Kino Azji

Japońska pokojówka jest o trzy lata starsza, niż przewiduje rządowy program. Dystopijny debiut Chie Hayakawy dostał w Cannes Wyróżnienie Specjalne dla najlepszego pierwszego filmu. Melancholijny seans, po którym zostaje pytanie o wartość człowieczeństwa w świecie ekonomii. — W Japonii niedalekiej przyszłości państwo oferuje każdemu, kto skończył siedemdziesiąt pięć lat, darmową i godną śmierć. Prawie osiemdziesięcioletnia Michi wciąż sprząta pokoje w hotelu. Przychodzą do niej uprzejmi młodzi ludzie i namawiają do skorzystania z procedury. — Złota Kamera – Wyróżnienie Specjalne | Festiwal Filmowy w Cannes | 2022 Nominacja – Złota Kamera | Festiwal Filmowy w Cannes | 2022 Nominacja – Nagroda Un Certain Regard | Festiwal Filmowy w Cannes | 2022

Nagisa Ôshima zrobił w życiu tylko jeden film o duchach i dostał za niego w Cannes nagrodę dla najlepszego reżysera. W japońskiej wsi schyłku XIX wieku mieszają się ze sobą erotyka, poczucie winy i strach. Duchowa i duszna kontynuacja filmu „Imperium zmysłów”. — Wioska w Japonii, rok 1895. Toyoji wraca z wojska i pożąda Seki, żony rikszarza. Jest od niej dużo młodszy i niezbyt cierpliwy. Razem zabijają jej męża, ciało wrzucają do wyschniętej studni i przysypują je liśćmi. Mijają trzy lata. Sąsiedzi wciąż zastanawiają się, gdzie się podział Gisaburo. Wtedy Seki zaczyna go widywać. — Najlepsza reżyseria | Festiwal Filmowy w Cannes | 1978

Hirokazu Koreeda („Złodziejaszki”) nie mówi po koreańsku, ale i tak nakręcił film w tym języku. Song Kang-ho („Parasite”) jako pierwszy Koreańczyk w historii wyjechał z Cannes z nagrodą aktorską. Oszuści kradną porzucone niemowlę i szukają rodziców, którzy za nie zapłacą. A my kibicujemy. — Pewnej deszczowej nocy kobieta zostawia niemowlę przy kościelnym oknie życia i odchodzi. Dwaj mężczyźni, którzy tam pracują, zabierają chłopca, zanim ktokolwiek go zarejestruje. Rano kobieta wraca i zamiast na policję wsiada do ich furgonetki. Cała trójka jeździ po kraju i szuka pary, która mogłyby za dziecko zapłacić. Obserwują ich dwie policjantki. — Najlepszy aktor (Song Kang-ho) | Festiwal Filmowy w Cannes | 2022 Nagroda Jury Ekumenicznego | Festiwal Filmowy w Cannes | 2022 Najlepszy film międzynarodowy | Festiwal Filmowy w Monachium | 2022

Hipnotyzujący zdobywca Złotej Palmy. Obejrzyj ten film, gdy brakuje ci chęci istnienia. Kiarostami z samochodowej podróży potencjalnego samobójcy tworzy jeden z najbardziej przejmujących filmów o tym, co może skłonić nas do życia. Po tym seansie wiśnie smakują inaczej. — Pan Badii jeździ po wzgórzach pod Teheranem, zabiera przygodnych pasażerów i proponuje im pracę. Postanowił się zabić i potrzebuje kogoś, kto o świcie przyjdzie i zakopie jego ciało. Młody żołnierz ucieka. Kleryk odmawia. W końcu poznaje pracownika Muzeum Naturalnego, który z osobistych powodów zgadza się mu pomóc. I zaczyna mówić. — Złota Palma | Festiwal Filmowy w Cannes | 1997

