
Pokazujemy świat widziany oczami najważniejszych reżyserek światowego kina. Wielowymiarowy, odważny, często bezkompromisowy. Od klasycznych autorek po twórczynie, które zmieniają oblicze współczesnego kina. Od Agnès Vardy po Coralie Fargeat.

Upał w Barcelonie nie pozwala nikomu zasnąć w domu. W sześciu autach jadących nocą leci ta sama audycja radiowa. Taksówki, osobówki, tiry, ambulanse są w ruchu i do rana żadne z nich nie trafi tam, gdzie powinno. Ta hiszpańska plecionka przypomina oscarowy „Crash” Paula Haggisa. — Jedna upalna letnia noc w Barcelonie. Kabrioletem jadą nastolatki, które szukają wrażeń. Taksówkami, tirami, autobusem mkną zagubieni mężczyźni i kobiety, które przestały czegokolwiek oczekiwać. Ktoś właśnie się zakochuje, ktoś inny przestaje. Nad ranem ich trasy zaczynają się przecinać.

Dorastanie w Teheranie w czasach, gdy rewolucja decyduje, co wolno kobietom. Marjane Satrapi najpierw narysowała tę historię jako komiks, potem przeniosła na ekran. Matce głosu użycza Catherine Deneuve, córce Chiara Mastroianni. Animacja nie zestarzała się nawet o dzień. — Teheran, 1978. Dziewięcioletnia Marjane zamierza zostać prorokinią. W jej domu przy stole rozmawia się o polityce, a szach właśnie upada. Rewolucja decyduje, co dziewczynce wolno nosić, czytać i mówić na głos. Gdy ma czternaście lat, rodzice wysyłają ją do Wiednia. Samą. — Nominacja – Najlepszy film animowany | Oscary | 2008 Nagroda Jury | Festiwal Filmowy w Cannes | 2007 Palm Dog | Festiwal Filmowy w Cannes | 2007 Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | BAFTA | 2009 Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | Złote Globy | 2008 Najlepszy film debiutancki | Nagrody Cezara (Cezary) | 2008 Najlepszy scenariusz adaptowany | Nagrody Cezara (Cezary) | 2008 Nagroda Publiczności | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Rotterdamie | 2008

Christine Angot napisała powieść o własnych rodzicach. Virginie Efira gra jej matkę – od potańcówki, na której poznali się z jej ojcem, po gruzy relacji cztery dekady później. Ta mała dziewczynka, która przygląda się im z sąsiedniego pokoju, napisze kiedyś o nich książkę. — Francuska prowincja końca lat pięćdziesiątych. Rachel, młoda urzędniczka, poznaje Philippe’a, chłopaka o duszy artysty, który wywodzi się z bogatej rodziny. To miłość od pierwszego wejrzenia. On nie chce się z nią ani ożenić, ani zniknąć – zostanie w jej życiu i w życiu ich córki Chantal na kolejne cztery dekady. — Nominacja – Najlepsza aktorka (Virginie Efira) | Nagrody Cezara (Cezary) | 2019 Nominacja - nagroda dla najbardziej obiecującej aktorki (Jehnny Beth) | Nagrody Cezara (Cezary) | 2019 Nominacja – Najlepszy scenariusz adaptowany | Nagrody Cezara (Cezary) | 2019

Seks, humor i wolność seniorek – bez tabu. Puzzle z opowieści różnych kobiet odgrywanych przez jedną aktorkę, Sol Carballo. Publiczność Berlinale wybrała ten film najlepszym w Panoramie. To rozmowy, które za rzadko prowadzimy z własnymi babciami. — Ana ma sześćdziesiąt osiem lat, Patricia sześćdziesiąt dziewięć, Mayela siedemdziesiąt jeden. Dorastały w Kostaryce w czasach, gdy dziewczynce nie mówiło się nic o jej własnym ciele. Wyszły za mąż i zamilkły na całe dziesięciolecia. Dziś opowiadają o wszystkim i przy tym dobrze się bawią. — Nagroda Publiczności w sekcji Panorama | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 2024 Nominacja – Najlepszy film iberoamerykański | Nagrody Goya | 2025

