
Głośne tytuły polskiego kina ostatnich dwóch dekad – nominacje do Oscara i laureaci festiwalu w Gdyni, ale również nowe nazwiska warte odkrycia. Znajdziesz tutaj także legendarne międzynarodowe produkcje Agnieszki Holland, Jerzego Skolimowskiego czy Andrzeja Żuławskiego, które nigdy nie były dostępne w streamingu w Polsce.

Dwoje ludzi, którzy nie potrafią ani ze sobą żyć, ani dać sobie spokój. W tle czarno-biała, powojenna Europa. Nagroda za reżyserię w Cannes, trzy nominacje do Oscara. Za kamerą Paweł Pawlikowski („Ida”), przed nią Joanna Kulig i Tomasz Kot w melodramacie, który podbił cały świat. — Zula i Wiktor poznają się w ruinach powojennej Polski i wpadają w sidła miłości, z których żadne z nich nie potrafi się uwolnić. Ich historia toczy się przez kolejne lata zimnej wojny i kolejne kraje: Polskę, Francję, Niemcy, Jugosławię. Polityka, własne wady i pasmo złych zbiegów okoliczności raz ich rozdzielają, a później znów do siebie zbliżają. — Najlepsza reżyseria | Festiwal Filmowy w Cannes | 2018 Nominacja – Najlepsza reżyseria | Oscary | 2019 Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | Oscary | 2019 Nominacja – Najlepsze zdjęcia | Oscary | 2019 Najlepszy film europejski | Europejskie Nagrody Filmowe | 2018 Nagroda Publiczności | Europejskie Nagrody Filmowe | 2019 Najlepszy film europejski | Nagrody Goya | 2019 Najlepszy film | Polskie Nagrody Filmowe Orły | 2019 Złote Lwy | Festiwal Polskich Filmów Fabularnych | 2018

Nominacja do Oscara i rekordowa liczba statuetek Orłów dla filmu Jana Komasy o chłopaku z poprawczaka, który podszywa się pod księdza. Bartosz Bielenia mówi z ambony kazania, jakich w tej wsi nikt nigdy nie słyszał. Scenariusz Mateusza Pacewicza nie ma fałszywej nuty. — Daniel ma dwadzieścia lat, wyrok za zabójstwo i jedno marzenie: zostać księdzem. Tyle że z taką kartoteką nie ma na to szans. Przyjeżdża do małej miejscowości, żeby zacząć nową pracę, ale zamiast tego idzie prosto do kościoła i przedstawia się jako ksiądz. Proboszcz zostawia mu parafię. Miejscowi wciąż opłakują wypadek, w którym zginęło kilkoro młodych ludzi. Daniel zaczyna o niego pytać. — Nominacja – Najlepszy międzynarodowy film pełnometrażowy | Oscary | 2020 Selekcja oficjalna - Giornate degli Autori | Festiwal Filmowy w Wenecji | 2019 Najlepszy film | Polskie Nagrody Filmowe Orły | 2020 Najlepszy Film Fabularny | Festiwal Polskich Filmów Fabularnych | 2019 Najlepsza reżyseria | Festiwal Polskich Filmów Fabularnych | 2019 Najlepsza drugoplanowa rola kobieca (Eliza Rycembel) | Festiwal Polskich Filmów Fabularnych | 2019 Najlepszy scenariusz | Festiwal Polskich Filmów Fabularnych | 2019 Nagroda Publiczności | Festiwal Polskich Filmów Fabularnych | 2019

Dojrzały debiut Kamili Tarabury, a już ważna pozycja polskiego kina niezależnego. Katarzyna Warnke, współautorka scenariusza, gra tę kobietę, która nigdy nie wyjechała z miasteczka, a Dagmara Domińczyk tę, która pojechała jak najdalej. Ogląda się ze ściśniętym gardłem. — Ada wyjechała z Polski dawno temu. Teraz mieszka w Hamburgu. Kiedy dostaje książkę od Roksany, z którą dorastała, okazuje się, że opowiada ona o przemocy, jakiej obie zaznały jako dziewczynki. Razem ruszają autem w podróż do rodzinnej miejscowości. Chcą zapytać matkę Roksany, co wiedziała. — Szafirowe Lwy | Festiwal Polskich Filmów Fabularnych | 2024

