Andrzej Żuławski

Polska zakazała jego poprzedniego filmu, więc Żuławski kolejną prowokację nakręcił we Francji. Romy Schneider gra aktorkę, która jest zmuszona występować w filmach soft porno. Fabio Testi – fotografa, który zapożycza się, żeby kupić jej wreszcie prawdziwą rolę. To nie będzie tradycyjny melodramat. — Na planie zdjęciowym taniego filmu pornograficznego fotograf zastaje aktorkę Nadine całą we łzach. Mężczyzna pożycza u lichwiarza dużą sumę pieniędzy, żeby wystawić „Ryszarda III” i wreszcie dać jej godną rolę. Kochają się, ale Nadine jest też żoną człowieka, który kiedyś wyciągnął ją z kłopotów. — Najlepsza aktorka (Romy Schneider) | Nagrody Cezara (Cezary) | 1976 Nominacja – Najlepsza scenografia | Nagrody Cezara (Cezary) | 1976

Ostatnie dni wspólnego życia Fryderyka Chopina i George Sand w reżyserii Andrzeja Żuławskiego. Muzykę gra Janusz Olejniczak – pianista, nie aktor. Osobiście zagrał wszystko, co słychać przy fortepianie. Nie oczekujcie od Żuławskiego zwykłej biografii. To autorska, ekspresyjna gorączka. — Nohant, 1846 rok. Chory Fryderyk Chopin mieszka w wiejskim domu George Sand, wśród jej rodziny, gości i nieustannego hałasu. Trwający od lat związek gaśnie w milczeniu. To ostatnie dni, jakie oboje spędzają pod jednym dachem.

Oryginalny horror Andrzeja Żuławskiego, który zapisał się w historii kina. Niewiarygodna Isabelle Adjani dostała za swoją ekstremalnie emocjonalną rolę nagrodę aktorską w Cannes. Żuławski pisał scenariusz w trakcie własnego rozwodu. Od rozpadu małżeństwa do rozpadu ludzkiej psychiki. — Zachodni Berlin. Mark wraca z pracy, o której nie wolno mu mówić, i słyszy od Anny, że to koniec. W życiu kobiety jest inny mężczyzna. Mąż zostawia jej mieszkanie i małego Boba pod opieką, a sam na długo znika w alkoholu. Gdy wraca, chłopiec jest sam i nieumyty. Gdzie Anna spędza noce – nie wiadomo. — Najlepsza aktorka (Isabelle Adjani) | Festiwal Filmowy w Cannes | 1981 Najlepsza aktorka (Isabelle Adjani) | Nagrody Cezara (Cezary) | 1982

Andrzej Żuławski („Opętanie”) przeniósł „Idiotę” Dostojewskiego do przestępczego świata Paryża. Po napadzie na bank zawiązuje się niebezpieczny trójkąt miłosny. Kwintesencja reżyserskiego stylu: pijana kamera, pełna ekspresja, teledyskowy chaos. — Do Paryża, z pieniędzmi z napadu na bank, jedzie Micky, żeby odzyskać Mary od braci Venin. Przysiada się do niego Léon, neurotyczny marzyciel, którego Micky od razu bierze za głupca. Mężczyzna nie ma dokąd pójść, więc idzie za nim do miasta. Tam Léon widzi Mary. I wszystko się rozsypuje.