Wielkie żarcie

Bradley Cooper rzuca patelniami, ale film trzyma w garści. Ekranową kuchnię zaprojektował Marcus Wareing, a wielu statystów to prawdziwi szefowie kuchni z restauracji z gwiazdkami Michelin. Aktorzy naprawdę gotowali, bez dublerów. Kulinarna finezja, krótki lont i pogoń za gwiazdką. — Do Londynu Adam Jones wraca po trzech latach otwierania ostryg w Nowym Orleanie. Wcześniej miał w Paryżu dwie gwiazdki Michelin i sam wszystko zepsuł. Przejmuje restaurację w hotelu, ściąga do brygady kucharzy, których kiedyś skrzywdził, i zatrudnia sous-chef zdolniejszą, niż gotów jest przyznać. Bez nich trzeciej gwiazdki nie będzie.

Restauracyjny dramat pełną parą. Carly awansuje z zastępczyni na szefową kuchni i musi rozkazywać ekipie, z którą do niedawna pracowała jak równa z równymi. Pierwszy odcinek otwiera jedenastominutowa scena bez jednego cięcia – i to jest dopiero rozgrzewka. Powraca również Stephen Graham. — Kilka miesięcy po nocy, w której szef kuchni Andy się załamał, jego dawna zastępczyni Carly otwiera własną restaurację. Zabiera ze sobą prawie cały zespół pracujący w kuchni. Teraz jest szefową, ale wszyscy wciąż pamiętają, kim była wcześniej.

Jedyna w swoim rodzaju historia miłosna z pokręconej kamienicy, w której dozorcy trafiają do rzeźnika na parterze. To postapokaliptyczny debiut duetu Marc Caro i Jean-Pierre Jeunet. Zardzewiałe i wygłodniałe kino, w którym groza miesza się ze slapstickiem. — Kiedy brakuje jedzenia, to nikt już nie płaci pieniędzmi. Rzeźnik daje ogłoszenie o pracy dla dozorcy swojego budynku, a kolejny chętny kończy na jego ladzie. Do kamienicy przychodzi nowy kandydat, Louison, clown bez cyrku. Zakochuje się w nim córka rzeźnika. Schodzi do kanałów. Tam mieszkają wegetarianie. — Najlepszy scenariusz | Nagrody Cezara (Cezary) | 1992 Najlepsza scenografia | Nagrody Cezara (Cezary) | 1992 Najlepszy montaż | Nagrody Cezara (Cezary) | 1992 Najlepszy film debiutancki | Nagrody Cezara (Cezary) | 1992

Emerycki feel-good. Siedemdziesięcioletnia wdowa z Teheranu zaprasza do siebie taksówkarza. Są tańce, jest wino i wszystkie te rzeczy, których w tym kraju nie wolno. Ale ta kobieta nie pyta o pozwolenie. Nieskrępowana opowieść o życiu starszych ludzi w Iranie. — Mahin ma siedemdziesiąt lat. Od śmierci męża i wyjazdu rodziny za granicę mieszka sama. Przy popołudniowej herbatce przyjaciółki radzą jej, żeby kogoś sobie znalazła. Idzie do restauracji dla emerytów. Przy jednym ze stolików siedzi taksówkarz. — Nagroda Jury Ekumenicznego | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 2024 Nagroda FIPRESCI | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 2024

Producent opowiedział Buñuelowi o wieczorze, kiedy zapomniał, że zaprosił gości na kolację. Buñuel zrobił z tego oscarowy film, który z nienagannymi manierami rozprawia się z burżuazją. Sześcioro przyjaciół siada do stołu. Kolacji nie podano. — Sześcioro zamożnych przyjaciół zjawia się na kolacji i odkrywa, że pomylili dzień. Próbują więc jeszcze raz. I jeszcze raz. Każde podejście przerywa coś coraz dziwniejszego. Trup w sąsiednim pokoju lub oddział wojska. Na tych kolacjach nigdy nie dochodzi do jedzenia. — Najlepszy film nieanglojęzyczny | Oscary | 1973 Nominacja – Najlepszy scenariusz oryginalny | Oscary | 1973 Najlepsza aktorka pierwszoplanowa (Stéphane Audran) | BAFTA | 1974 Najlepszy scenariusz | BAFTA | 1974 Nominacja – Najlepszy film | BAFTA | 1974 Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | Złote Globy | 1973

