tego filmu stała się zalążkiem „Wszystko o mojej matce”. — Leo pisze bestsellerowe romanse pod pseudonimem. Ma kontrakt na pięć powieści rocznie, każda ma szczęśliwe zakończenie. Jej mąż wyjechał do Brukseli i przestał dzwonić. To, co pisze teraz, wychodzi mroczne i smutne, a wydawcy nie chcą tego tknąć. — Najlepsza aktorka (Marisa Paredes) | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Karlowych Warach | 1996 Nominacja – Najlepsza reżyseria | Nagrody Goya | 1996

Od tego filmu Almodóvar kieruje się ku mroczniejszym nutom. Zaczyna się w Madrycie podczas stanu wyjątkowego, od kobiety rodzącej w autobusie. Przypadek wiąże losy pięciorga bohaterów. Wśród nich młodzi Penélope Cruz i Javier Bardem. — W Madrycie podczas Bożego Narodzenia 1970 roku obowiązuje stan wyjątkowy. Wtedy młoda prostytutka rodzi Víctora w autobusie. Dwadzieścia lat później, podczas gdy Víctor szuka Eleny, dziewczyny, z którą raz spędził noc, do mieszkania wchodzi dwóch policjantów. Jeden z nich wychodzi stamtąd na wózku. — Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | BAFTA | 1999 Najlepszy aktor drugoplanowy (José Sancho) | Nagrody Goya | 1998 Nominacja – Najlepszy aktor (Javier Bardem) | Nagrody Goya | 1998 Nominacja – Najlepszy film europejski | Europejskie Nagrody Filmowe | 1998

Film-punkt zwrotny w karierze Pedro Almodóvara, który przyniósł mu międzynarodową sławę. Carmen Maura i Antonio Banderas w szalonej historii kobiety, która usilnie chce skontaktować się z byłym partnerem, ale po drodze napotyka jego eks-żonę i nową kochankę. Nominacja do Oscara i pięć nagród Goya. — Pepa i Iván są parą od kilku lat i oboje dubbingują filmy w Madrycie. Ale on właśnie zostawił jej wiadomość na sekretarce, żeby spakowała mu rzeczy. Pepa chce go znaleźć i dowiedzieć się dlaczego, ale mężczyzna ani myśli odbierać od niej telefonów. Zamiast tego jej mieszkanie zapełnia się ludźmi z jego życia. Zrobiła też dzbanek gazpacho, bo Iván je uwielbia. Do zupy wsypała tabletki nasenne. — Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | Oscary | 1989 Najlepsza aktorka (Carmen Maura) | Festiwal Filmowy w Wenecji | 1988 Najlepszy scenariusz | Festiwal Filmowy w Wenecji | 1988 Nagroda Publiczności | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Toronto | 1988 Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | Złote Globy | 1989 Najlepszy film | Nagrody Goya | 1989 Najlepsza aktorka (Carmen Maura) | Nagrody Goya | 1989 Najlepsza aktorka drugoplanowa (María Barranco) | Nagrody Goya | 1989 Najlepsza aktorka (Carmen Maura) | Europejskie Nagrody Filmowe | 1988

Hołd dla kobiecej solidarności Pedro Almodóvara. Postaci reżyser wzorował na kobietach swojej rodziny, a sześć aktorek dostało wspólnie jedną nagrodę: tak Cannes rozwiązało problem wyboru. Duchy, La Mancha i tango. Film o śmierci, po którym wychodzi się w dobrym humorze. — Wiejskie kobiety szorują rodzinne groby na cmentarzu w La Manchy. Raimunda przyjechała tu z Madrytu z siostrą Sole i nastoletnią córką Paulą, żeby zajrzeć do starej ciotki. W mieście pracuje na dwóch etatach. Wkrótce sąsiadki zaczynają mówić, że widziały jej matkę. Ale jej matka przecież nie żyje od trzech lat. — Nominacja – Najlepsza aktorka pierwszoplanowa (Penélope Cruz) | Oscary | 2007 Najlepsza aktorka (Penélope Cruz) | Festiwal Filmowy w Cannes | 2006 Najlepszy scenariusz | Festiwal Filmowy w Cannes | 2006 Najlepszy film europejski | Złote Globy | 2006 Najlepszy film | Nagrody Goya | 2007 Najlepsza reżyseria | Nagrody Goya | 2007 Najlepsza aktorka (Penélope Cruz) | Nagrody Goya | 2007 Najlepsza aktorka drugoplanowa (Carmen Maura) | Nagrody Goya | 2007 Najlepsza aktorka europejska (Penélope Cruz) | Europejskie Nagrody Filmowe | 2006 Nagroda Publiczności | Europejskie Nagrody Filmowe | 2006

Oscar dla Almodóvara za scenariusz do intrygującej i melancholijnej historii miłosnej. Pielęgniarz codziennie opowiada kobiecie w śpiączce, co się działo w mieście, jakie widział filmy, co robił po pracy. Obok leży druga, ale jej ukochany nie umie wydusić z siebie słowa. — Pielęgniarz Benigno od lat podgląda z okna uczennicę szkoły baletowej. Alicia wpada pod samochód i trafia pod jego opiekę. Mężczyna myje jej włosy, opowiada o filmach, mówi do niej bez przerwy. W tej samej klinice leży Lydia, torreadorka poturbowana przez byka. Jej ukochany Marco nie potrafi wydusić słowa. Benigno tego nie rozumie. — Najlepszy scenariusz oryginalny | Oscary | 2003 Nominacja – Najlepsza reżyseria | Oscary | 2003 Najlepszy film nieanglojęzyczny | Złote Globy | 2003 Nagroda Publiczności | Europejskie Nagrody Filmowe | 2002 Najlepszy film europejski | Europejskie Nagrody Filmowe | 2002 Najlepszy reżyser europejski | Europejskie Nagrody Filmowe | 2002 Najlepszy europejski scenarzysta | Europejskie Nagrody Filmowe | 2002

Pedro Almodóvar swój debiut kręcił w stylu partyzanckim, perwersyjnym i anarchicznym. Trzy dziewczyny zaczynają szalone życie w madryckim podziemiu artystycznym. Film-manifest kontrkulturowego ruchu La Movida Madrileña, który wybuchł po upadku frankizmu. Bezczelne i niedoskonałe kino. — Madryt, koniec lat siedemdziesiątych. Pepi hoduje na balkonie marihuanę, a krzaki dostrzega przez okno policjant z naprzeciwka. W zamian za milczenie żąda przysługi, później ją gwałci. Pepi chce się zemścić, a odwet ma iść przez jego żonę. Zaprasza Luci na lekcje dziergania, a przy okazji przedstawia jej Bom, nastoletnią wokalistkę punkową. Nauka idzie Luci szybciej, niż Pepi planowała.