Beksiński nagrywał żonę i syna kamerą niemal codziennie. W swoim przejmującym debiucie Jan P. Matuszyński towarzyszy im przez niemal trzydzieści lat. Zamiast biografii znanego malarza jest rodzina pod lupą. Film w Gdyni zdobył Złote Lwy, a kreację Andrzeja Seweryna doceniono też w Locarno. — Warszawa, 1977. W mieszkaniu Beksińskich ojciec maluje swoje apokaliptyczne wizje i dokumentuje wszystko, co dzieje się wokół na taśmach wideo. Jego syn, Tomasz, wprowadza się kilka ulic dalej. Zofia boi się o niego od pierwszego dnia. Chłopak puszcza płyty w radiu i tłumaczy filmy. To nie jest zwykła rodzina. — Najlepszy aktor (Andrzej Seweryn) | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Locarno | 2016 Najlepsza aktorka (Aleksandra Konieczna) | Polskie Nagrody Filmowe Orły | 2017 Najlepszy aktor (Andrzej Seweryn) | Polskie Nagrody Filmowe Orły | 2017 Najlepszy scenariusz | Polskie Nagrody Filmowe Orły | 2017 Nagroda Odkrycie Roku | Polskie Nagrody Filmowe Orły | 2017 Złote Lwy | Festiwal Polskich Filmów Fabularnych | 2016 Najlepszy Film | Festiwal Polskich Filmów Fabularnych | 2016 Najlepszy aktor (Andrzej Seweryn) | Festiwal Polskich Filmów Fabularnych | 2016 Najlepsza aktorka (Aleksandra Konieczna) | Festiwal Polskich Filmów Fabularnych | 2016 Nagroda Publiczności | Festiwal Polskich Filmów Fabularnych | 2016

Reżyseruje Agnieszka Smoczyńska („Córki dancingu”), a scenariusz napisała Gabriela Muskała. Sama zagrała też główną rolę kobiety, która wraca do rodziny po dwóch latach nieobecności. Tytułowa fuga dysocjacyjna to mechanizm obronny psychiki, która w radykalny sposób „ucieka” od trudnej sytuacji. — Kobietę, która od dwóch lat jest zaginiona, znajdują na warszawskim dworcu. Jest brudna, nie pamięta niczego. Mówi o sobie Alicja. W telewizyjnym programie o zaginionych rozpoznaje ją mężczyzna podający się za jej męża. Wiezie ją na Dolny Śląsk, do małego chłopca. Czy to zaginiona Kinga? — Nagroda Odkrycie Roku | Polskie Nagrody Filmowe Orły | 2019 Najlepszy Debiut Reżyserski | Festiwal Polskich Filmów Fabularnych | 2018 Najlepsze zdjęcia | Festiwal Polskich Filmów Fabularnych | 2018 Nominacja - Nagroda Główna Tygodnia Krytyki | Festiwal Filmowy w Cannes | 2018

Polska, kraj kebabu i Chopina. Ekranowi bracia są braćmi także w rzeczywistości, a Damian Kocur zna ich od dziecka. Za swój debiut dostał w Wenecji Nagrodę Specjalną Jury. Punktem wyjścia była prawdziwa, tragiczna historia uprzedzeń. Żywe i autentycznie polskie kino. — Wakacje w małym mieście. Tymek, student fortepianu, przyjeżdża z Warszawy do matki i młodszego brata Jacka. Wieczory spędza z dawnymi kolegami pod nowo otwartym barem z kebabem. Prowadzą go młodzi Arabowie. Zaczepki przy ladzie z każdym wieczorem brzmią gorzej. Tymek nie reaguje. — Specjalna Nagroda Jury | Festiwal Filmowy w Wenecji | 2022 Nagroda Odkrycie Roku | Polskie Nagrody Filmowe Orły | 2023