Po wyreżyserowaniu „American Honey” i „Fish Tank” Andrea Arnold spędziła cztery lata na angielskiej farmie mlecznej z krową o imieniu Luma. W filmie o jej życiu nie ma lektora, a ścieżka dźwiękowa płynie z radia, które gra w oborze całymi dniami. Są piosenki o tęsknocie, o pożądaniu, o miłości. — Angielska farma mleczna. Luma rodzi cielę, które zabierają jej po kilku godzinach. Obserwujemy jej życie filmowane z wysokości krowich oczu: dojarnia, pasza, błoto, długie godziny stania. Gdzieś nad tym wszystkim radio, które ktoś zostawił włączone dla stada. Nikt nie tłumaczy – i tak rozumiesz. — Nominacja – Złote Oko | Festiwal Filmowy w Cannes | 2021 Nominacja – Film Dokumentalny | Festiwal Filmowy w Londynie | 2021 Najlepszy film dokumentalny | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Atenach | 2021 Najlepszy film dokumentalny o tematyce ekologicznej | Millennium Docs Against Gravity | 2022 Nagroda Wolność – Wyróżnienie Specjalne | Millennium Docs Against Gravity | 2022 Nominacja – Najlepszy film dokumentalny | BAFTA | 2022

Marynarz zakłada się, że ożeni się z pierwszą kobietą, która wejdzie przez drzwi. Na jego szczęście, lub nieszczęście, wchodzi Léa Seydoux. Siedem rozdziałów historii małżeństwa od Ildikó Enyedi („Dusza i ciało”). Kino epickie i eleganckie. — Jakob Störr, holenderski kapitan, właśnie wyszedł z choroby i ma dość samotności. W kawiarni zakłada się z kolegą, że ożeni się z pierwszą kobietą, która wejdzie do środka. Wchodzi Lizzy. Biorą ślub, a kapitan wraca na morze na całe miesiące. Zakłada, że po powrocie zastanie żonę dokładnie taką, jaką zostawił. — Selekcja Oficjalna | Festiwal Filmowy w Cannes | 2021

Nad młodą redaktorką mieszka fotografka, która dekadę temu zniknęła ze świata sztuki. Zaczyna się między nimi skomplikowana i coraz bardziej intymna relacja. Zdjęcia Lucy inspirowane są twórczością Nan Goldin. Klasyka amerykańskiego kina niezależnego. — Nowy Jork. Z sufitu w mieszkaniu Syd kapie woda, więc idzie się poskarżyć do mieszkania na górze. Łazienka sąsiadki jest pełna zdjęć, których nikt nigdy nie widział. Kiedyś Lucy Berliner była sławną fotografką, ale od dawna niczego nie opublikowała. Tak się składa, że Syd pracuje w piśmie o fotografii i chce te zdjęcia wydrukować. Lucy się zgadza, ale ma pewien warunek. — Nagroda Scenariopisarska Waldo Salta | Festiwal Filmowy Sundance | 1998 Najlepsza aktorka (Ally Sheedy) | Nagrody Independent Spirit | 1999 Nominacja – Najlepszy pierwszy film pełnometrażowy | Nagrody Independent Spirit | 1999 Nominacja – Złota Kamera | Festiwal Filmowy w Cannes | 1998 Selekcja oficjalna - Directors' Fortnight | Festiwal Filmowy w Cannes | 1998

Tylko dwa razy Wenecja przyznała Złotego Lwa dokumentowi – to jeden z nich. Niezwykła fotografka i aktywistka Nan Goldin, po swoich doświadczeniach z opiatowym OxyContinem, wzięła na celownik rodzinę, która go sprzedaje. Okazuje się, że Sacklerowie fundują muzea, w których wisi jej sztuka. — W Nowym Jorku końca lat siedemdziesiątych Nan Goldin fotografuje ludzi w swoim otoczeniu. Przez kolejną dekadę większość z nich umiera na AIDS. Kiedy wiele lat później artystka wychodzi z uzależnienia od przepisanego jej OxyContinu, sprawdza, kto ten lek produkuje. Odpowiedź prowadzi ją do muzeów, które wieszają jej zdjęcia. — Złoty Lew | Festiwal Filmowy w Wenecji | 2022 Nominacja – Najlepszy film dokumentalny | Oscary | 2023 Złoty Lew | Festiwal Filmowy w Wenecji | 2022

