Lars von Trier

W Cannes ten mroczny musical dostał Złotą Palmę, a Björk nagrodę dla najlepszej aktorki. Fabryczna robotnica o złotym sercu traci wzrok. Przyjaciółkę z hali gra Catherine Deneuve. Lars von Trier metodycznie, umiejętnie i z premedytacją łamie serca. — Stan Waszyngton, rok 1964. Selma przyjechała z Czechosłowacji, pracuje przy prasie w fabryce i powoli traci wzrok. Jej synowi Gene’owi zagraża ta sama dziedziczna choroba, więc matka odkłada każdego dolara na operację, która uchroni go przed ślepotą. Mieszka w przyczepie wynajętej od policjanta Billa i chodzi na próby amatorskiej grupy musicalowej. Żeby nie stracić pracy, uczy się na pamięć tablicy do badania wzroku. Pewnego dnia Bill wyznaje jej, że grozi mu utrata domu. — Złota Palma | Festiwal Filmowy w Cannes | 2000 Nominacja – Najlepsza piosenka oryginalna | Oscary | 2001 Najlepsza aktorka (Björk) | Festiwal Filmowy w Cannes | 2000 Najlepszy film europejski | Europejskie Nagrody Filmowe | 2000 Najlepsza aktorka europejska (Björk) | Europejskie Nagrody Filmowe | 2000 Nagroda Publiczności | Europejskie Nagrody Filmowe | 2000 Najlepszy film europejski | Nagrody Goya | 2001 Najlepszy film zagraniczny | Nagrody Independent Spirit | 2001

Zamiast scenografii – ślady kredy na podłodze studia. Tak Lars von Trier znowu szokuje i doprowadza formę do ekstremum, więc nasza wyobraźnia pracuje. Magnetyczna Nicole Kidman w przypowieści o hipokryzji, od której długo nie da się uwolnić. — Góry Skaliste, lata 30. Do dawnego górniczego miasteczka Dogville trafia ścigana przez gangsterów Grace. Ukrywa ją Tom Edison, samozwańczy mentor lokalnej społeczności, i przekonuje sąsiadów, że przyjęcie obcej będzie dla nich próbą dobroci. Mieszkańcy zgadzają się dać jej dwa tygodnie na zdobycie zaufania, a potem zagłosują, czy może zostać. W zamian za schronienie Grace zaczyna pomagać w każdym domu. — Nominacja – Najlepszy film europejski | Nagrody Goya | 2004 Najlepszy reżyser europejski | Europejskie Nagrody Filmowe | 2003 Najlepszy europejski operator | Europejskie Nagrody Filmowe | 2003 Nominacja – Najlepszy film europejski | Europejskie Nagrody Filmowe | 2003 Nominacja – Najlepszy europejski scenarzysta | Europejskie Nagrody Filmowe | 2003 Palm Dog | Festiwal Filmowy w Cannes | 2003

Charlotte Gainsbourg i Stellan Skarsgård w kontrowersyjnym filmie o seksie, który ani przez chwilę nie ma być podniecający. Niegdyś kuszący tym, że twarze gwiazd doklejono w postprodukcji do ciał ich pornodublerów. Dziś w pamięci warto mieć to, że kino Larsa von Triera żywi się myleniem tropów. — Mężczyzna znajduje pobitą dziewczynę w bramie i zabiera ją do siebie. Joe mówi mu, że jest złym człowiekiem, i opowiada swoją historię. Cofa się aż do ojca, spacerów po lesie i dnia, w którym traci dziewictwo z chłopakiem. Niedługo później opowiada o zakładzie z koleżanką o to, która zaliczy więcej nieznajomych, zanim pociąg dotrze na ostatni przystanek. — Nominacja – Najlepsza aktorka europejska (Charlotte Gainsbourg) | Europejskie Nagrody Filmowe | 2014 Nominacja – Najlepszy aktor europejski (Stellan Skarsgård) | Europejskie Nagrody Filmowe | 2014 Nominacja – Nagroda EFA People's Choice | Europejskie Nagrody Filmowe | 2014 Nominacja – Najlepszy film europejski | Europejskie Nagrody Filmowe | 2014