Janusz Gajos i Maja Ostaszewska w filmie reżyserowanym przez Małgorzatę Szumowską, która dostała za niego Srebrnego Niedźwiedzia w Berlinie. Córka prokuratora trafia pod opiekę terapeutki, która wierzy, że wejdzie w kontakt z zaświatami. Śmierć i komedia współistnieją tu właściwie w każdej scenie. — Prokurator spędza całe dnie wśród zwłok, na miejscach zbrodni, a nawet mu oko nie mrugnie znad wieczornej zupy. Jego nastoletnia córka Olga głodzi się na śmierć. Oddaje ją do kliniki i opiekę nad nią przejmuje Anna. Terapeutka jest spokojna, rzeczowa, a przy tym pewna, że da się rozmawiać ze zmarłymi. I chciałaby spróbować. — Najlepsza reżyseria | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 2015 Nagroda Publiczności | Europejskie Nagrody Filmowe | 2016 Najlepszy europejski montażysta | Europejskie Nagrody Filmowe | 2015 Najlepszy film | Polskie Nagrody Filmowe Orły | 2016 Złote Lwy | Festiwal Polskich Filmów Fabularnych | 2015 Najlepszy aktor (Janusz Gajos) | Festiwal Polskich Filmów Fabularnych | 2015 Najlepszy dźwięk | Festiwal Polskich Filmów Fabularnych | 2015

Puszcza i bagna między Białorusią a Polską, a w nich syryjskie rodziny. Jedni przepychają ich na zachód, a drudzy odsyłają na wschód. Głośny film Agnieszki Holland, który poruszył polityczne struny. Plejada gwiazd polskiego kina (Stuhr, Ostaszewska, Kulesza) i Nagroda Specjalna Jury w Wenecji. — Puszcza i bagna na granicy Białorusi i Polski. Syryjska rodzina wchodzi w las, wierząc, że łatwo przedostaną się do Europy. Białoruscy pogranicznicy przepychają ich na zachód, polscy odsyłają z powrotem na wschód. I tak w kółko. Jan jest jednym ze strażników granicznych. Julia porzuciła wygodne życie, żeby przychodzić do lasu z pomocą. — Specjalna Nagroda Jury | Festiwal Filmowy w Wenecji | 2023 Najlepszy film nieanglojęzyczny | Festiwal Filmowy w Wenecji | 2023 Leoncino d'Oro Agiscuola Award - Cinema for UNICEF | Festiwal Filmowy w Wenecji | 2023 Nominacja – Najlepszy film europejski | Europejskie Nagrody Filmowe | 2023 Najlepszy film | Polskie Nagrody Filmowe Orły | 2024 Złote Lwy | Festiwal Polskich Filmów Fabularnych | 2024 Nagroda Publiczności | Festiwal Polskich Filmów Fabularnych | 2024 Nagroda Publiczności | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Rotterdamie | 2024

Za ten fabularyzowany dokument Michał Marczak dostał nagrodę reżyserską na Sundance. Warszawskie noce millenialsów sprzed dekady. Od zmierzchu do świtu, noc w noc dwaj przyjaciele przemierzają miasto. Po seansie znów chce się mieć dwadzieścia lat. — Warszawa po północy. Krzysztof ma dwadzieścia parę lat, nie musi nigdzie być. Z Michałem chodzą po mieście aż do świtu. Tańce, narkotyki, nieudolne podrywy i rozmowy, które kończy dopiero wschód słońca. Wszystko gra, aż Krzysztof zaczyna spotykać się z Evą, która była kiedyś dziewczyną Michała. — Nagroda Publiczności | Międzynarodowy Festiwal Filmowy Nowe Horyzonty | 2016 Najlepsza reżyseria | Festiwal Filmowy Sundance | 2016

