Wim Wenders

Nominowany do Oscara dokument, w którym Wim Wenders podąża za niezwykłym artystą-aktywistą Sebastião Salgadem. Przez czterdzieści lat robił zdjęcia wojen i głodu – aż przestał i zaczął przyglądać się Ziemi. Co zostaje w człowieku po dziesięcioleciach kierowania obiektywu na cierpienie? — Od czterdziestu lat fotograf Sebastião Salgado jest świadkiem i dokumentalistą najważniejszych wydarzeń współczesnej historii. Robił to podczas wojen, głodu i uchodźczych eksodusów. Wciąż jeździ po świecie, tyle że teraz szuka miejsc nietkniętych, dzikich zwierząt i krajobrazów, których nikt jeszcze nie zniszczył. Fotografuje to, co pozostało. — Nominacja – Najlepszy film dokumentalny | Oscary | 2015 Specjalna Nagroda Jury – Un Certain Regard (sekcja) | Festiwal Filmowy w Cannes | 2014 Nagroda Jury Ekumenicznego - Wyróżnienie Specjalne | Festiwal Filmowy w Cannes | 2014 Nagroda Publiczności | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w San Sebastián | 2014 Najlepszy film dokumentalny | Nagrody Cezara (Cezary) | 2015

Uwielbiany film Wima Wendersa, który przyniósł mu nagrodę reżyserską w Cannes. Dwa anioły krążą nad wciąż podzielonym Berlinem i zazdroszczą ludziom nieprzewidywalności życia. Jeden postanawia stać się człowiekiem. Bruno Ganz jako ikoniczny anioł, na drugim planie sam Peter Falk. — Anioły stróże przemierzają podzielony Berlin i patrzą na świat czarno-biały. Wsłuchują się w myśli śmiertelnych i próbują ich pocieszać. Aż jeden z nich zakochuje się w akrobatce. Żeby z nią być, musiałby wyrzec się nieśmiertelności. — Najlepsza reżyseria | Festiwal Filmowy w Cannes | 1987 Najlepsza reżyseria | Europejskie Nagrody Filmowe | 1988 Najlepszy aktor drugoplanowy (Curt Bois) | Europejskie Nagrody Filmowe | 1988 Nominacja – Najlepszy film | Europejskie Nagrody Filmowe | 1988 Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | BAFTA | 1989 Nominacja – Najlepszy film zagraniczny | Nagrody Cezara (Cezary) | 1988 Najlepszy film zagraniczny | Nagrody Independent Spirit | 1989

Nominowany do Oscara dokument Wima Wendersa o muzykach z Kuby. Niektórzy z nich mieli już ponad osiemdziesiąt lat, a poza krajem nie znał ich prawie nikt. Dziś nazwa zespołu jest rozpoznawalna na całym świecie. Ponad półtorej godziny w rytmie tradycyjnej muzyki z Hawany, po których chce się bisu. — W 1996 roku Ry Cooder przypadkiem nagrał w Hawanie album z grupą weteranów kubańskiej muzyki, nazwaną na cześć dawno zamkniętego klubu towarzyskiego Buena Vista Social. Dwa lata później wraca, żeby nagrać solową płytę z Ibrahimem Ferrerem, jednym z tych samych muzyków. Grają. W kwietniu zespół daje dwa koncerty w Amsterdamie. W lipcu wychodzi już na słynną scenę Carnegie Hall. — Nominacja – Najlepszy film dokumentalny | Oscary | 2000 Najlepszy europejski film dokumentalny | Europejskie Nagrody Filmowe | 1999

Nagrodzony Złotą Palmą kultowy film drogi Wima Wendersa, do którego zdjęcia zaczął z połową scenariusza. Portret samotnej Ameryki. Milczący mężczyzna wychodzi z teksańskiej pustyni w poszukiwaniu żony. Nastassja Kinski w różowym swetrze jako symbol czegoś, co utraciliśmy. — Mężczyzna błąka się po Teksasie w nieznośnym upale. Nie mówi i wygląda na to, że stracił pamięć. Gdy znajdują go nieprzytomnego na pustyni, brat, który od lat uważał go za zmarłego, zabiera go do siebie. Tam razem z żoną wychowują jego syna. Mężczyzna nie powie, gdzie był przez te lata. Chce jedynie odnaleźć żonę i zabrać chłopca ze sobą. — Złota Palma | Festiwal Filmowy w Cannes | 1984 Nagroda FIPRESCI | Festiwal Filmowy w Cannes | 1984 Nagroda Jury Ekumenicznego | Festiwal Filmowy w Cannes | 1984 Najlepsza reżyseria | BAFTA | 1985 Nominacja – Najlepszy film | BAFTA | 1985 Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | Złote Globy | 1985 Nominacja – Najlepszy film zagraniczny | Nagrody Cezara (Cezary) | 1985

Były pracownik NASA siedzi w pokoju w Los Angeles i ogląda całe miasto przez sieć ukrytych kamer. Gabriel Byrne, Bill Pullman i Andie MacDowell w kultowym filmie Wima Wendersa. Proroczy wobec kolejnych lat inwigilacji i ograniczania prywatności. — Los Angeles. Producent, który dorobił się fortuny na brutalnych i ociekających krwią filmach, trafia w ręce ludzi, dla których przemoc nie jest sprawą fikcji. W innej części miasta urzędnik państwowy siedzi w pokoju pełnym monitorów i widzi wszystko przez tajną sieć kamer. Zaczyna dostrzegać jej prawdziwe zastosowanie. Gdy zadaje zbyt wiele pytań, sam trafia pod obserwację. — Selekcja Oficjalna | Festiwal Filmowy w Cannes | 1997

Lizbona zamówiła u Wima Wendersa film na rok, w którym była Europejską Stolicą Kultury. Wyszła z tego opowieść o zapachu morza i melancholii, która celebruje dźwięki miasta. Legenda rodzimego kina, Manoel de Oliveira, opowiada, po co istnieje kino, a zespół Madredeus gra fado. Posłuchaj. — Do niemieckiego dźwiękowca przychodzi pocztówka z Lizbony: przyjeżdżaj, kręcę tu film i potrzebuję dźwięku. Philip Winter rusza więc w drogę. Na miejscu zastaje mieszkanie pełne puszek z taśmą, ale nie ma w nim reżysera, Friedricha. Nikt nie potrafi powiedzieć, kiedy wróci. Winter nie czeka, tylko bierze mikrofon na tyczce i wychodzi nagrywać miasto. — Nominacja – Nagroda Un Certain Regard | Festiwal Filmowy w Cannes | 1995

Tancerka i choreografka Pina Bausch miała być bohaterką tego filmu, ale zmarła, zanim Wim Wenders zdążył zacząć zdjęcia. Nakręcił więc film nie z nią, tylko dla niej. „Tańczcie, tańczcie, inaczej jesteśmy zgubieni”, mówiła Pina. Hołd na cztery choreografie. — Tancerze zespołu Piny Bausch wykonują jej choreografie. „Le Sacre du printemps” tańczą na scenie zasypanej ziemią, „Café Müller” wśród rzędów drewnianych krzeseł. W „Vollmond” woda zalewa deski sceny. Później te układy wpuszczają w miasto: do parków czy pod miejską kolejkę. — Nominacja – Najlepszy film dokumentalny | Oscary | 2012 Najlepszy europejski film dokumentalny | Europejskie Nagrody Filmowe | 2011