Im dalej, tym mocniej. Druga część filmu Larsa von Triera o nimfomance, w którym bohaterka Charlotte Gainsbourg opowiada w sposób, który trudno uznać za seksowny. Antagonista, kataklizm, żywioł – słuchający jej Stellan Skarsgård dostaje historię o czymś więcej niż seks. — Joe ma małego syna i partnera. Ma też umówione spotkania z K, młodym sadystą, który zgadza się ją związać i bić, ale nigdy nie dotknie jej tak, jak ona by chciała. W święta zostaje postawiona przed wyborem między rodziną a K. Wybiera K. Później ginekolog wysyła ją na terapię dla uzależnionych od seksu, ale Joe nie wytrzymuje tam długo. — Nominacja – Najlepsza aktorka europejska (Charlotte Gainsbourg) | Europejskie Nagrody Filmowe | 2014 Nominacja – Najlepszy aktor europejski (Stellan Skarsgård) | Europejskie Nagrody Filmowe | 2014 Nominacja – Nagroda EFA People's Choice | Europejskie Nagrody Filmowe | 2014 Nominacja – Najlepszy film europejski | Europejskie Nagrody Filmowe | 2014

Lars von Trier usłyszał od terapeuty, że w obliczu katastrofy ludzie w depresji są spokojniejsi. Panna młoda nie umie udawać szczęścia na weselu, więc co jej koniec świata. Dwie siostry, nadlatująca planeta i piękna apokalipsa z Kirsten Dunst i Charlotte Gainsbourg. — Justine i Michael spóźniają się na własne wesele. Przyjęcie odbywa się w zamku, gdzie mieszka Claire, siostra panny młodej, z mężem Johnem. Szef Justine przez cały wieczór domaga się od niej hasła reklamowego, a rozwiedzeni rodzice przy gościach obrzucają się obelgami. Jakiś czas później na niebie pojawia się nieznana dotąd planeta. John jest pewien, że nic im nie grozi. — Najlepsza aktorka (Kirsten Dunst) | Festiwal Filmowy w Cannes | 2011 Najlepszy film europejski | Europejskie Nagrody Filmowe | 2011 Najlepszy europejski operator | Europejskie Nagrody Filmowe | 2011 Najlepszy europejski scenograf | Europejskie Nagrody Filmowe | 2011 Nominacja – Najlepszy reżyser europejski | Europejskie Nagrody Filmowe | 2011

Film, który przyniósł Larsowi von Trierowi międzynarodową sławę i Grand Prix w Cannes. Pobożna Bess (Emily Watson) modli się o powrót męża (Stellan Skarsgård) z platformy wiertniczej. Wraca sparaliżowany i prosi, żeby sypiała z innymi. Ona uznaje to za wolę Boga. Chcesz ją powstrzymać, a nie możesz. — Szkocka wioska, początek lat siedemdziesiątych. Głęboko wierząca Bess wychodzi za Jana, przyjezdnego robotnika z platformy wiertniczej. Gdy ten pracuje, ona modli się o jego powrót. Pewnego dnia Jan wraca sparaliżowany i prosi ją, żeby sypiała z innymi mężczyznami. Chce, żeby o wszystkim mu opowiadała. — Nominacja – Najlepsza aktorka pierwszoplanowa (Emily Watson) | Oscary | 1997 Wielka Nagroda Jury | Festiwal Filmowy w Cannes | 1996 Nominacja – Najlepszy film | Złote Globy | 1997 Najlepszy europejski film roku | Europejskie Nagrody Filmowe | 1996 Nagroda FIPRESCI | Europejskie Nagrody Filmowe | 1996 Najlepsza europejska aktorka roku (Emily Watson) | Europejskie Nagrody Filmowe | 1996 Najlepszy film zagraniczny | Nagrody Cezara (Cezary) | 1997

Gdy po siedmiu latach wykluczenia Lars von Trier został na nowo wpuszczony do Cannes, wraz z nim wrócił chaos. W filmie seryjny morderca (Matt Dillon) opowiada o dwunastu latach swojej pracy. Z premiery wyszło sto osób, reszta sali biła brawo przez kilka minut. Obie reakcje są zrozumiałe. — Stan Waszyngton, koniec lat siedemdziesiątych. Jack marzy o byciu architektem i właśnie zabił pierwszą osobę. Dwanaście lat i wiele ciał później opowiada swoją historię człowiekowi o imieniu Verge. Ofiara po ofierze, zdarzenie po zdarzeniu, tłumaczy, co myślał przy każdym z nich. Chce, żeby Verge zobaczył w jego działalności sztukę.