Głosy kobiet

Martha Coolidge została zgwałcona, gdy miała szesnaście lat. Po latach kazała aktorom odegrać tamten wieczór przed kamerą, stojąc z nimi w kadrze i wciąż przerywając sceny. Dziewczyna, która gra ją samą, przeżyła podobną traumę – Coolidge nie musiała jej długo szukać. — W roku 1962 Curly jedzie z grupą znajomych, w tym szesnastoletnią Marthą, na imprezę do Nowego Jorku. W pożyczonym mieszkaniu zaprowadza ją do sąsiedniego pokoju i nie chce zostawić jej w spokoju. Dwanaście lat później tę noc odgrywa dwoje aktorów w nowojorskim lofcie przebranym na tamte czasy. Między kolejnymi podejściami siadają i kłócą się o to, co dziewczyna ze sceny mogła wtedy zrobić, a czego nie.

Janusz Gajos i Maja Ostaszewska w filmie reżyserowanym przez Małgorzatę Szumowską, która dostała za niego Srebrnego Niedźwiedzia w Berlinie. Córka prokuratora trafia pod opiekę terapeutki, która wierzy, że wejdzie w kontakt z zaświatami. Śmierć i komedia współistnieją tu właściwie w każdej scenie. — Prokurator spędza całe dnie wśród zwłok, na miejscach zbrodni, a nawet mu oko nie mrugnie znad wieczornej zupy. Jego nastoletnia córka Olga głodzi się na śmierć. Oddaje ją do kliniki i opiekę nad nią przejmuje Anna. Terapeutka jest spokojna, rzeczowa, a przy tym pewna, że da się rozmawiać ze zmarłymi. I chciałaby spróbować. — Najlepsza reżyseria | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 2015 Nagroda Publiczności | Europejskie Nagrody Filmowe | 2016 Najlepszy europejski montażysta | Europejskie Nagrody Filmowe | 2015 Najlepszy film | Polskie Nagrody Filmowe Orły | 2016 Złote Lwy | Festiwal Polskich Filmów Fabularnych | 2015 Najlepszy aktor (Janusz Gajos) | Festiwal Polskich Filmów Fabularnych | 2015 Najlepszy dźwięk | Festiwal Polskich Filmów Fabularnych | 2015

Zaskakująca komedia o niechcianej ciąży bez moralizatorstwa. Rodowód ma w norweskim komiksie Ingi Sætre. Autorka swoją kreską narysowała także animacyjne wstawki, w których nienarodzone dziecko mówi do Rakel. Ma mnóstwo opinii o jej planach i znajomych. — Rakel chce zostać astronautką, leśniczką albo rysowniczką, wszystkim, tylko nie matką. Rysuje, imprezuje i przyprowadza do domu, kogo chce. Pewnego dnia dowiaduje się, że jest w ciąży, i to już od dawna, choć zupełnie tego nie zauważyła. Rakel nie chce dziecka, ale ono zdążyło się rozgościć w jej brzuchu. — Najlepszy film pełnometrażowy – Generation 14plus | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 2021 Najlepsza europejska komedia | Europejskie Nagrody Filmowe | 2021 Nagroda Publiczności | Festiwal Filmowy SXSW | 2021

Nastoletni Alec kręci i montuje filmy porno dla firmy ojca. O bliskości wie tyle, ile widział przez obiektyw. Do szkoły ma przygotować projekt, o ironio, o… uzależnieniu od pornografii. Czule i odważnie. — Małe miasteczko na angielskim wybrzeżu. Nastoletni Alec pomaga ojcu w pracy, a ojciec działa w branży pornograficznej. Alec stoi za kamerą na planie, potem montuje materiał. W prawdziwym seksie nie ma wielkiego doświadczenia. Nina z jego klasy wyzywa go, żeby spróbował naprawdę.