Pożądanie w japońskim obozie na Jawie w 1942 roku. Nagisa Ōshima („Imperium zmysłów”) obsadził słynnych muzyków: jednym z jeńców jest David Bowie, a obsesyjnego komendanta gra debiutujący Ryuichi Sakamoto, który napisał też do filmu muzykę. Poszukiwanie człowieczeństwa w mrocznych czasach. — Do japońskiego obozu jenieckiego trafia brytyjski major Jack Celliers. Nie daje się złamać, a komendant Yonoi nie może oderwać od niego oczu. Podpułkownik John Lawrence, brytyjski oficer znający japoński, próbuje być łącznikiem między obiema stronami. Nie zawsze tłumaczy. Czasem wybiera, co powinni usłyszeć. — Najlepsza muzyka oryginalna | BAFTA | 1984 Selekcja Oficjalna | Festiwal Filmowy w Cannes | 1983

Co można nakręcić smartfonem? Tajwańskiego kandydata do Oscara. Trzy kobiety w pulsującym życiem Tajpej – rezolutna dziewczynka, zadziorna nastolatka i zapracowana kobieta. Canneński przebój stworzyli Shih-Ching Tsou i Sean Baker („Anora”), tu montażysta, współscenarzysta i producent. — Rodzina trzech kobiet przeprowadza się z prowincji do Tajpej, by zacząć wszystko od nowa. Samotna matka otwiera na lokalnym nocnym targu knajpę z makaronem i stara się zapanować nad zbuntowaną, nastoletnią córką i pięcioletnią I-Jing, która samotnie włóczy się po zakamarkach głośnego targu. Gdy jej dziadek mówi jej o przesądzie, że lewa ręka jest „ręką diabła”, w małej rodzi się przekonanie, że tkwią w niej nieczyste siły. Na wierzch zaczynają wypływać rodzinne sekrety. — Nominacja - Nagroda Główna Tygodnia Krytyki | Festiwal Filmowy w Cannes | 2025 Najlepsza aktorka (Shih-Yuan Ma) | Festiwal Filmowy w Sztokholmie | 2025 Nagroda FIPRESCI | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Palm Springs | 2026

Animacja odważniejsza niż niejeden film aktorski. Zaczyna się tak: mężczyzna płaci za seks, który odbywa się w jadącym samochodzie. W jego trakcie widzi przypadkiem córkę trzymającą się za rękę z chłopakiem i rozbija auto. W Teheranie nikt by tego nie nakręcił. — Teheran. Pari pracuje na ulicach z małym synem na tylnym siedzeniu i nie może się rozwieść, bo mąż siedzi w więzieniu i nie chce podpisać dokumentów. Sara chce iść do pracy – nie zgadza się na to jej mąż. Młoda kobieta potrzebuje przed ślubem chirurga, a muzyk, z którym spędziła noc, ma go znaleźć. Cztery życia w mieście, w którym tak wiele jest zakazane. — Nominacja – Złota Kamera | Festiwal Filmowy w Cannes | 2017 Nominacja - Nagroda Główna Tygodnia Krytyki | Festiwal Filmowy w Cannes | 2017 Nominacja – Nagroda Film Pełnometrażowy | Festiwal Filmowy w Annecy | 2017

Dwaj sąsiedzi – libański chrześcijanin i palestyński uchodźca – kłócą się o rynnę tak mocno, że idą do sądu, a ich spór staje się sprawą całego Libanu. Kamel El Basha dostał za tę rolę nagrodę aktorską w Wenecji, film – nominację do Oscara. Bejrut się gotuje, a zaraz wykipi. — Bejrut. Libański chrześcijanin i palestyński uchodźca kłócą się o drobną naprawę rynny. Jeden z nich wypowiada zdanie za dużo. Tych słów nie da się cofnąć. Jeden żąda przeprosin, drugi nie chce ustąpić. W sądzie adwokaci nawet nie mówią już o rynnie. Poza salą sądową kraj decyduje, kto ma rację. — Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | Oscary | 2018 Najlepszy aktor (Kamel El Basha) | Festiwal Filmowy w Wenecji | 2017 Najlepszy film | Festiwal Filmowy w Monachium | 2018 Nagroda Publiczności | Festiwal Filmowy w Sydney | 2018

Złoty Niedźwiedź w Berlinie dla reżysera Mohammada Rasoulofa, któremu nie pozwolono wyjechać z Iranu na rozdanie nagród. Cztery historie o mężczyznach, którym rozkazano wykonać wyrok śmierci. I o szukaniu człowieczeństwa w kraju, w którym jest ono towarem deficytowym. — We współczesnym Iranie wyroki śmierci wykonują młodzi mężczyźni odbywający służbę wojskową. Heshmat wychodzi z domu przed świtem i nigdy nie mówi żonie, dokąd idzie. Trzech innych mężczyzn dostaje ten sam rozkaz. Jeden jest poborowym. Nie potrafi się przemóc, by go wykonać. — Złoty Niedźwiedź | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 2020 Nagroda Jury Ekumenicznego | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 2020 Nagroda Guild Film | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 2020 Najlepszy film | Festiwal Filmowy w Sydney | 2021

Jafar Panahi ma sądowy zakaz reżyserii. Krótko po ukończeniu tego, zrealizowanego w podziemiu filmu, trafił do więzienia w Teheranie. Mimo to wciąż kręci i gra samego siebie, nie oszczędzając własnej postaci reżysera. Dwie historie miłosne podszyte lękiem i Nagroda Jury w Wenecji. — Wieś po irańskiej stronie granicy z Turcją. Reżyser, któremu nie wolno opuszczać kraju, wynajmuje tu pokój i zdalnie prowadzi zdjęcia do filmu o parze kupującej fałszywe paszporty. Ekipa pracuje po tureckiej stronie, on ogląda wszystko na ekranie. W przerwach od pracy fotografuje okoliczną wieś. Rozchodzi się plotka, że na jednym z jego zdjęć stoi obok siebie dwoje młodych ludzi, którzy nie powinni być ze sobą widziani. — Specjalna Nagroda Jury | Festiwal Filmowy w Wenecji | 2022

Jafar Panahi („To był zwykły przypadek”) dostał od irańskich władz zakaz robienia filmów na dwadzieścia lat. Kręcił dalej – z taksówki, którą prowadził po ulicach Teheranu, za co dostał Złotego Niedźwiedzia. Kurs po kursie, dowiadujemy się coraz więcej o Iranie i jego mieszkańcach. Bez cenzury. — Teheran widziany z przedniego siedzenia taksówki. Mężczyźni i kobiety, młodzi i starzy, bogaci i biedni, ludzie starych zasad i tacy, którzy nie mają dla nich cierpliwości. Sprzedawcy nielegalnych kaset wideo i obrońcy praw człowieka. Wszyscy wsiadają do taksówki bardzo niedoświadczonego kierowcy (i bardzo doświadczonego reżysera), który nazywa się Jafar Panahi. — Złoty Niedźwiedź | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 2015 Nagroda FIPRESCI | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 2015 Nominacja – Najlepszy film zagraniczny | Nagrody Cezara (Cezary) | 2016

Wenecja dała filmowi Złotego Lwa, a w Iranie wydano oficjalny zakaz jego pokazywania. O samą zgodę na zdjęcia Jafar Panahi walczył dziewięć miesięcy. Doba w Teheranie i kobiety, dla których nawet najprostsze sprawy są nie do załatwienia. — Jedna doba w Teheranie. Na porodówce przychodzi na świat dziewczynka i nikogo to nie cieszy. Trzy kobiety dopiero co wyszły z więzienia i chcą jeszcze tego samego dnia wydostać się z miasta. Nargess nie ma pieniędzy na autobus do rodzinnej wsi. Jedna wraca do rodziny, która nie chce jej wpuścić do domu. — Złoty Lew | Festiwal Filmowy w Wenecji | 2000 Najlepsza aktorka (Nargess Mamizadeh) | Festiwal Filmowy w Wenecji | 2000 Nagroda FIPRESCI | Festiwal Filmowy w Wenecji | 2000 Nagroda OCIC – Wyróżnienie Specjalne | Festiwal Filmowy w Wenecji | 2000

Hirokazu Koreeda („Złodziejaszki”) napisał ten film po śmierci matki i przyznaje, że upamiętnił tu wiele jej zachowań. Film jest tak minimalistyczny, a przy tym ciepły, że przypomina dzieła japońskiego mistrza Yasujirō Ozu. Po seansie sięga się po telefon i dzwoni do rodziców. — Letni dzień, rodzinny dom nad morzem. Wszyscy Yokoyamowie zjeżdżają się tam co roku w rocznicę śmierci najstarszego syna. Junpei utonął, ratując obcego chłopca. Drugi syn, Ryota, konserwuje obrazy, ale nie najlepiej mu idzie. Rodziców nigdy nie przekonała też jego żona, wdowa z małym synem. Co roku matka zaprasza też tamtego uratowanego chłopca, dziś już dorosłego.

Jak tu nie kochać kotów? Gadający kot ze świątyni na japońskiej prowincji pije sake w wolnych chwilach. Anzu z początku jest leniwy i opryskliwy, ale wkrótce wraz z jedenastolatką Karin stworzą świetny duet. W tej adaptacji mangi humor i wartka akcja mieszają się z melancholią i wzruszeniem. — Ojciec przywozi jedenastoletnią Karin do wiejskiej świątyni na półwyspie Izu. Zostawia ją u dziadka, którego dziewczynka ledwie zna. Dziadek prowadzi świątynię, przy której od dziesięcioleci mieszka wielki kot Anzu. Wykonuje on drobne roboty dla całego miasteczka. Opieka nad dziewczynką spada właśnie na niego. Ani Karin, ani kot nie są tym zachwyceni. — Selekcja Oficjalna | Festiwal Filmowy w Annecy | 2024 Selekcja oficjalna - Directors' Fortnight | Festiwal Filmowy w Cannes | 2024

Grand Prix w Cannes dla szalonego thrillera Park Chan-wooka. Nagrodę przyznało jury pod przewodnictwem Quentina Tarantino. Kultowa rzecz o zemście jest i brutalna, i imponująca wizualnie, i emocjonująca. Uzbrojony wyłącznie w młotek, a i tak wbija się w pamięć. — Seul, rok 1988. Pijany Oh Dae-su awanturuje się w areszcie. Kolega go stamtąd odbiera, ale Oh Dae-su znika w drodze do domu. Budzi się w zamkniętym pokoju, w którym są tylko łóżko i telewizor. Z telewizora dowiaduje się, że jego żona nie żyje i w związku z tym szuka go policja. Drzwi pokoju otwierają się po piętnastu latach. Ma pięć dni, żeby dowiedzieć się, dlaczego został uwięziony. — Wielka Nagroda Jury | Festiwal Filmowy w Cannes | 2004 Nominacja – Nagroda Screen International | Europejskie Nagrody Filmowe | 2004 Nagroda Publiczności | Festiwal Filmowy w Sztokholmie | 2004 Najlepszy film azjatycki | Nagrody Filmowe Hongkongu | 2005

Przy dźwiękach „Go West” Pet Shop Boys reżyser Jia Zhangke obserwuje, jak dekadę za dekadą globalizacja zmienia Chiny. Część z roku 1999 kręci kamerą z tamtego roku – później kadr robi się coraz szerszy i dystans rośnie także między bohaterami. W roku 2025 ojciec i syn nie mają już wspólnego języka. — Chiński Nowy Rok, 1999. Tao tańczy na rynku, a dwaj mężczyźni chcą się z nią ożenić. Pierwszy, Liangzi, pracuje pod ziemią. Drugi, Zhang, właśnie kupił kopalnię, w której pracuje Liangzi. Tao wybiera jednego z nich. Do ich historii wracamy w 2014 roku i jeszcze raz w 2025, kiedy jej syn dorasta w Australii. — Nagroda Publiczności | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w San Sebastián | 2015

Kiarostami („Smak wiśni”) dał ośmiolatkowi jedno zadanie: oddać koledze zeszyt. Kibicujesz mu z całych sił. Do sedna człowieczeństwa droga wiedzie przez zakręty jak z filmu braci Safdie. Brązowy Lampart w Locarno. Łagodne, czasem zabawne kino, które zostaje w myślach na bardzo długo. — Nauczyciel ogłasza, że jeszcze jedno zadanie napisane poza zeszytem i Mohammad Reza wyleci ze szkoły. Tego samego popołudnia Ahmad odkrywa w domu, że przez pomyłkę zabrał jego zeszyt. Wioska, w której mieszka kolega, leży za wzgórzem, chłopiec nie zna też jego adresu. Rozpoczyna poszukiwania. — Nagroda FIPRESCI – Wyróżnienie Specjalne | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Locarno | 1989 Nagroda Ekumenicznego Jury – Wyróżnienie Specjalne | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Locarno | 1989 Brązowy Lampart | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Locarno | 1989

Autorka „Persepolis” ponownie ekranizuje własny komiks, tym razem w formie aktorskiej. Satrapi wraca do Iranu, jaki już nie istnieje. Magiczny realizm, prawdziwe emocje i melancholijna historia miłości, która nigdy nie miała szansy rozkwitnąć. — Teheran, 1958 rok. Najsłynniejszy skrzypek swoich czasów traci chęć do życia, gdy jego żona rozbija jego ukochane skrzypce. Żadne inne nie brzmią tak samo. Kładzie się więc do łóżka i w nim zostaje, zanurzając się we wspomnieniach z przeszłości i w myślach o przyszłości dzieci. Gdzieś w tych wspomnieniach jest miłość jego życia. — Selekcja Oficjalna | Festiwal Filmowy w Wenecji | 2011

Hirokazu Kore-eda („Złodziejaszki”) nie zna francuskiego, ale i tak wyreżyserował w tym języku Catherine Deneuve i Juliette Binoche. Dla gwiazdy kina naga prawda jest po prostu nieciekawa. Problem tkwi w tym, że kłamie także o życiu córki. Celna, zabawna i bezpretensjonalna rzecz o rodzinie. — Fabienne od pięćdziesięciu lat jest gwiazdą francuskiego kina i właśnie wydała swoje pamiętniki. Jej córka Lumir, scenarzystka, przylatuje z Nowego Jorku wraz z mężem i małą córeczką. Czytając książkę, Lumir odkrywa, że matka kłamie o jej dzieciństwie: opisane są w niej szkolne bramy, pod którymi jej matka nigdy nie stała, oraz szkolne przedstawienie, na które nigdy nie przyszła. — Selekcja Oficjalna | Festiwal Filmowy w Wenecji | 2019

Co Bi Gan kręcił przed „Zmartwychwstaniem”? Ten film wszedł do chińskich kin w sylwestra, był sprzedawany jako film na randkę, i pierwszego dnia zarobił 38 milionów dolarów. Następnego – półtora miliona. Ostatnie ujęcie to wirtuozerski podpis reżysera: trwa godzinę. — Kaili, deszczowe miasteczko na południu Chin. Luo Hongwu wraca do niego po latach. Niemal od razu zaczyna szukać kobiety, której nigdy nie zdołał zapomnieć. Trafia na ludzi, którzy ją znali, i na imię, które chyba nie było jej. Potem wchodzi do kina. Nie wiadomo, czy trwa poszukiwanie, czy to już sen. — Nominacja – Nagroda Un Certain Regard | Festiwal Filmowy w Cannes | 2018

Trzech wielkich reżyserów – Michel Gondry („Zakochany bez pamięci”), Leos Carax („Holy Motors”) i Bong Joon-ho („Parasite”) – opowiada trzy różne historie o jednym mieście. Magicznie, surrealistycznie i melancholijnie. W Tokio dzieją się niezwykłe rzeczy. — Tokio w trzech częściach. W pierwszej noweli para przyjeżdża z prowincji robić filmy i nie ma gdzie mieszkać. W drugiej z kanałów wychodzi niebezpieczny stwór, który mówi w nieistniejącym języku. Bohater trzeciej historii od lat nie wyszedł z domu, aż podczas trzęsienia ziemi dostawczyni pizzy mdleje na jego podłodze. — Nominacja – Nagroda Un Certain Regard | Festiwal Filmowy w Cannes | 2008

W połowie zdjęć do filmu o zgubionej w Teheranie pierwszoklasistce młoda aktorka ma dość. Odkłada mikrofon i mówi, że dalej nie zagra. Sympatyczna historyjka zmienia tory. Jafar Panahi asystował Kiarostamiemu, a tu czerpie ze stylu jego legendarnego „Zbliżenia”. — Teheran. Po lekcjach nikt nie przychodzi po Minę, pierwszoklasistkę z ręką w gipsie i tornistrem na ramieniu. Czeka przy bramie, aż w końcu postanawia wrócić do domu sama. Nie zna adresu, więc pyta obcych ludzi i wsiada do przypadkowych autobusów. Miasto jest na nią o kilka rozmiarów za duże. Aż mała aktorka wybucha, że ma dosyć swojej roli. — Złoty Lampart | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Locarno | 1997

Zmysłowe i ambitne sci-fi Wong Kar-Waia, luźny sequel do „Spragnionych miłości”. Tony Leung gra tego samego mężczyznę, ale teraz znacznie gorzej mu z miłością. Romansuje z kolejnymi kobietami, a nie może zapomnieć tej jednej. — Hongkong, lata sześćdziesiąte. Chow Mo-wan pisze w hotelowym pokoju tanie powieści, a kobiety, które przewijają się przez pokój obok, jedna po drugiej lądują w jego książkach. Jego nowa historia opowiada o pociągu do 2046, gdzie jedzie się po utracone wspomnienie. Stamtąd jeszcze nikt nie wrócił. — Nagroda Screen International | Europejskie Nagrody Filmowe | 2004 Najlepszy aktor (Tony Leung Chiu-wai) | Nagrody Filmowe Hongkongu | 2005 Najlepsza aktorka (Ziyi Zhang) | Nagrody Filmowe Hongkongu | 2005 Najlepsze zdjęcia | Nagrody Filmowe Hongkongu | 2005 Najlepsze charakteryzacja i kostiumy | Nagrody Filmowe Hongkongu | 2005 Najlepsza scenografia | Nagrody Filmowe Hongkongu | 2005 Najlepsza muzyka oryginalna | Nagrody Filmowe Hongkongu | 2005 Selekcja Oficjalna | Festiwal Filmowy w Cannes | 2004

We wrześniu 1996 Wong Kar-Wai poleciał do Buenos Aires na sześciotygodniowy plan zdjęciowy. W grudniu wciąż kręcił. Dwóch mężczyzn z Hongkongu jedzie na drugi koniec świata, żeby naprawić swój związek, ale rozstaje się po drodze. Kochają się, nienawidzą – i tak na przemian. — Para mężczyzn jedzie na wakacje do Argentyny, ale rozstaje się w trakcie podróży. Żadnego z nich nie stać na powrót. Jeden zatrudnia się jako portier w barze i wynajmuje mały pokój. Drugi spędza noce z kim popadnie, aż pewnego dnia staje zraniony w drzwiach byłego partnera. — Najlepsza reżyseria | Festiwal Filmowy w Cannes | 1997 Najlepszy aktor (Tony Leung Chiu-wai) | Nagrody Filmowe Hongkongu | 1998 Nominacja – Najlepsza reżyseria | Nagrody Filmowe Hongkongu | 1998 Nominacja – Najlepszy aktor (Leslie Cheung) | Nagrody Filmowe Hongkongu | 1998 Nominacja – Najlepszy aktor drugoplanowy (Chang Chen) | Nagrody Filmowe Hongkongu | 1998 Nominacja – Najlepsze zdjęcia | Nagrody Filmowe Hongkongu | 1998 Nominacja – Najlepszy film zagraniczny | Nagrody Independent Spirit | 1998