W drogę za Wandą Rutkiewicz, legendarną polską himalaistką, wyrusza reżyserka Eliza Kubarska, która również wspina się po górach. W jej ręce trafiły unikalne kasety, których nikt wcześniej nie słyszał. Rutkiewicz nagrała je przed wyjazdem pod Kangczendzongę, z którego nigdy nie wróciła. — Kangczendzonga, góra w Himalajach, maj 1992 roku. Wanda Rutkiewicz, która jako pierwsza z Polaków stanęła na Evereście, wychodzi z ostatniego obozu w stronę szczytu. Na wysokości ponad ośmiu tysięcy metrów Carlos Carsolio znajduje ją siedzącą w śniegu, bez namiotu. Nie potrafi jej namówić, żeby zeszła. To ostatni raz, kiedy ktokolwiek ją widzi. Trzy dekady później odnajdują się pudła pełne jej listów, rolek filmowych i zdjęć. — Najlepszy film dokumentalny | Polskie Nagrody Filmowe Orły | 2025 Nominacja – Najlepszy montaż | Polskie Nagrody Filmowe Orły | 2025

Włóczęga mówi kompozytorowi, że potrafi zabić krzykiem. Tak się składa, że kompozytor zarabia na życie właśnie nagrywaniem. Skolimowski złożył tytułowy wrzask z czterdziestu różnych odgłosów, w tym startu rakiety. Horror, surrealizm i Grand Prix Jury w Cannes. — W domu w Devonie zjawia się nieznajomy o nazwisku Crossley. Mieszkają w nim Anthony Fielding, który całymi dniami nagrywa i montuje dźwięki, i jego żona Rachel. Wkrótce Crossley oznajmia, że w Australii nauczył się zabijać krzykiem. — Wielka Nagroda Jury | Festiwal Filmowy w Cannes | 1978

Rodzeństwo wraca do rodzinnego domu, w którym ojciec istnieje już tylko na starych kasetach wideo. Debiut Moniki Majorek wzrusza i pozostawia w optymizmie. W obsadzie Agata Kulesza i Maja Pankiewicz, która za pewną scenę zasługuje na wszystkie nagrody świata. — Po śmierci ojca trzeba opróżnić rodzinny dom. Dorosłe rodzeństwo zjeżdża się na pakowanie. Ola znajduje między rzeczami stare kasety wideo. Siada przed telewizorem z bratem Pipkiem i najmłodszą Ajką. Cała trójka postanawia odtworzyć zdjęcia z dzieciństwa w tych samych pokojach i w tych samych pozach.

Walter Duranty ma za swoje teksty Pulitzera. Tu gra go Peter Sarsgaard, a reżyseruje Agnieszka Holland. Gdy na Ukrainie panuje wielki głód, Związkowi Radzieckiemu zależy, żeby mówić o modernizacji. Pewien dziennikarz chce znać prawdę. Sztucznie wywołana klęska głodu pochłonęła kilka milionów ofiar. — 1933. Zrujnowany Związek Radziecki buduje przemysłowy cud, a na pytanie, skąd ma na to pieniądze, wszyscy odpowiadają tak samo: ze zboża z Ukrainy. Młody walijski dziennikarz Gareth Jones postanawia to sprawdzić. Zachodnich korespondentów na Ukrainę się nie wpuszcza, więc wsiada w pociąg bez zezwolenia. — Złote Lwy | Festiwal Polskich Filmów Fabularnych | 2019 Najlepsza scenografia | Festiwal Polskich Filmów Fabularnych | 2019 Selekcja Oficjalna | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 2019

Przed „Idą” Paweł Pawlikowski nakręcił film w najgorętsze od pięćdziesięciu lat lato w Yorkshire. Wakacje, podczas których rodzi się relacja między dwiema dziewczynami, które wiele dzieli. Przełomowa rola Emily Blunt, od której trudno oderwać wzrok. — Długie, upalne lato w Yorkshire. Mona jest z rodziny robotniczej, a Tamsin wróciła do bogatego domu na wakacje. Lgną do siebie od razu. Odkrywają, że w gruncie rzeczy pochodzą z bardzo podobnych, rozbitych rodzin. Nie chcą, żeby to lato się kiedykolwiek skończyło. — Nagroda Alexandra Kordy za Najlepszy Film Brytyjski | BAFTA | 2005 Najlepszy film europejski | Polskie Nagrody Filmowe Orły | 2006 Selekcja Oficjalna | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 2005

Debiut Magnusa von Horna („Dziewczyna z igłą”), absolwenta łódzkiej filmówki. Premiera w Cannes. Nastolatek wraca do domu po odbyciu kary, a przeszłość nie daje o sobie zapomnieć. W głównej roli popowy piosenkarz Ulrik Munther. Chłodne kino o winie i konsekwencjach. — Gospodarstwo na szwedzkiej prowincji. John wraca z zakładu karnego, a ojciec od progu udaje, że nic się nie stało. Wieś nie udaje – w szkole wrogość jest jawna, a nauczyciele odwracają wzrok. Nie wybaczyli mu, ale nie mówią głośno, czego. — Najlepszy Film | Festiwal Polskich Filmów Fabularnych | 2015 Najlepsza reżyseria | Festiwal Polskich Filmów Fabularnych | 2015 Najlepszy scenariusz | Festiwal Polskich Filmów Fabularnych | 2015 Najlepszy montaż | Festiwal Polskich Filmów Fabularnych | 2015 Nominacja – Najlepsza reżyseria | Polskie Nagrody Filmowe Orły | 2016 Nominacja – Odkrycie Roku | Polskie Nagrody Filmowe Orły | 2016 Nominacja – Złota Kamera | Festiwal Filmowy w Cannes | 2015

Dawid Ogrodnik jako Daniel Rycharski. Gej, katolik, aktywista, chłopak ze wsi i artysta sztuk wizualnych. Nie zamierza rezygnować z żadnej części swojej tożsamości. Czy społeczeństwo jest gotowe pozwolić mu być w pełni sobą? Złote Lwy na festiwalu w Gdyni. — Polska wieś, tu wszyscy wszystkich znają. Daniel stąd pochodzi. Jest artystą i gejem – o tym nie wie prawie nikt. Ze swoim związkiem z Olkiem, chłopakiem z sąsiedztwa, kryje się przed całą okolicą. Kiedy nastolatka ze wsi odbiera sobie życie po miesiącach szykan, chce odprawić za nią drogę krzyżową. Mieszkańcy wsi nie przychodzą. Warszawskie galerie – owszem. — Złote Lwy | Festiwal Polskich Filmów Fabularnych | 2021 Nagroda Odkrycie Roku | Polskie Nagrody Filmowe Orły | 2022

Oscary, Cezary, Złota Palma w Cannes dla filmu Romana Polańskiego o żydowskim muzyku w warszawskim getcie. Roli Adriena Brody’ego się nie zapomina – tak jak i muzyki Wojciecha Kilara. We wrześniu 1939 roku Szpilman gra Chopina na żywo w radiu. Oprócz fortepianu słychać też bomby. — Warszawa, wrzesień 1939. Władysław Szpilman gra Chopina, kiedy bomby dosięgają studia radiowego. Żydów z miasta przesiedlają do getta. Szpilman znajduje pracę przy kawiarnianym pianinie. W 1942 roku jego rodzina trafia do wagonu na wschód. Ktoś wyciąga go z kolumny. — Najlepszy aktor pierwszoplanowy (Adrien Brody) | Oscary | 2003 Najlepsza reżyseria | Oscary | 2003 Najlepszy scenariusz adaptowany | Oscary | 2003 Złota Palma | Festiwal Filmowy w Cannes | 2002 Nominacja – Najlepszy film | Oscary | 2003 Nominacja – Najlepszy montaż | Oscary | 2003 Nominacja – Najlepsze zdjęcia | Oscary | 2003 Nominacja – Najlepsze kostiumy | Oscary | 2003 Najlepszy film europejski | Złote Globy | 2003 Najlepszy film | Polskie Nagrody Filmowe Orły | 2003

Wojciech Smarzowski tworzy przejmującą historię o tragicznej miłości z Agatą Kuleszą i Marcinem Dorocińskim. On stracił żonę na wojnie i wciąż nosi w sobie ten ból. Ona jest mazurską wdową po żołnierzu Wehrmachtu. Miłość, jak kwiat, rośnie na gruzach. — Mazury, lato 1945 roku. Na ziemię, która przed chwilą przestała być niemiecka, zjeżdżają polscy osadnicy, a Mazurka Róża zostaje sama na gospodarstwie po mężu, żołnierzu Wehrmachtu. Przychodzi do niej Tadeusz, oficer Armii Krajowej i powstaniec warszawski, z rzeczami po poległym. Róża prosi, żeby został na noc. Pod dom podjeżdżają szabrownicy. — Najlepszy film | Polskie Nagrody Filmowe Orły | 2012 Najlepsza reżyseria | Polskie Nagrody Filmowe Orły | 2012 Najlepsza aktorka (Agata Kulesza) | Polskie Nagrody Filmowe Orły | 2012 Najlepszy aktor drugoplanowy (Jacek Braciak) | Polskie Nagrody Filmowe Orły | 2012 Najlepszy scenariusz | Polskie Nagrody Filmowe Orły | 2012 Najlepszy dźwięk | Polskie Nagrody Filmowe Orły | 2012 Grand Prix | Warszawski Festiwal Filmowy | 2011 Nagroda Publiczności | Warszawski Festiwal Filmowy | 2011 Najlepszy aktor (Marcin Dorocinski) | Festiwal Polskich Filmów Fabularnych | 2011

W grudniu 1981 Skolimowski zaczyna pisać scenariusz, a w maju 1982 roku zdobywa za niego nagrodę w Cannes. Budowlańcy z Polski pojechali dorobić do Londynu, a w Polsce zaczyna się stan wojenny i zamykają granice. Jeremy Irons w roli Nowaka – jedynego robotnika, który umie mówić po angielsku. — Czterech polskich robotników jedzie dorobić do Londynu, gdzie mają tanio wyremontować mieszkanie swojego szefa. Jest grudzień 1981 roku. Angielski zna tylko brygadzista Nowak, więc on za wszystkich kupuje, targuje się i pilnuje pieniędzy. W kraju ogłaszają stan wojenny, granice zostają zamknięte. Nowak dowiaduje się o tym pierwszy. Pozostałym nie mówi ani słowa. — Najlepszy scenariusz | Festiwal Filmowy w Cannes | 1982

Jerzy Skolimowski nakręcił ten film, mając siedemdziesiąt siedem lat i nazwał go swoją odpowiedzią na hollywoodzkie kino akcji. Jedenaście minut z życia kilkunastu osób, podczas jednego warszawskiego popołudnia. Thrillerowa mozaika i martwy piksel. — Późne popołudnie w Warszawie. Kurier wiezie przesyłkę, o której woli nie myśleć. Sprzedawca hot dogów milczy o swojej przeszłości, a alpinista zjeżdża na linie z dachu hotelu. W apartamencie na górze trwają właśnie zdjęcia próbne u reżysera z Hollywood. Jest na nich aktorka, w lobby czeka na nią mąż. Zostało im jedenaście minut. — Nagroda Vittorio Veneto – Wyróżnienie Specjalne | Festiwal Filmowy w Wenecji | 2015 Najlepszy europejski montażysta dźwięku | Europejskie Nagrody Filmowe | 2016 Najlepszy montaż | Polskie Nagrody Filmowe Orły | 2016 Specjalna Nagroda Jury | Festiwal Polskich Filmów Fabularnych | 2015 Najlepsza muzyka | Festiwal Polskich Filmów Fabularnych | 2015 Najlepszy montaż | Festiwal Polskich Filmów Fabularnych | 2015

Agnieszka Holland o kryzysie i potrzebie wiary. Ed Harris jako zabójca cudów, opłacany przez Kościół ksiądz, który zajmuje się obalaniem rzekomych objawień. W parafii w Chicago figura Matki Boskiej płacze krwią. Zostaniesz z pytaniem: czy wiara czyni cuda? — Cud w Chicago, 1979. W ubogiej parafii figura Matki Boskiej co roku w listopadzie płacze krwią. Wierni przypisują ten cud zmarłej kobiecie i chcą jej kanonizacji. Kościół przysyła do parafii księdza, Franka Shore’a, który sam w cuda już nie wierzy. Kiedyś zamknął już taką sprawę. Cała parafia straciła wtedy wiarę.

Agnieszka Holland chwilę pozwala uwierzyć w sielskie lato, dzieciaki na polach, wakacje bez końca. Ale nie na długo – dziewięcioletni Olivier znika w drodze do babci, a lata później zjawia się chłopak podający się za niego. Muzyka Zbigniewa Preisnera, stałego współpracownika Holland i Kieślowskiego. — Rodzinne lato na francuskiej wsi w gospodarstwie weterynarza. Dziewięcioletni Olivier wyrusza rowerem z obiadem dla babci, ale nigdy nie dociera na miejsce. Przez sześć kolejnych lat rodzina się rozpada. W Paryżu policjant zatrzymuje nastolatka sprzedającego się na ulicy. Chłopak mówi, że nazywa się Olivier. — Nominacja - nagroda dla najbardziej obiecującego aktora (Grégoire Colin) | Nagrody Cezara (Cezary) | 1993 Selekcja Oficjalna | Festiwal Filmowy w Wenecji | 1992

Dorota Pomykała za swoją rolę dostała Orła, nagrodę aktorską w Gdyni i statuetkę na nowojorskim festiwalu Tribeca. Reżyserka, Anna Jadowska, od pierwszego do ostatniego kadru jej nie opuszcza. Pomykała gra kobietę po sześćdziesiątce, której w domu nikt nie słucha, więc do banku zabiera nóż. — Zwyczajny poranek. Pranie na sznurku, karma dla rybek wsypywana do akwarium. Sześćdziesięcioletnia Mira całe życie odbiera porody w szpitalu. Dziś wchodzi do banku z nożem kuchennym i żąda pieniędzy. W domu czekają mąż i dorosły syn. Na razie o niczym nie wiedzą. Trzeba będzie im się wytłumaczyć. — Najlepszy występ aktorski (Dorota Pomykala) | Festiwal Filmowy Tribeca | 2022 Najlepszy film polski | Camerimage | 2022 Najlepsza aktorka (Dorota Pomykala) | Polskie Nagrody Filmowe Orły | 2023 Najlepsza aktorka (Dorota Pomykala) | Festiwal Polskich Filmów Fabularnych | 2022

Polska zakazała jego poprzedniego filmu, więc Żuławski kolejną prowokację nakręcił we Francji. Romy Schneider gra aktorkę, która jest zmuszona występować w filmach soft porno. Fabio Testi – fotografa, który zapożycza się, żeby kupić jej wreszcie prawdziwą rolę. To nie będzie tradycyjny melodramat. — Na planie zdjęciowym taniego filmu pornograficznego fotograf zastaje aktorkę Nadine całą we łzach. Mężczyzna pożycza u lichwiarza dużą sumę pieniędzy, żeby wystawić „Ryszarda III” i wreszcie dać jej godną rolę. Kochają się, ale Nadine jest też żoną człowieka, który kiedyś wyciągnął ją z kłopotów. — Najlepsza aktorka (Romy Schneider) | Nagrody Cezara (Cezary) | 1976 Nominacja – Najlepsza scenografia | Nagrody Cezara (Cezary) | 1976
Używamy plików cookie, by ułatwić Ci korzystanie z naszej strony.