Słynna modelka i aktorka Jane Birkin wyznała kiedyś Agnès Vardzie („Cleo od piątej do siódmej”), że przeraża ją perspektywa czterdziestki. Varda zrobiła o tym film. Tak powstał figlarny portret Birkin, który pokazuje wyjątkową relację między aktorką a reżyserką. — Kalejdoskopowe studium aktorki Jane Birkin. Siada przed kamerą bez makijażu i prosi, żeby filmować ją „tak, jakbym była tak przezroczysta i anonimowa jak wszyscy inni”. Zamiast tego trafia do renesansowego portretu, do thrillera, do czarno-białej komedii i pod zbroję Joanny d’Arc. Kobieta, matka, muza, idolka. Każda z nich nosi jej imię.

Subtelny romans i symfonia na tkaniny z Maroka. Halim jest rzemieślnikiem i wyszywa ręcznie kaftany, a w jego warsztacie zaczyna pracować młody uczeń. Nikt nie mówi na głos, co się dzieje, ale wszyscy wiedzą. Nagroda FIPRESCI w sekcji Un Certain Regard festiwalu w Cannes. — Mały zakład krawiecki w starej medynie. Halim ręcznie wyszywa tradycyjne kaftany. Uprawia rzemiosło, które wypierają maszyny. Jego żona Mina jest ciężko chora, a ich małżeństwo trzyma się na czułości i przemilczeniach. Do warsztatu przychodzi młody uczeń. — Nagroda FIPRESCI | Festiwal Filmowy w Cannes | 2022 Nominacja – Nagroda Un Certain Regard | Festiwal Filmowy w Cannes | 2022 Nagroda Publiczności | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Vancouver | 2022 Nagroda Publiczności | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Atenach | 2022

Reżyseruje Agnieszka Smoczyńska („Córki dancingu”), a scenariusz napisała Gabriela Muskała. Sama zagrała też główną rolę kobiety, która wraca do rodziny po dwóch latach nieobecności. Tytułowa fuga dysocjacyjna to mechanizm obronny psychiki, która w radykalny sposób „ucieka” od trudnej sytuacji. — Kobietę, która od dwóch lat jest zaginiona, znajdują na warszawskim dworcu. Jest brudna, nie pamięta niczego. Mówi o sobie Alicja. W telewizyjnym programie o zaginionych rozpoznaje ją mężczyzna podający się za jej męża. Wiezie ją na Dolny Śląsk, do małego chłopca. Czy to zaginiona Kinga? — Nagroda Odkrycie Roku | Polskie Nagrody Filmowe Orły | 2019 Najlepszy Debiut Reżyserski | Festiwal Polskich Filmów Fabularnych | 2018 Najlepsze zdjęcia | Festiwal Polskich Filmów Fabularnych | 2018 Nominacja - Nagroda Główna Tygodnia Krytyki | Festiwal Filmowy w Cannes | 2018

Wielka Nagroda na Sundance, cztery nominacje do Oscara i Jennifer Lawrence, na którą świat zwrócił uwagę właśnie po tej roli. Siedemnastolatka szuka w górach Ozark ojca, o którym nikt nie chce mówić. Świat jest okrutny, ale ona okazuje się być silniejsza i twardsza niż można by sądzić. — Zima w górach Ozark w Missouri. Ree ma siedemnaście lat i sama wychowuje młodszego brata i siostrę. Ojciec zastawił dom i zniknął. Jeśli nie zjawi się w sądzie, rodzina straci dach nad głową. W dolinie nikt nie chce powiedzieć, gdzie go szukać. Nastolatka i tak pyta. — Nominacja – Najlepszy film | Oscary | 2011 Nominacja – Najlepsza aktorka pierwszoplanowa (Jennifer Lawrence) | Oscary | 2011 Nominacja – Najlepszy aktor drugoplanowy (John Hawkes) | Oscary | 2011 Nominacja – Najlepszy scenariusz adaptowany | Oscary | 2011 Nagroda C.I.C.A.E. | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 2010 Grand Prix Jury | Festiwal Filmowy Sundance | 2010 Nagroda FIPRESCI | Festiwal Filmowy w Sztokholmie | 2010 Najlepsza aktorka (Jennifer Lawrence) | Festiwal Filmowy w Sztokholmie | 2010