Céline Sciamma reżyserowała Noémie Merlant w filmie „Portret kobiety w ogniu”. Teraz Merlant reżyseruje, a Sciamma pisze scenariusz. Trzy kobiety na balkonie w upalnej Marsylii i przystojny sąsiad po drugiej stronie ulicy. Komedia, thriller, dużo krwi. Nic na poważnie. — Marsylia, 46 stopni, miasto stoi w ukropie. Trzy mieszkające razem przyjaciółki przesiadują na balkonie, obserwują ulicę i wesoło wtrącają się w życie wszystkich naprzeciwko. Pewnego wieczoru idą na drinka do przystojnego sąsiada. Kończy się rozlewem krwi.

Nagroda Młodych w canneńskiej sekcji Un Certain Regard dla historii o osiemnastolatku, który chce wygrać konkurs na najlepszy ser. Aktorów Louise Courvoisier szukała na targach rolniczych w swojej rodzinnej francuskiej Jurze. Ciepła i empatyczna rzecz o przyjaźni i miłości – także do sera. — Osiemnastoletni Totone noce spędza na wiejskich potańcówkach. Kiedy ojciec ginie w wypadku samochodowym, zostaje sam z młodszą siostrą Claire. W regionie rusza właśnie konkurs na najlepszy ser comté. Nagroda? Trzydzieści tysięcy euro. Totone nigdy nie robił sera, mleko ma tylko Marie-Lise z gospodarstwa obok. — Un Certain Regard - Nagroda Młodości | Festiwal Filmowy w Cannes | 2024 Nominacja – Złota Kamera | Festiwal Filmowy w Cannes | 2024 Najlepszy film debiutancki | Nagrody Cezara (Cezary) | 2025 Odkrycie w kategorii aktorka | Nagrody Cezara (Cezary) | 2025 Nominacja – Najlepszy scenariusz oryginalny | Nagrody Cezara (Cezary) | 2025 Nominacja – Najlepsza muzyka oryginalna | Nagrody Cezara (Cezary) | 2025

Nastoletni Alec kręci i montuje filmy porno dla firmy ojca. O bliskości wie tyle, ile widział przez obiektyw. Do szkoły ma przygotować projekt, o ironio, o… uzależnieniu od pornografii. Czule i odważnie. — Małe miasteczko na angielskim wybrzeżu. Nastoletni Alec pomaga ojcu w pracy, a ojciec działa w branży pornograficznej. Alec stoi za kamerą na planie, potem montuje materiał. W prawdziwym seksie nie ma wielkiego doświadczenia. Nina z jego klasy wyzywa go, żeby spróbował naprawdę.

Dorota Pomykała za swoją rolę dostała Orła, nagrodę aktorską w Gdyni i statuetkę na nowojorskim festiwalu Tribeca. Reżyserka, Anna Jadowska, od pierwszego do ostatniego kadru jej nie opuszcza. Pomykała gra kobietę po sześćdziesiątce, której w domu nikt nie słucha, więc do banku zabiera nóż. — Zwyczajny poranek. Pranie na sznurku, karma dla rybek wsypywana do akwarium. Sześćdziesięcioletnia Mira całe życie odbiera porody w szpitalu. Dziś wchodzi do banku z nożem kuchennym i żąda pieniędzy. W domu czekają mąż i dorosły syn. Na razie o niczym nie wiedzą. Trzeba będzie im się wytłumaczyć. — Najlepszy występ aktorski (Dorota Pomykala) | Festiwal Filmowy Tribeca | 2022 Najlepszy film polski | Camerimage | 2022 Najlepsza aktorka (Dorota Pomykala) | Polskie Nagrody Filmowe Orły | 2023 Najlepsza aktorka (Dorota Pomykala) | Festiwal Polskich Filmów Fabularnych | 2022

W 2000 roku firmy wykupiły wodę w Cochabambie w Boliwii i podniosły rachunki. Woda kosztowała więcej niż jedzenie. Icíar Bollaín i Paul Laverty, scenarzysta Kena Loacha, wrzucają w tę sytuację hiszpańską ekipę, kręcącą film o Kolumbie. Dwa podboje, pięć wieków różnicy. I Gael García Bernal. — Hiszpańska ekipa przyjeżdża nakręcić film o Krzysztofie Kolumbie do Cochabamby w Boliwii. Do statystowania wynajmuje miejscowych. Za bramą planu miasto zaczyna burzyć się przeciwko firmie, która właśnie wykupiła wodę. Człowiek obsadzony w roli wodza buntowników rzeczywiście stał na ich czele. — Nagroda Publiczności w sekcji Panorama | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 2011 Najlepszy aktor drugoplanowy (Karra Elejalde) | Nagrody Goya | 2011 Najlepsza muzyka oryginalna | Nagrody Goya | 2011 Nominacja – Najlepszy film | Nagrody Goya | 2011 Najlepszy film | Festiwal Filmowy w Monachium | 2012

Cenzura zablokowała ten film w Indiach. Tymczasem Brytyjczycy zgłosili go do Oscara. Sandhya Suri zadebiutowała tym twardym kryminałem i zrobiła zamieszanie na światowych festiwalach. Świeżo upieczona wdowa zakłada mundur po zmarłym mężu i od razu wpada w śledztwo w sprawie zabójstwa nastolatki. — W Indiach wdowa po policjancie może przejąć jego etat. Santosh Saini, której mąż zginął podczas zamieszek, wkłada więc mundur i trafia na posterunek w miasteczku na północy kraju. Wkrótce znajdują ciało zgwałconej piętnastolatki. Dziewczyna była dalitką, czyli należała do najniższej kasty. Sprawę przejmuje inspektorka Geeta Sharma i zabiera Santosh ze sobą. — Nominacja – Wybitny Brytyjski Debiut | BAFTA | 2025 Złota Żaba | Camerimage | 2024 Nominacja – Najlepsze europejskie odkrycie – nagroda FIPRESCI | Europejskie Nagrody Filmowe | 2024 Nominacja – Nagroda Un Certain Regard | Festiwal Filmowy w Cannes | 2024

Márta Mészáros opiera się tu na własnej biografii. Dziewczyna wraca w 1947 roku ze Związku Radzieckiego do Budapesztu bez rodziców. Państwo daje dziewczynie wszystko i czeka na wdzięczność. Nie dostanie jej. W podwójnej roli Jan Nowicki, prywatnie partner reżyserki. — Nastoletnia Juli właśnie wróciła ze Związku Radzieckiego. Ojca zabrały tam stalinowskie czystki, matka umarła. Przyjmuje ją Magda, dawna znajoma rodziny, która zrobiła karierę w nowym porządku. Zapewnia jej dobre mieszkanie i wygodne życie. Juli całe popołudnia siedzi w kinie. — Wielka Nagroda Jury | Festiwal Filmowy w Cannes | 1984

Film Coralie Fargeat nakręcony siedem lat przed „Substancją”. Feministyczna zemsta czerpiąca z estetyki eksploatacji. Kobieta zostawiona na pustyni umierać rusza na polowanie na swoich oprawców. Pustynia, palące słońce i wściekły róż. Ta złość rozsadza i energetyzuje. — Helikopter wysadza Jen i jej żonatego kochanka Richarda przy domu na środku marokańskiej pustyni. Mieli być tam sami, ale niespodziewanie zjawiają się także dwaj koledzy Richarda, Stan i Dimitri. Piją do rana. Rano Stan gwałci Jen, dziewczyna ucieka, ale Richard dogania ją i spycha ze skraju urwiska. Jen nie ma zamiaru być tylko ofiarą.

Nagroda Jury w Cannes dla Maïwenn – tu zarówno reżyserki, jak i aktorki. Paryscy policjanci z wydziału ochrony nieletnich rano zajmują się najgorszym, co może spotkać dziecko, a w porze lunchu śmieją się w głos. Tytuł pochodzi od błędnie zapisanego przez syna reżyserki słowa „policja”. — W paryskim wydziale ochrony nieletnich dzień jest długi. Jednego dnia wysłuchują krzywdzonej w domu dziewczynki, zatrzymują mężczyznę, który wykorzystuje dzieci, i odbierają niemowlę matce mieszkającej na ulicy. Trzeba radzić sobie ze wszystkim, co nadchodzi. Wieczorem policjanci wracają do domów, gdzie trudno i mówić, i słuchać o tym, co przeżyli w ciągu dnia. Do zespołu dołącza fotografka, przysłana, żeby dokumentować ich pracę. — Nagroda Jury | Festiwal Filmowy w Cannes | 2011 Najbardziej Obiecująca Aktorka (Naidra Ayadi) | Nagrody Cezara (Cezary) | 2012 Najlepszy montaż | Nagrody Cezara (Cezary) | 2012 Nominacja – Najlepszy film | Nagrody Cezara (Cezary) | 2012

Kilka dni po zakończeniu zdjęć na Bejrut spadły bomby, ale w debiucie Nadine Labaki („Kafarnaum”) nie ma o wojnie ani słowa. Jest salon piękności „Si Belle”, garnek pasty cukrowej do depilacji na kuchence i pięć Libanek, które przeżywają codzienne dylematy miłosne, społeczne, osobiste. — Bejrut. Layale cały dzień czeka na telefon od żonatego mężczyzny. Nisrine wychodzi za mąż i ma przed nową rodziną coś do ukrycia. Jamale panicznie boi się starości, więc naciąga sobie twarz przed castingami. Rima myje włosy klientce. Obok siedzi starsza krawcowa, którą ktoś właśnie zaprosił na randkę. Pięć kobiet spotyka się w salonie piękności. — Nagroda Publiczności | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w San Sebastián | 2007 Nagroda Jury Młodych | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w San Sebastián | 2007 Nominacja – Złota Kamera | Festiwal Filmowy w Cannes | 2007 Selekcja oficjalna - Directors' Fortnight | Festiwal Filmowy w Cannes | 2007

Andrea Arnold („Bird”) przeczytała Emily Brontë w impresjonistycznym stylu, a z Wenecji wróciła z nagrodą za zdjęcia. Czarnoskóry Heathcliff, kamera z ręki i dżdżyste, błotniste wrzosowiska. Dwoje ludzi, których nikt od siebie nie odciągnie. Tu wzgórza naprawdę targa wicher – nie tylko namiętności. — XIX wiek, wrzosowiska Yorkshire. Pan Earnshaw przywozi do swojego domu chłopca z ulicy. Daje mu łóżko i nadaje imię: Heathcliff. Syn gospodarza od pierwszego dnia chce się go pozbyć, ale jego córka, Cathy, jest odmiennego zdania. Wybiega z chłopcem na wrzosowiska, gdzie całe dnie spędzają przemoczeni. — Nagroda Wybitny Wkład Techniczny | Festiwal Filmowy w Wenecji | 2011

Film rozgrywa się w czasie rzeczywistym: od piątej po południu piosenkarka chodzi po Paryżu i czeka na wyniki badań, przekonana, że to rak. W tytule jest siódma, ale kończy wcześniej. Najsłynniejszy tytuł Agnès Vardy czerpie z francuskiego określenia na czas spędzony z kochankiem. — Paryż, piąta po południu, dwudziesty pierwszy czerwca. Cléo jest piosenkarką – naprawdę nazywa się Florence – i jest pewna, że wyniki badań pokażą, że ma raka. Lekarz powie jej o wpół do siódmej. Do tego czasu: sklep z kapeluszami, taksówka, kawiarnia, próba z autorami jej piosenek. Potem park i żołnierz, który chce z nią porozmawiać. — Selekcja Oficjalna | Festiwal Filmowy w Cannes | 1962