Wciąż za mało znany film o rodzinie i tożsamości, ze sceną tańca brzucha, która przeszła do historii. Abdellatif Kechiche sadza całą rodzinę nad półmiskiem kuskusu z rybą. Pod koniec masz wrażenie, że jadłeś z nimi przy tym stole. Cztery Cezary i nagroda specjalna w Wenecji. — Sète, francuski port nad Morzem Śródziemnym. Slimane, Tunezyjczyk po sześćdziesiątce i po rozwodzie, kupuje wrak łodzi i chce zrobić z niego restaurację z jednym daniem: kuskusem z rybą. Jego była żona robi je lepiej niż ktokolwiek. Żeby załatwić formalności, po urzędach i bankach chodzi z nim Rym, córka jego obecnej partnerki. Nikt w rodzinie nie daje mu szans. — Najlepszy młody aktor / młoda aktorka (Hafsia Herzi) | Festiwal Filmowy w Wenecji | 2007 Specjalna Nagroda Jury | Festiwal Filmowy w Wenecji | 2007 Nagroda FIPRESCI | Festiwal Filmowy w Wenecji | 2007 Najlepszy film | Nagrody Cezara (Cezary) | 2008 Najbardziej Obiecująca Aktorka (Hafsia Herzi) | Nagrody Cezara (Cezary) | 2008 Najlepsza reżyseria | Nagrody Cezara (Cezary) | 2008 Najlepszy scenariusz oryginalny | Nagrody Cezara (Cezary) | 2008 Nagroda FIPRESCI | Europejskie Nagrody Filmowe | 2008

„Gdy byliśmy najbliżej, wciąż dzielił nas milimetr.” Kultowy film Wong Kar-Waia („Spragnieni miłości”) był pierwszym tytułem wytwórni Tarantino. Sceny do niego pisano rano, kręcono w nocy, a całe zdjęcia trwały dwa tygodnie. Policjant, peruka, a w barze obok znowu puszczają California Dreamin’. — Policjant 223 codziennie kupuje puszkę ananasów z datą ważności 1 maja – to dzień, w którym ma przestać tęsknić. Nie potrafi oderwać wzroku od kobiety w blond peruce – nie wie, że ta handluje narkotykami. Policjanta 663 też właśnie zostawiono. Była dziewczyna zostawia klucze w barze obok. — Najlepszy film | Nagrody Filmowe Hongkongu | 1995 Najlepsza reżyseria | Nagrody Filmowe Hongkongu | 1995 Najlepszy montaż | Nagrody Filmowe Hongkongu | 1995 Najlepszy aktor (Tony Leung Chiu-wai) | Nagrody Filmowe Hongkongu | 1995

Lee Isaac Chung przyjął posadę nauczyciela w Korei i zamierzał dać już sobie spokój z kinem. Zamiast tego napisał film o własnym dzieciństwie, a Youn Yuh-jung dostała za niego aktorskiego Oscara. Czułe kino o rodzinie, która szuka swojej nowej ojczyzny daleko od domu. Spróbuj minari razem z nimi. — Siedmioletni David ma chore serce i zakaz biegania. Jego koreańska rodzina przenosi się na maleńką farmę w Arkansas, w pogoni za własną wersją amerykańskiego snu. Domem jest przyczepa na pustakach w środku pola. Z Korei przylatuje babcia – cwana, wygadana i zupełnie niepodobna do żadnej innej. W domu robi się głośno. — Najlepsza aktorka drugoplanowa (Youn Yuh-jung) | Oscary | 2021 Nominacja – Najlepszy film | Oscary | 2021 Nominacja – Najlepsza reżyseria | Oscary | 2021 Nominacja – Najlepszy aktor pierwszoplanowy (Steven Yeun) | Oscary | 2021 Nominacja – Najlepszy scenariusz oryginalny | Oscary | 2021 Nominacja – Najlepsza muzyka oryginalna | Oscary | 2021 Najlepszy film nieanglojęzyczny | Złote Globy | 2021 Najlepsza aktorka drugoplanowa (Youn Yuh-jung) | BAFTA | 2021 Grand Prix Jury | Festiwal Filmowy Sundance | 2020 Nagroda Publiczności | Festiwal Filmowy Sundance | 2020

Hirokazu Koreeda („Złodziejaszki”) napisał ten film po śmierci matki i przyznaje, że upamiętnił tu wiele jej zachowań. Film jest tak minimalistyczny, a przy tym ciepły, że przypomina dzieła japońskiego mistrza Yasujirō Ozu. Po seansie sięga się po telefon i dzwoni do rodziców. — Letni dzień, rodzinny dom nad morzem. Wszyscy Yokoyamowie zjeżdżają się tam co roku w rocznicę śmierci najstarszego syna. Junpei utonął, ratując obcego chłopca. Drugi syn, Ryota, konserwuje obrazy, ale nie najlepiej mu idzie. Rodziców nigdy nie przekonała też jego żona, wdowa z małym synem. Co roku matka zaprasza też tamtego uratowanego chłopca, dziś już dorosłego.