Puszcza i bagna między Białorusią a Polską, a w nich syryjskie rodziny. Jedni przepychają ich na zachód, a drudzy odsyłają na wschód. Głośny film Agnieszki Holland, który poruszył polityczne struny. Plejada gwiazd polskiego kina (Stuhr, Ostaszewska, Kulesza) i Nagroda Specjalna Jury w Wenecji. — Puszcza i bagna na granicy Białorusi i Polski. Syryjska rodzina wchodzi w las, wierząc, że łatwo przedostaną się do Europy. Białoruscy pogranicznicy przepychają ich na zachód, polscy odsyłają z powrotem na wschód. I tak w kółko. Jan jest jednym ze strażników granicznych. Julia porzuciła wygodne życie, żeby przychodzić do lasu z pomocą. — Specjalna Nagroda Jury | Festiwal Filmowy w Wenecji | 2023 Najlepszy film nieanglojęzyczny | Festiwal Filmowy w Wenecji | 2023 Leoncino d'Oro Agiscuola Award - Cinema for UNICEF | Festiwal Filmowy w Wenecji | 2023 Nominacja – Najlepszy film europejski | Europejskie Nagrody Filmowe | 2023 Najlepszy film | Polskie Nagrody Filmowe Orły | 2024 Złote Lwy | Festiwal Polskich Filmów Fabularnych | 2024 Nagroda Publiczności | Festiwal Polskich Filmów Fabularnych | 2024 Nagroda Publiczności | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Rotterdamie | 2024

Tajemniczy wirus zamienia zarażonych w kamień. Golshifteh Farahani jako lekarka i matka, patrząca, jak choroba pożera jej brata, podczas gdy boi się o własną córkę. Julia Ducournau (Złota Palma za „Titane”) po raz kolejny kręci porażający body horror. — Trzynastoletnia Alpha wraca z imprezy z wytatuowaną brudną igłą krzywą literą A na ramieniu. Matka jest lekarką i dobrze wie, co krąży po mieście: choroba, która powoli zamienia zakażonych w marmur. Do tego wprowadza się do nich wuj Amin, który chce odstawić heroinę. W szkole już krążą plotki, że Alpha jest zarażona. — Selekcja Oficjalna | Festiwal Filmowy w Cannes | 2025

Rodzeństwo wraca do rodzinnego domu, w którym ojciec istnieje już tylko na starych kasetach wideo. Debiut Moniki Majorek wzrusza i pozostawia w optymizmie. W obsadzie Agata Kulesza i Maja Pankiewicz, która za pewną scenę zasługuje na wszystkie nagrody świata. — Po śmierci ojca trzeba opróżnić rodzinny dom. Dorosłe rodzeństwo zjeżdża się na pakowanie. Ola znajduje między rzeczami stare kasety wideo. Siada przed telewizorem z bratem Pipkiem i najmłodszą Ajką. Cała trójka postanawia odtworzyć zdjęcia z dzieciństwa w tych samych pokojach i w tych samych pozach.

„Skate Kitchen” to nowojorska dziewczyńska ekipa deskorolkowa, a w filmie jej członkinie grają zmyślone wersje samych siebie. Reżyserka poznała dwie z nich w metrze i tak się wszystko zaczęło. Film jak popołudnie z dziewczynami, które grają na nosie stwierdzeniom, że ich miejsce jest w kuchni. — Po wypadku matka zabrania Camille jeździć na desce, dlatego osiemnastolatka z Long Island robi to bez jej wiedzy. Kiedy w sieci znajduje Skate Kitchen, ekipę dziewczyn z Nowego Jorku, wsiada w pociąg i jedzie je poznać. Grupa przyjmuje ją od razu. Matce mówi, że jest w bibliotece. Któregoś wieczoru ucieka jej ostatni pociąg do domu.

Dorastanie w Teheranie w czasach, gdy rewolucja decyduje, co wolno kobietom. Marjane Satrapi najpierw narysowała tę historię jako komiks, potem przeniosła na ekran. Matce głosu użycza Catherine Deneuve, córce Chiara Mastroianni. Animacja nie zestarzała się nawet o dzień. — Teheran, 1978. Dziewięcioletnia Marjane zamierza zostać prorokinią. W jej domu przy stole rozmawia się o polityce, a szach właśnie upada. Rewolucja decyduje, co dziewczynce wolno nosić, czytać i mówić na głos. Gdy ma czternaście lat, rodzice wysyłają ją do Wiednia. Samą. — Nominacja – Najlepszy film animowany | Oscary | 2008 Nagroda Jury | Festiwal Filmowy w Cannes | 2007 Palm Dog | Festiwal Filmowy w Cannes | 2007 Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | BAFTA | 2009 Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | Złote Globy | 2008 Najlepszy film debiutancki | Nagrody Cezara (Cezary) | 2008 Najlepszy scenariusz adaptowany | Nagrody Cezara (Cezary) | 2008 Nagroda Publiczności | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Rotterdamie | 2008

Claire Denis dorastała jako córka urzędnika w kolonialnej Afryce. W wieku czterdziestu dwóch lat zadebiutowała filmem, który pokazuje świat jej dzieciństwa – schyłek kolonializmu rozpadający się we wspomnieniach. Żar leje się z ekranu. — Mindif, północny Kamerun, 1957 rok. Mała France jest córką francuskiego administratora kolonialnego i całe dnie spędza z Protée, służącym rodziny. Lata później wraca do tego domu jako dorosła kobieta. Wraz z nią wraca wszystko, co było wtedy między nimi. — Nominacja – Najlepszy film debiutancki | Nagrody Cezara (Cezary) | 1989 Selekcja Oficjalna | Festiwal Filmowy w Cannes | 1988

System nie radzi sobie z dziewięcioletnią Benni, która gryzie i kopie każdego, kto jej dotknie. Rola młodej Heleny Zengel elektryzuje, a reżyserka Nora Fingscheidt wyjechała z Berlina ze Srebrnym Niedźwiedziem. Przed napisaniem filmu przez pięć lat jeździła po ośrodkach dla dzieci. — Dziewięcioletnia Benni jest agresywna wobec każdego, kto jej dotknie. Przeszła już przez wszystkie rodziny zastępcze, szkoły i placówki w okolicy, i zewsząd ją odesłano. Matka chce ją odzyskać, mimo że boi się jej tak samo mocno, jak reszta dorosłych. Opieka społeczna przydziela dziewczynce trenera, który uczy ludzi radzić sobie z agresją. — Nagroda Alfreda Bauera | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 2019 Najlepszy europejski kompozytor | Europejskie Nagrody Filmowe | 2019

Christine Angot napisała powieść o własnych rodzicach. Virginie Efira gra jej matkę – od potańcówki, na której poznali się z jej ojcem, po gruzy relacji cztery dekady później. Ta mała dziewczynka, która przygląda się im z sąsiedniego pokoju, napisze kiedyś o nich książkę. — Francuska prowincja końca lat pięćdziesiątych. Rachel, młoda urzędniczka, poznaje Philippe’a, chłopaka o duszy artysty, który wywodzi się z bogatej rodziny. To miłość od pierwszego wejrzenia. On nie chce się z nią ani ożenić, ani zniknąć – zostanie w jej życiu i w życiu ich córki Chantal na kolejne cztery dekady. — Nominacja – Najlepsza aktorka (Virginie Efira) | Nagrody Cezara (Cezary) | 2019 Nominacja - nagroda dla najbardziej obiecującej aktorki (Jehnny Beth) | Nagrody Cezara (Cezary) | 2019 Nominacja – Najlepszy scenariusz adaptowany | Nagrody Cezara (Cezary) | 2019

Co można nakręcić smartfonem? Tajwańskiego kandydata do Oscara. Trzy kobiety w pulsującym życiem Tajpej – rezolutna dziewczynka, zadziorna nastolatka i zapracowana kobieta. Canneński przebój stworzyli Shih-Ching Tsou i Sean Baker („Anora”), tu montażysta, współscenarzysta i producent. — Rodzina trzech kobiet przeprowadza się z prowincji do Tajpej, by zacząć wszystko od nowa. Samotna matka otwiera na lokalnym nocnym targu knajpę z makaronem i stara się zapanować nad zbuntowaną, nastoletnią córką i pięcioletnią I-Jing, która samotnie włóczy się po zakamarkach głośnego targu. Gdy jej dziadek mówi jej o przesądzie, że lewa ręka jest „ręką diabła”, w małej rodzi się przekonanie, że tkwią w niej nieczyste siły. Na wierzch zaczynają wypływać rodzinne sekrety. — Nominacja - Nagroda Główna Tygodnia Krytyki | Festiwal Filmowy w Cannes | 2025 Najlepsza aktorka (Shih-Yuan Ma) | Festiwal Filmowy w Sztokholmie | 2025 Nagroda FIPRESCI | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Palm Springs | 2026

Z mężem takim, jak gra go Vincent Cassel, nie da się żyć, ale odejść od niego też jest trudno. Za rolę jego żony Emmanuelle Bercot dostała nagrodę aktorską w Cannes. Maïwenn opowiada, jak destrukcyjna jest miłość dzielona z królem życia, który i przyciąga, i niszczy. — Tony miała wypadek na nartach. Teraz czekają ją długie tygodnie w ośrodku rehabilitacyjnym. Ma wreszcie czas, żeby przemyśleć swoje małżeństwo. Georgio i Tony poznali się w klubie nocnym i potem wszystko wydarzało się już bardzo szybko: mieszkanie, ślub, syn. Tylko Agnès, była Georgio, nigdy do końca nie zniknęła z obrazka. — Najlepsza aktorka (Emmanuelle Bercot) | Festiwal Filmowy w Cannes | 2015 Nominacja – Najlepszy film | Nagrody Cezara (Cezary) | 2016 Nominacja – Najlepsza reżyseria | Nagrody Cezara (Cezary) | 2016 Nominacja – Najlepszy aktor (Vincent Cassel) | Nagrody Cezara (Cezary) | 2016 Nominacja – Najlepsza aktorka (Emmanuelle Bercot) | Nagrody Cezara (Cezary) | 2016 Nominacja – Najlepszy aktor drugoplanowy (Louis Garrel) | Nagrody Cezara (Cezary) | 2016 Nominacja – Najlepszy dźwięk | Nagrody Cezara (Cezary) | 2016 Nominacja – Najlepszy montaż | Nagrody Cezara (Cezary) | 2016 Nominacja – Najlepsza muzyka oryginalna | Nagrody Cezara (Cezary) | 2016

Film Coralie Fargeat nakręcony siedem lat przed „Substancją”. Feministyczna zemsta czerpiąca z estetyki eksploatacji. Kobieta zostawiona na pustyni umierać rusza na polowanie na swoich oprawców. Pustynia, palące słońce i wściekły róż. Ta złość rozsadza i energetyzuje. — Helikopter wysadza Jen i jej żonatego kochanka Richarda przy domu na środku marokańskiej pustyni. Mieli być tam sami, ale niespodziewanie zjawiają się także dwaj koledzy Richarda, Stan i Dimitri. Piją do rana. Rano Stan gwałci Jen, dziewczyna ucieka, ale Richard dogania ją i spycha ze skraju urwiska. Jen nie ma zamiaru być tylko ofiarą.

Tylko dwa razy Wenecja przyznała Złotego Lwa dokumentowi – to jeden z nich. Niezwykła fotografka i aktywistka Nan Goldin, po swoich doświadczeniach z opiatowym OxyContinem, wzięła na celownik rodzinę, która go sprzedaje. Okazuje się, że Sacklerowie fundują muzea, w których wisi jej sztuka. — W Nowym Jorku końca lat siedemdziesiątych Nan Goldin fotografuje ludzi w swoim otoczeniu. Przez kolejną dekadę większość z nich umiera na AIDS. Kiedy wiele lat później artystka wychodzi z uzależnienia od przepisanego jej OxyContinu, sprawdza, kto ten lek produkuje. Odpowiedź prowadzi ją do muzeów, które wieszają jej zdjęcia. — Złoty Lew | Festiwal Filmowy w Wenecji | 2022 Nominacja – Najlepszy film dokumentalny | Oscary | 2023 Złoty Lew | Festiwal Filmowy w Wenecji | 2022

Céline Sciamma („Portret kobiety w ogniu”) uchyla drzwi do świata dziewczyństwa. Cztery dziewczyny w hotelowym pokoju śpiewają każde słowo piosenki Rihanny „Diamonds”. Reżyserka każdą z nich znalazła na ulicach Paryża i żadna wcześniej nie grała. Życie może poczekać, aż się skończy piosenka. — Szesnastoletnia Marieme opiekuje się młodszą siostrą na blokowisku pod Paryżem. Właśnie usłyszała, że zamiast liceum czeka ją zawodówka. W domu rządzi starszy brat, bo matka pracuje od rana do nocy. Trzy dziewczyny z osiedla proponują jej wypad do miasta. Najpierw odmawia. Po chwili zmienia zdanie. — Nominacja - nagroda dla najbardziej obiecującej aktorki (Karidja Touré) | Nagrody Cezara (Cezary) | 2015 Nominacja – Najlepsza reżyseria | Nagrody Cezara (Cezary) | 2015 Nominacja do Nagrody Lux | Nagroda LUX | 2014

Złoty Lew w Wenecji dla Audrey Diwan za film na podstawie powieści noblistki Annie Ernaux. Zdarzyło się – po wpadce bohaterka chce przeprowadzić aborcję. We Francji lat 60. grozi ona więzieniem. Wciąż zbyt aktualne. — Angoulême we Francji, rok 1963. Anne jest najlepsza na roku i pierwszą osobą z rodziny, która zaszła tak daleko. Kiedy okazuje się, że jest w ciąży, lekarze odmawiają pomocy, bo aborcja jest przestępstwem. Koleżanki nic nie mogą zrobić, tygodnie mijają. Anne zaczyna sprzedawać swoje rzeczy, żeby zapłacić komuś, kto zgodzi się przerwać jej ciążę. — Złoty Lew | Festiwal Filmowy w Wenecji | 2021 Nagroda FIPRESCI | Festiwal Filmowy w Wenecji | 2021 Najbardziej Obiecująca Aktorka (Anamaria Vartolomei) | Nagrody Cezara (Cezary) | 2022 Nominacja – Najlepszy film | Nagrody Cezara (Cezary) | 2022 Nominacja – Najlepsza reżyseria | Nagrody Cezara (Cezary) | 2022 Nominacja – Najlepszy scenariusz adaptowany | Nagrody Cezara (Cezary) | 2022

Trudno się dziwić, że ośmiolatka nie rozumie, dlaczego mama ma wylecieć w kosmos. Eva Green gra kobietę, która jest i astronautką, i matką, co wzbudza wątpliwości załogi. Alice Winocour nakręciła film nie o kosmosie, tylko o ostatnich tygodniach przed odlotem. Marzenie o gwiazdach dużo kosztuje. — Ośmioletnią Stellę rano do szkoły odprowadza matka, francuska astronautka, która właśnie dostała miejsce w załodze misji Proxima. Przed nią rok szkolenia, coraz dłuższe wyjazdy i coraz mniej czasu spędzanego w domu. Rodzice Stelli się rozstali, więc przez ten rok zostanie tylko z ojcem. Dziewczynka już odlicza dni. — Nagroda Platforma – Wyróżnienie Honorowe | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Toronto | 2019 Nagroda Specjalna Jury | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w San Sebastián | 2019 Wyróżnienie Specjalne Jury | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w San Sebastián | 2019

Na Fårö Ingmar Bergman napisał i nakręcił wiele swoich filmów. Mia Hansen-Løve przywiozła tam Vicky Krieps i Tima Rotha, a Mia Wasikowska i Anders Danielsen Lie zagrali w filmie, który dopiero powstaje w czyjejś głowie. Powoli jedna historia przesiąka na drugą. — Chris i Tony są małżeństwem filmowców. Na lato wynajmują dom na Fårö, gdzie mieszkał i pracował Ingmar Bergman. Tony pisze bez trudu i ma tu publiczność, która na niego czeka. Chris nie umie zacząć scenariusza. Ucieka z pokazu filmu i objeżdża wyspę z młodym Szwedem ze szkoły filmowej. — Selekcja Oficjalna | Festiwal Filmowy w Cannes | 2021