Ta fińska produkcja stoi w jednym rzędzie z „Babadookiem”. Dorastanie w wersji body horror, gdzie tytułowe wykluwanie jest jak najbardziej dosłowne. Bergholm debiutuje z przytupem, zaś animatronicznego stwora zrobił Gustav Hoegen, który tworzył efekty do nowych „Gwiezdnych wojen”. — Tinja trenuje, żeby dostać się do kadry narodowej w gimnastyce, i nic, co robi, nie jest wystarczająco dobre dla jej matki. Ta prowadzi blog o ich niby-idealnej rodzinie. W lesie Tinja znajduje jajo. Zabiera je do domu, chowa pod kołdrą i ogrzewa. Coś się z niego wykluwa.

W Tbilisi nikogo nie dziwi to, że trzy pokolenia żyją w jednym mieszkaniu. Ale pięćdziesięciolatka z własną przestrzenią – owszem. Po kolei przychodzą przekonywać ją, żeby wróciła do domu. Brat, syn, matka. Wszyscy mają dobre intencje, ale kobieta przecież potrzebuje własnego pokoju. — W jednym mieszkaniu w Tbilisi mieszka siedem osób: nauczycielka literatury Manana, jej mąż Soso, jej rodzice, dorosłe dzieci i zięć. Manana prosi, żeby nikt nie przychodził na jej urodziny. Przychodzi tłum gości. Kilka dni później wynajmuje puste mieszkanie po drugiej stronie miasta i zaczyna znosić tam swoje książki. — Selekcja Oficjalna | Festiwal Filmowy Sundance | 2017

Claire Denis dorastała jako córka urzędnika w kolonialnej Afryce. W wieku czterdziestu dwóch lat zadebiutowała filmem, który pokazuje świat jej dzieciństwa – schyłek kolonializmu rozpadający się we wspomnieniach. Żar leje się z ekranu. — Mindif, północny Kamerun, 1957 rok. Mała France jest córką francuskiego administratora kolonialnego i całe dnie spędza z Protée, służącym rodziny. Lata później wraca do tego domu jako dorosła kobieta. Wraz z nią wraca wszystko, co było wtedy między nimi. — Nominacja – Najlepszy film debiutancki | Nagrody Cezara (Cezary) | 1989 Selekcja Oficjalna | Festiwal Filmowy w Cannes | 1988

Reżyserka spędziła dwa tygodnie w ośrodku interwencyjnym, przygotowując się do filmu. Poznała tam dzieci oddzielone od rodziców, którzy wyrządzili im krzywdę. Dwunastolatka musi powoli oduczyć się być dorosłą kobietą. Dorastanie jest trudne. Cofanie się do dzieciństwa jest jeszcze trudniejsze. — Dwunastoletnia Dalva mieszka sama z ojcem i nosi się jak dorosła kobieta. Pewnej nocy do jej domu wchodzi policja i oddaje ją pod opiekę ludziom, których nigdy wcześniej nie widziała. W ośrodku wychowawca Jayden i współlokatorka Samia zaczynają bardzo ostrożnie pokazywać jej, co jej wyrządzono. Dalva nie chce tego słyszeć. — Nagroda FIPRESCI | Festiwal Filmowy w Cannes | 2022 Nominacja – Złota Kamera | Festiwal Filmowy w Cannes | 2022 Nominacja - Nagroda Główna Tygodnia Krytyki | Festiwal Filmowy w Cannes | 2022 Złota Żaba | Camerimage | 2022 Nominacja – Najlepsze europejskie odkrycie – nagroda FIPRESCI | Europejskie Nagrody Filmowe | 2022 Nagroda Publiczności | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Rotterdamie | 2023
Używamy plików cookie, by ułatwić Ci korzystanie z naszej strony.