Narodziny gwiazdy

Młody mężczyzna miał wszystko, do momentu, w którym stracił twarz w wypadku samochodowym. Od tej pory nie odróżnia własnego życia od snu. Kilka lat po premierze powstał amerykański remake tego filmu „Vanilla Sky”, w którym Penélope Cruz ponownie zagrała tę samą rolę. — Madryt. César jest bogaty, przystojny i przyzwyczajony do tego, że kobiety same się nim interesują. Na własnym przyjęciu urodzinowym poznaje Sofíę, dziewczynę swojego najlepszego przyjaciela, i pierwszy raz naprawdę się zakochuje. Wypadek zmieni wszystko. — Nagroda C.I.C.A.E. – Wyróżnienie Honorowe | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 1998 Nominacja – Najlepszy film | Nagrody Goya | 1999 Nominacja – Najlepsza reżyseria | Nagrody Goya | 1999 Tokyo Grand Prix | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Tokio | 1998

Connell i Marianne działają na siebie jak magnes – wciąż się przyciągają i odpychają. Adaptacja książki Sally Rooney zrobiła gwiazdy z Paula Mescala i Daisy Edgar-Jones, stając się popkulturowym fenomenem. Ani ona, ani on nie mogą wykrztusić tego jednego zdania, które mogłoby coś naprawić. — Małe miasteczko na zachodzie Irlandii. Nastoletni Connell gra w piłkę i jest bardzo lubiany. Jego rówieśnica, Marianne, nie ma przyjaciół i raczej nie chce ich mieć. Zaczyna między nimi iskrzyć. Zawierają pakt, że w szkole nikt nie dowie się o ich relacji. Układ między nimi ciągnie się latami, przez Dublin i związki z innymi. Przez cały ten czas mają problem z tym, żeby go określić.

Gdy Truffaut był chłopcem, ojciec oddał go w ręce policji. Lata później zrobił z tego film. Do głównej roli wybrał Jeana-Pierre’a Léauda, który nie uczył się kwestii, tylko mówił swoimi słowami. Z każdym batem widzimy, jak okrutne może być dzieciństwo. — Pierwsze spotkanie z Antoine’em Doinelem – niesfornym chłopcem, który dorasta w ciasnym paryskim mieszkaniu. Wagaruje, kradnie, znęca się nad nim nauczyciel, a rodzina go nie rozumie. Po aresztowaniu spędza noc w celi z prostytutkami i złodziejami. Sąd wysyła go do poprawczaka. Antoine ucieka w poszukiwaniu wolności. — Nominacja – Najlepszy scenariusz oryginalny | Oscary | 1960 Najlepsza reżyseria | Festiwal Filmowy w Cannes | 1959 Nominacja – Najlepszy film | BAFTA | 1961 Nominacja – Najbardziej obiecujący debiutant w rolach pierwszoplanowych (Jean-Pierre Léaud) | BAFTA | 1961

Bertolucci („Ukryte pragnienia”) nakręcił ten dziś kultowy film z debiutującą Evą Green, Michaelem Pittem i Louisem Garrelem, zamkniętymi w paryskim mieszkaniu. Za oknem trwa rok 1968, ale oni skupieni są na sobie i na filmowych szaradach. Trójkąt miłosny uwodzi. — Paryż, 1968. Policja rozgania tłum protestujący przeciwko zwolnieniu Henriego Langloisa z Cinémathèque française. Wśród demonstrantów są bliźnięta Théo i Isabelle oraz Matthew, amerykański student na wymianie, który spędza w tej sali każdy wieczór. Rodzeństwo zaprasza go na kolację z rodzicami, a potem namawia, żeby z nimi został. Ci wyjeżdżają na miesiąc, zostawiając całą trójkę samą w mieszkaniu. — Nominacja – Najlepsza reżyseria | Złote Globy | 2004 Nominacja – Najlepszy film europejski | Nagrody Goya | 2004 Nominacja – Nagroda EFA People's Choice | Europejskie Nagrody Filmowe | 2004

Dla tego filmu canneńskie jury zmieniło zasady. Złota Palma w 2013 trafiła nie tylko do reżysera, ale także do dwóch aktorek, Adèle Exarchopoulos i Léi Seydoux. Jedna z najbardziej intensywnych historii miłosnych ostatnich lat. Kultowy tytuł nie tylko wśród społeczności LGBTQ+. — Piętnastoletnia Adèle marzy o romansie. Zaczyna odkrywać swoją seksualność. Związek z chłopakiem z klasy kończy się, zanim naprawdę się zaczął. Jej życie wywraca się do góry nogami, gdy poznaje dziewczynę z niebieskimi włosami. Razem przeżywają intensywny związek, pełen erotycznej pasji i miłości. Dziewczyna pomaga Adèle odkryć pożądanie i przyjemność, a także zrozumieć, kim może być jako dorosła kobieta. — Złota Palma | Festiwal Filmowy w Cannes | 2013 Nagroda FIPRESCI | Festiwal Filmowy w Cannes | 2013 Film Roku według FIPRESCI | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w San Sebastián | 2013 Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | BAFTA | 2014 Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | Złote Globy | 2014 Najbardziej Obiecująca Aktorka (Adèle Exarchopoulos) | Nagrody Cezara (Cezary) | 2014 Nominacja – Najlepszy film europejski | Nagrody Goya | 2014 Nominacja – Najlepszy film europejski | Europejskie Nagrody Filmowe | 2013 Najlepszy film międzynarodowy | Nagrody Independent Spirit | 2014

Początek Nowego Hollywood, kultowa muzyka Simona & Garfunkela i reżyserski Oscar dla Mike’a Nicholsa. Trudno uwierzyć, że Dustina Hoffmana i Anne Bancroft dzieliło raptem sześć lat. Ponadczasowy film, którego ostatnie ujęcie już zawsze zostaje pod powiekami. — Benjamin wraca do domu w Pasadenie z dyplomem i całymi dniami leży w basenie rodziców. Nie ma najmniejszego pomysłu, co robić dalej. Pani Robinson, żona wspólnika ojca, prosi go, żeby odwiózł ją do domu. Później nie wypuszcza go z pokoju hotelowego przez całe lato. Rodzice Benjamina zaczynają go namawiać na randkę z jej córką. — Najlepsza reżyseria | Oscary | 1968 Nominacja – Najlepszy film | Oscary | 1968 Nominacja – Najlepszy aktor pierwszoplanowy (Dustin Hoffman) | Oscary | 1968 Nominacja – Najlepsza aktorka pierwszoplanowa (Anne Bancroft) | Oscary | 1968 Nominacja – Najlepsza aktorka drugoplanowa (Katharine Ross) | Oscary | 1968 Nominacja – Najlepszy scenariusz adaptowany | Oscary | 1968 Nominacja – Najlepsze zdjęcia | Oscary | 1968 Najlepszy film musicalowy lub komediowy | Złote Globy | 1968 Najlepsza reżyseria | Złote Globy | 1968 Najlepsza aktorka w musicalu lub komedii (Anne Bancroft) | Złote Globy | 1968

Młodzi Helena Bonham Carter i Daniel Day-Lewis w zaskakujących, romantycznych kreacjach. Towarzyskie sieci arystokracji z XX wieku rozpinają się tutaj od słonecznej Toskanii do pochmurnej Anglii. Uwielbiany dramat kostiumowy duetu Merchant i Ivory, który przyniósł im trzy Oscary. — Florencja, początek XX wieku. Lucy Honeychurch, młoda Angielka, jest w swojej pierwszej podróży za granicę. Poznaje George’a Emersona, cichego i trochę dziwnego młodzieńca, który podróżuje z ojcem. Po powrocie do Anglii Lucy zaręcza się ze statecznym Cecilem Vyse’em. Ale Florencja nie może dać o sobie zapomnieć. — Najlepszy scenariusz adaptowany | Oscary | 1987 Najlepsze kostiumy | Oscary | 1987 Najlepsza scenografia | Oscary | 1987 Nominacja – Najlepszy film | Oscary | 1987 Nominacja – Najlepsza reżyseria | Oscary | 1987 Nominacja – Najlepszy aktor drugoplanowy (Denholm Elliott) | Oscary | 1987 Nominacja – Najlepsza aktorka drugoplanowa (Maggie Smith) | Oscary | 1987 Nominacja – Najlepsze zdjęcia | Oscary | 1987 Najlepszy film | BAFTA | 1987 Najlepsza aktorka pierwszoplanowa (Maggie Smith) | BAFTA | 1987

Kultowa pocztówka ze świata ćpunów, z legendarną ścieżką łączącą britpop i techno. Ewan McGregor, Robert Carlyle i Ewen Bremner grają paczkę narkomanów, którą omija się szerokim łukiem. Danny Boyle sfilmował powieść Irvine’a Welsha. Bawisz się świetnie, aż lądujesz w najgorszej toalecie w Szkocji. — Dwudziestosześcioletni Mark Renton jest bezrobotny i uzależniony od heroiny. W Leith, dzielnicy Edynburga, narkotyki biorą też Sick Boy i Spud. Begbie woli wódkę i bijatyki. Kolega tłumaczy Rentonowi, jak to się skończy. Renton decyduje się przestać brać. Kupuje od dilera dwa opiumowe czopki, żeby złagodzić zjazd, i dopiero wtedy poznaje prawdziwy głód. — Nominacja – Najlepszy scenariusz adaptowany | Oscary | 1997 Najlepszy film | BAFTA | 1997 Najlepszy aktor pierwszoplanowy (Ewan McGregor) | BAFTA | 1997 Najlepszy scenariusz adaptowany | BAFTA | 1996 Nagroda Publiczności | Warszawski Festiwal Filmowy | 1996

Niezależny kryminał będący debiutem zarówno Nicolasa Winding Refna („Drive”), jak i Madsa Mikkelsena. Ten drugi gra przyjaciela, jakiego nikt nigdy by nie chciał mieć. Tydzień w ponurej Kopenhadze, heroina i gigantyczny dług, który trzeba szybko spłacić. Pierwsza część głośnej trylogii. — Kopenhaga. Frank handluje heroiną i dużo o sobie mówi. Szwed zamawia dużo towaru, a Franka nie stać na takie zamówienie. Dostawca Milo daje mu narkotyki na kredyt, ale na przekazaniu zjawia się policja i Frank wrzuca wszystko do jeziora. Z komisariatu wychodzi z gargantuicznym długiem. — Nominacja - Najlepszy film odrestaurowany | Festiwal Filmowy w Wenecji | 2024

Od tego filmu Almodóvar kieruje się ku mroczniejszym nutom. Zaczyna się w Madrycie podczas stanu wyjątkowego, od kobiety rodzącej w autobusie. Przypadek wiąże losy pięciorga bohaterów. Wśród nich młodzi Penélope Cruz i Javier Bardem. — W Madrycie podczas Bożego Narodzenia 1970 roku obowiązuje stan wyjątkowy. Wtedy młoda prostytutka rodzi Víctora w autobusie. Dwadzieścia lat później, podczas gdy Víctor szuka Eleny, dziewczyny, z którą raz spędził noc, do mieszkania wchodzi dwóch policjantów. Jeden z nich wychodzi stamtąd na wózku. — Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | BAFTA | 1999 Najlepszy aktor drugoplanowy (José Sancho) | Nagrody Goya | 1998 Nominacja – Najlepszy aktor (Javier Bardem) | Nagrody Goya | 1998 Nominacja – Najlepszy film europejski | Europejskie Nagrody Filmowe | 1998

Pierwsza w historii Złota Palma w Cannes, którą odebrała kobieta, należy do Jane Campion. Jedenastoletnia Anna Paquin dostała za ten sam film Oscara. Holly Hunter i Harvey Keitel krążą wokół siebie w wilgotnej, nowozelandzkiej kolonii. Koncert napięcia, niezależności i namiętności. — Połowa XIX wieku. Ada nie odezwała się od szóstego roku życia. Ze Szkocji zostaje wysłana do Nowej Zelandii, do męża, którego nigdy nie widziała, razem z córką i fortepianem. Mąż zostawia instrument na plaży i nie zamierza po niego wracać. Sąsiad oddaje mu za fortepian kawałek ziemi. Adzie zaś proponuje układ: może go odzyskać, klawisz po klawiszu. — Złota Palma | Festiwal Filmowy w Cannes | 1993 Najlepsza aktorka (Holly Hunter) | Festiwal Filmowy w Cannes | 1993 Najlepsza aktorka pierwszoplanowa (Holly Hunter) | Oscary | 1994 Najlepsza aktorka drugoplanowa (Anna Paquin) | Oscary | 1994 Najlepszy scenariusz oryginalny | Oscary | 1994 Nominacja – Najlepszy film | Oscary | 1994 Nominacja – Najlepszy montaż | Oscary | 1994 Nominacja – Najlepsza reżyseria | Oscary | 1994 Nominacja – Najlepsze zdjęcia | Oscary | 1994 Nominacja – Najlepsze kostiumy | Oscary | 1994 Najlepsza aktorka w dramacie (Holly Hunter) | Złote Globy | 1994

Z tego filmu wychodzi się z lekkim sercem. Amelia Poulain jest samotną kelnerką, która uważnie przygląda się wszystkim dookoła i po cichu naprawia życie nieznajomych na Montmartre. Paryż jest tu jeszcze piękniejszy niż w rzeczywistości, a muzykę Yanna Tiersena wielu do dziś zna na pamięć. — Amelia Poulain to nieśmiała i życzliwa kelnerka z Montmartre. Za obluzowanym kafelkiem w łazience mieszkania znajduje pudełko ze skarbami chłopca sprzed lat. Odnajduje właściciela i oddaje mu je, nie zdradzając, kim jest. Później próbuje uszczęśliwiać innych ludzi wokół siebie. Nikt nie wie, że to jej sprawka. Własnego życia jeszcze nie zaczęła układać. — Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | Oscary | 2002 Nominacja – Najlepszy scenariusz oryginalny | Oscary | 2002 Nominacja – Najlepsze zdjęcia | Oscary | 2002 Nominacja – Najlepszy dźwięk | Oscary | 2002 Nominacja – Najlepsza scenografia | Oscary | 2002 Nagroda Publiczności | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Toronto | 2001 Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | Złote Globy | 2002 Najlepszy film | Nagrody Cezara (Cezary) | 2002 Nagroda Publiczności | