
Od „Oldboya” po „Rozstanie”. Od „Ran” do „Złodziejaszków”. Klasyka azjatyckiego kina i współczesne filmy, które na naszych oczach stają się kultowe i podbijają światowe festiwale. Kolekcja, którą będziemy regularnie rozwijać, bo wiemy, że na to czekacie.

Nie ma drugiej takiej historii o skomplikowanej miłości do kina. Sąd nad ubogim kinofilem z Iranu, który podszywał się pod sławnego reżysera, Makhmalbafa. Gdy Kiarostami usłyszał o tej historii, rzucił wszystko i przyjechał ją kręcić. Każdy gra samego siebie, ale to więcej niż dokument o procesie. — Teheran. Biedny Hossain Sabzian kino kocha nad wszystko. W autobusie kobieta pyta go o scenariusz, który trzyma w rękach, a on spontanicznie przyznaje się do jego autorstwa. Kobieta zabiera go do domu, przedstawia całej rodzinie. Wkrótce Sabzian chodzi po ich pokojach, ustawia kadry i obiecuje synom role w nowym filmie.

Co można nakręcić smartfonem? Tajwańskiego kandydata do Oscara. Trzy kobiety w pulsującym życiem Tajpej – rezolutna dziewczynka, zadziorna nastolatka i zapracowana kobieta. Canneński przebój stworzyli Shih-Ching Tsou i Sean Baker („Anora”), tu montażysta, współscenarzysta i producent. — Rodzina trzech kobiet przeprowadza się z prowincji do Tajpej, by zacząć wszystko od nowa. Samotna matka otwiera na lokalnym nocnym targu knajpę z makaronem i stara się zapanować nad zbuntowaną, nastoletnią córką i pięcioletnią I-Jing, która samotnie włóczy się po zakamarkach głośnego targu. Gdy jej dziadek mówi jej o przesądzie, że lewa ręka jest „ręką diabła”, w małej rodzi się przekonanie, że tkwią w niej nieczyste siły. Na wierzch zaczynają wypływać rodzinne sekrety. — Nominacja - Nagroda Główna Tygodnia Krytyki | Festiwal Filmowy w Cannes | 2025 Najlepsza aktorka (Shih-Yuan Ma) | Festiwal Filmowy w Sztokholmie | 2025 Nagroda FIPRESCI | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Palm Springs | 2026

Nagrodzony w Wenecji debiut. Starzejący się pieśniarz staje przed sądem za piosenkę, która rzekomo popchnęła człowieka do samobójstwa. W indyjskiej sali rozpraw absurd knebluje wolność słowa. Oskarżonego gra Vira Sathidar, który całe życie walczył z kastowością, a wcześniej nie stanął przed kamerą. — Narayan Kamble, pieśniarz ludowy, nauczyciel i działacz społeczny, zostaje aresztowany w Bombaju. Dlaczego? Podobno jedna z jego rewolucyjnych piosenek była przyczyną samobójstwa kanalarza, który zmarł w podejrzanych okolicznościach. Sprawa toczy się w sądzie niższej instancji, urzędnicy przerzucają papiery, atmosfera zaczyna gęstnieć jak u Kafki. — Najlepszy film | Festiwal Filmowy w Wenecji | 2014 Najlepszy film debiutancki | Festiwal Filmowy w Wenecji | 2014 Selekcja Oficjalna | Festiwal Filmowy w Monachium | 2015

Liu Jian, wykształcony malarz, przez trzy lata rysował ten film praktycznie sam. Gangsterski noir o skradzionej torbie pieniędzy rozgrywający się w mieście na południu Chin. Prawdziwy i bliski codzienności obraz kraju. — W małym mieście na południu Chin ginie torba pełna pieniędzy. Różni ludzie, którzy się nie znają i chcą od życia zupełnie różnych rzeczy, zaczynają jej szukać. Ich drogi się łączą. Jedno przypadkowe zdarzenie pociąga za sobą następne, a noc kończy się rozlewem krwi. — Selekcja Oficjalna | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 2017

Obsesja, ofiara, oprawca, inwigilacja – w tym thrillerze niv nie jest pewne. W Singapurze kamery CCTV są wszędzie, co zainspirowało Yeo Siew Hua do eksploracji voyeuryzmu. To pierwszy singapurski film w głównym konkursie w Wenecji. — Młode małżeństwo przeżywa kryzys po zaginięciu ich dwuletniej córki. Poszukiwania nic nie dają. Po jakimś czasie do mieszkania trafia płyta DVD. Jest na niej nagranie ich codziennego życia w domu, zrobione przez kogoś, kogo nigdy nie zauważyli. Płyt przybywa. Ojciec uznaje, że człowiek z kamerą wie, gdzie jest dziecko. — Selekcja Oficjalna | Festiwal Filmowy w Wenecji | 2024

We wrześniu 1996 Wong Kar-Wai poleciał do Buenos Aires na sześciotygodniowy plan zdjęciowy. W grudniu wciąż kręcił. Dwóch mężczyzn z Hongkongu jedzie na drugi koniec świata, żeby naprawić swój związek, ale rozstaje się po drodze. Kochają się, nienawidzą – i tak na przemian. — Para mężczyzn jedzie na wakacje do Argentyny, ale rozstaje się w trakcie podróży. Żadnego z nich nie stać na powrót. Jeden zatrudnia się jako portier w barze i wynajmuje mały pokój. Drugi spędza noce z kim popadnie, aż pewnego dnia staje zraniony w drzwiach byłego partnera. — Najlepsza reżyseria | Festiwal Filmowy w Cannes | 1997 Najlepszy aktor (Tony Leung Chiu-wai) | Nagrody Filmowe Hongkongu | 1998 Nominacja – Najlepsza reżyseria | Nagrody Filmowe Hongkongu | 1998 Nominacja – Najlepszy aktor (Leslie Cheung) | Nagrody Filmowe Hongkongu | 1998 Nominacja – Najlepszy aktor drugoplanowy (Chang Chen) | Nagrody Filmowe Hongkongu | 1998 Nominacja – Najlepsze zdjęcia | Nagrody Filmowe Hongkongu | 1998 Nominacja – Najlepszy film zagraniczny | Nagrody Independent Spirit | 1998

Podstawą jest opowiadanie Harukiego Murakamiego, którego fragmenty czytane są z offu. Subtelna opowieść o samotności, stracie i obsesji mieści się w siedemdziesięciu pięciu minutach. W tle muzyka Ryuichiego Sakamoto. Specjalna Nagroda Jury w Locarno w 2004 roku. — Ojciec gra na puzonie i ciągle jest w trasie koncertowej. Synowi daje amerykańskie imię. Tony Takitani dorasta w samotności, a odmienne imię nie przysparza mu szkolnej popularności. Jego pasją jest rysunek, a gdy dorasta, zostaje odnoszącym sukcesy rysownikiem technicznym. Pewnego dnia po gotową pracę przychodzi świetnie ubrana młoda kobieta. Wkrótce ich wspólny dom jest pełen jej ubrań. — Nagroda FIPRESCI | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Locarno | 2004 Specjalna Nagroda Jury | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Locarno | 2004 Selekcja Oficjalna | Festiwal Filmowy Sundance | 2005

Wenecja dała filmowi Złotego Lwa, a w Iranie wydano oficjalny zakaz jego pokazywania. O samą zgodę na zdjęcia Jafar Panahi walczył dziewięć miesięcy. Doba w Teheranie i kobiety, dla których nawet najprostsze sprawy są nie do załatwienia. — Jedna doba w Teheranie. Na porodówce przychodzi na świat dziewczynka i nikogo to nie cieszy. Trzy kobiety dopiero co wyszły z więzienia i chcą jeszcze tego samego dnia wydostać się z miasta. Nargess nie ma pieniędzy na autobus do rodzinnej wsi. Jedna wraca do rodziny, która nie chce jej wpuścić do domu. — Złoty Lew | Festiwal Filmowy w Wenecji | 2000 Najlepsza aktorka (Nargess Mamizadeh) | Festiwal Filmowy w Wenecji | 2000 Nagroda FIPRESCI | Festiwal Filmowy w Wenecji | 2000 Nagroda OCIC – Wyróżnienie Specjalne | Festiwal Filmowy w Wenecji | 2000

Reżyser pojechał w 2011 roku do Korei z przyjaciółką, którą stamtąd oddano do adopcji. Towarzyszył jej w spotykaniu biologicznego ojca. Dekadę później film o tym trafił do Cannes. Główna rola należy do fenomenalnej Park Ji-min, artystki wizualnej, która nigdy wcześniej nie stanęła przed kamerą. — Freddie ma dwadzieścia pięć lat, jest Francuzką i ląduje w Seulu, bo odwołano jej lot. Tu się urodziła i jako kilkumiesięczne dziecko trafiła do adopcji. Kilka dni po przylocie do Seulu siedzi już w agencji adopcyjnej, zdecydowana odnaleźć dwoje ludzi, którzy ją oddali. Jedno z nich odpisuje na jej list. — Nominacja – Nagroda Un Certain Regard | Festiwal Filmowy w Cannes | 2022 Złota Atena | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Atenach | 2022 Nominacja – Najlepszy film międzynarodowy | Nagrody Independent Spirit | 2023

Trzy lata przed „Drive My Car” Ryûsuke Hamaguchi przywiózł do Cannes popowy romans. Zakochana w jednym mężczyźnie Asako nie może oderwać oczu od drugiego. Obu gra ten sam aktor. Czuła wariacja na temat „Zawrotu głowy” Hitchcocka. — Asako jest bez pamięci zakochana w Baku, który zjawia się w jej życiu bez wyjaśnień, a potem znika tak samo nagle, jak się pojawił. Dwa lata później, pracując w tokijskiej kawiarni, poznaje Ryoheia, handlowca z firmy produkującej sake, który ma twarz jej dawnej miłości. Zaczynają budować wspólne życie. W międzyczasie Baku został modelem i spogląda z plakatów w całym mieście. — Nominacja – Nagroda Publiczności | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w San Sebastián | 2018 Selekcja Oficjalna | Festiwal Filmowy w Cannes | 2018

Japońska pokojówka jest o trzy lata starsza, niż przewiduje rządowy program. Dystopijny debiut Chie Hayakawy dostał w Cannes Wyróżnienie Specjalne dla najlepszego pierwszego filmu. Melancholijny seans, po którym zostaje pytanie o wartość człowieczeństwa w świecie ekonomii. — W Japonii niedalekiej przyszłości państwo oferuje każdemu, kto skończył siedemdziesiąt pięć lat, darmową i godną śmierć. Prawie osiemdziesięcioletnia Michi wciąż sprząta pokoje w hotelu. Przychodzą do niej uprzejmi młodzi ludzie i namawiają do skorzystania z procedury. — Złota Kamera – Wyróżnienie Specjalne | Festiwal Filmowy w Cannes | 2022 Nominacja – Złota Kamera | Festiwal Filmowy w Cannes | 2022 Nominacja – Nagroda Un Certain Regard | Festiwal Filmowy w Cannes | 2022

Lou Ye pokazał film za granicą bez zgody władz i dostał dwuletni zakaz kręcenia. Film stał się jednym z najważniejszych tytułów chińskiej Szóstej Generacji, niezależnych produkcji z lat 90. Neo-noir, który płynie jak sen. Tu miłość nie naprawia, a gniecie. Kino kultowe i nieznane. — Szanghaj, nad rzeką Suzhou. Operator, którego nigdy nie widzimy, opowiada historię Mardara, kuriera na motorze, i Moudan, dziewczyny, którą miał porwać, ale się w niej zakochał. Kiedy prawda wychodzi na jaw, dziewczyna skacze z mostu do wody. Lata później kurier widzi jej twarz. — Nagroda Tygrysa | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Rotterdamie | 2000

Złota Palma w Cannes, ale w Japonii zarzucano reżyserowi, że tym filmem przynosi krajowi wstyd. Rodzina, która kradnie w sklepach, żeby móc się utrzymać, przygarnia cudze dziecko i okazuje się to najlepszą rzeczą, jaka je spotkała. — Po kolejnej drobnej kradzieży mężczyzna i jego syn spotykają na mrozie małą, wyraźnie zziębniętą dziewczynkę. Początkowo niechętna żona złodziejaszka w końcu godzi się nią zaopiekować i przyjąć ją w ich domu. Rodzina jest biedna i z trudem wiąże koniec z końcem, ale żyje zgodnie i szczęśliwie. Tak jest aż do dnia, w którym coś idzie nie tak. — Złota Palma | Festiwal Filmowy w Cannes | 2018 Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | Oscary | 2019 Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | BAFTA | 2019 Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | Złote Globy | 2019 Najlepszy film zagraniczny | Nagrody Cezara (Cezary) | 2019

Jafar Panahi („To był zwykły przypadek”) dostał od irańskich władz zakaz robienia filmów na dwadzieścia lat. Kręcił dalej – z taksówki, którą prowadził po ulicach Teheranu, za co dostał Złotego Niedźwiedzia. Kurs po kursie, dowiadujemy się coraz więcej o Iranie i jego mieszkańcach. Bez cenzury. — Teheran widziany z przedniego siedzenia taksówki. Mężczyźni i kobiety, młodzi i starzy, bogaci i biedni, ludzie starych zasad i tacy, którzy nie mają dla nich cierpliwości. Sprzedawcy nielegalnych kaset wideo i obrońcy praw człowieka. Wszyscy wsiadają do taksówki bardzo niedoświadczonego kierowcy (i bardzo doświadczonego reżysera), który nazywa się Jafar Panahi. — Złoty Niedźwiedź | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 2015 Nagroda FIPRESCI | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 2015 Nominacja – Najlepszy film zagraniczny | Nagrody Cezara (Cezary) | 2016

W 2006 roku król Bhutanu ogłosił, że będzie abdykował, a wkrótce wszyscy obywatele pójdą głosować. Tylko najpierw muszą się nauczyć jak. W tym samym czasie stary lama wysyła po karabin młodego mnicha. Zwariowana satyra o demokracji, która przyszła, zanim ktokolwiek o nią poprosił. — Bhutan, 2006 rok. Król oddaje władzę, a kraj przygotowuje się do pierwszych w historii demokratycznych wyborów. Po wsiach organizuje się próbne wybory, żeby ludzie nauczyli się głosować. W dolinie Amerykanin szuka zabytkowego karabinu i oferuje za niego więcej pieniędzy, niż ktokolwiek w okolicy kiedykolwiek widział. Stary lama każe młodemu mnichowi przynieść mu broń. — Nagroda Publiczności | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Vancouver | 2023

Autorka „Persepolis” ponownie ekranizuje własny komiks, tym razem w formie aktorskiej. Satrapi wraca do Iranu, jaki już nie istnieje. Magiczny realizm, prawdziwe emocje i melancholijna historia miłości, która nigdy nie miała szansy rozkwitnąć. — Teheran, 1958 rok. Najsłynniejszy skrzypek swoich czasów traci chęć do życia, gdy jego żona rozbija jego ukochane skrzypce. Żadne inne nie brzmią tak samo. Kładzie się więc do łóżka i w nim zostaje, zanurzając się we wspomnieniach z przeszłości i w myślach o przyszłości dzieci. Gdzieś w tych wspomnieniach jest miłość jego życia. — Selekcja Oficjalna | Festiwal Filmowy w Wenecji | 2011

Hirokazu Kore-eda („Złodziejaszki”) nie zna francuskiego, ale i tak wyreżyserował w tym języku Catherine Deneuve i Juliette Binoche. Dla gwiazdy kina naga prawda jest po prostu nieciekawa. Problem tkwi w tym, że kłamie także o życiu córki. Celna, zabawna i bezpretensjonalna rzecz o rodzinie. — Fabienne od pięćdziesięciu lat jest gwiazdą francuskiego kina i właśnie wydała swoje pamiętniki. Jej córka Lumir, scenarzystka, przylatuje z Nowego Jorku wraz z mężem i małą córeczką. Czytając książkę, Lumir odkrywa, że matka kłamie o jej dzieciństwie: opisane są w niej szkolne bramy, pod którymi jej matka nigdy nie stała, oraz szkolne przedstawienie, na które nigdy nie przyszła. — Selekcja Oficjalna | Festiwal Filmowy w Wenecji | 2019

Zmysłowe i ambitne sci-fi Wong Kar-Waia, luźny sequel do „Spragnionych miłości”. Tony Leung gra tego samego mężczyznę, ale teraz znacznie gorzej mu z miłością. Romansuje z kolejnymi kobietami, a nie może zapomnieć tej jednej. — Hongkong, lata sześćdziesiąte. Chow Mo-wan pisze w hotelowym pokoju tanie powieści, a kobiety, które przewijają się przez pokój obok, jedna po drugiej lądują w jego książkach. Jego nowa historia opowiada o pociągu do 2046, gdzie jedzie się po utracone wspomnienie. Stamtąd jeszcze nikt nie wrócił. — Nagroda Screen International | Europejskie Nagrody Filmowe | 2004 Najlepszy aktor (Tony Leung Chiu-wai) | Nagrody Filmowe Hongkongu | 2005 Najlepsza aktorka (Ziyi Zhang) | Nagrody Filmowe Hongkongu | 2005 Najlepsze zdjęcia | Nagrody Filmowe Hongkongu | 2005 Najlepsze charakteryzacja i kostiumy | Nagrody Filmowe Hongkongu | 2005 Najlepsza scenografia | Nagrody Filmowe Hongkongu | 2005 Najlepsza muzyka oryginalna | Nagrody Filmowe Hongkongu | 2005 Selekcja Oficjalna | Festiwal Filmowy w Cannes | 2004

Liu Jian odtworzył z pamięci własną uczelnię artystyczną z lat 90., gdzie naprawdę studiował. Cała animacja powstała ręcznie, klatka po klatce, a w obsadzie głosowej wystąpili reżyserzy Bi Gan i Jia Zhangke. Wszyscy tu rozmawiają o malarstwie, rocku i o tym, czy cokolwiek z tego ma sens. — Południowe Chiny, 1994. Na kampusie akademii sztuk pięknych studenci malują, kłócą się o to, po co jest sztuka, i przeżywają swoje miłości. Za bramą kraj otwiera się na Zachód i nie wiadomo, czego od nich zażąda. Zbliża się dyplom. Żadne z nich jeszcze nie zdecydowało, kim chce być. — Selekcja Oficjalna | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 2023

Fabularny debiut Koreedy, pokazywany na festiwalu w Wenecji, gdzie otrzymał nagrodę za zdjęcia. Wcześniej reżyser robił wyłącznie dokumenty telewizyjne, co wpłynęło na styl obserwacji bohaterów. Kobieta w domu nad zimowym morzem poszukuje sensu po bolesnej stracie. — Osaka. Yumiko była jeszcze dzieckiem, gdy babcia wyszła z domu, żeby wrócić na Sikoku i tam umrzeć. Babci nikt później nie odnalazł. Lata później Yumiko znalazła szczęście. Ma męża, Ikuo, i małego synka. Pewnej nocy Ikuo idzie torami do domu i ginie pod pociągiem, a nikt nie umie powiedzieć, co tam robił. Swatka znajduje jej wdowca na półwyspie Noto, więc pakuje dziecko i wyjeżdża. — Najlepsze zdjęcia | Festiwal Filmowy w Wenecji | 1995 Nagroda OCIC – Wyróżnienie Specjalne | Festiwal Filmowy w Wenecji | 1995

Yakuza spotyka amerykańskie kino gangsterskie. Jedyny film Takeshiego Kitano („Hana-bi”) kręcony w Stanach, choć wciąż z japońską ekipą. Kitano go napisał, wyreżyserował, zmontował i zagrał w nim główną rolę. To niezwykle brutalnie przyszpila (kilkadziesiąt trupów), a to się zaduma. — W Tokio nie ma już miejsca dla Yamamoto. Jego szef nie żyje, a klan przegrał wojnę. Sam decyduje się na ucieczkę do Los Angeles. Tam czeka na niego przyrodni brat Ken i kilku jego kolegów z ulicy. Yamamoto bierze ich pod swoje skrzydła. Po kilku tygodniach chłopcy chodzą w garniturach, a meksykańscy dilerzy znikają z okolicy. Ken przygląda się bratu, którego prawie nie znał.

Grand Prix w Cannes dla szalonego thrillera Park Chan-wooka. Nagrodę przyznało jury pod przewodnictwem Quentina Tarantino. Kultowa rzecz o zemście jest i brutalna, i imponująca wizualnie, i emocjonująca. Uzbrojony wyłącznie w młotek, a i tak wbija się w pamięć. — Seul, rok 1988. Pijany Oh Dae-su awanturuje się w areszcie. Kolega go stamtąd odbiera, ale Oh Dae-su znika w drodze do domu. Budzi się w zamkniętym pokoju, w którym są tylko łóżko i telewizor. Z telewizora dowiaduje się, że jego żona nie żyje i w związku z tym szuka go policja. Drzwi pokoju otwierają się po piętnastu latach. Ma pięć dni, żeby dowiedzieć się, dlaczego został uwięziony. — Wielka Nagroda Jury | Festiwal Filmowy w Cannes | 2004 Nominacja – Nagroda Screen International | Europejskie Nagrody Filmowe | 2004 Nagroda Publiczności | Festiwal Filmowy w Sztokholmie | 2004 Najlepszy film azjatycki | Nagrody Filmowe Hongkongu | 2005

Hipnotyzujący zdobywca Złotej Palmy. Obejrzyj ten film, gdy brakuje ci chęci istnienia. Kiarostami z samochodowej podróży potencjalnego samobójcy tworzy jeden z najbardziej przejmujących filmów o tym, co może skłonić nas do życia. Po tym seansie wiśnie smakują inaczej. — Pan Badii jeździ po wzgórzach pod Teheranem, zabiera przygodnych pasażerów i proponuje im pracę. Postanowił się zabić i potrzebuje kogoś, kto o świcie przyjdzie i zakopie jego ciało. Młody żołnierz ucieka. Kleryk odmawia. W końcu poznaje pracownika Muzeum Naturalnego, który z osobistych powodów zgadza się mu pomóc. I zaczyna mówić. — Złota Palma | Festiwal Filmowy w Cannes | 1997

Kilka lat przed „Parasite” Bong Joon-ho nakręcił szaloną dystopię o nierównościach społecznych. Ziemia zamarzła, ostatni ludzie jadą nigdy niezatrzymującym się pociągiem. Z tyłu śpi się na pryczach, z przodu jada się sushi. Chris Evans rusza w stronę lokomotywy. Blockbuster, który daje do myślenia. — Rok 2031. Nieudana próba schłodzenia planety zamieniła Ziemię w lodową pustynię. Ci, którzy przeżyli, krążą po niej pociągiem Snowpiercer, który się nigdy nie zatrzymuje. Na końcu składu ludzie śpią na pryczach i jedzą batony z białka. W przednich wagonach jest szkoła, futra i bar sushi. Curtis liczy, ile wagonów dzieli go od lokomotywy, i rusza.
Używamy plików cookie, by ułatwić Ci korzystanie z naszej strony.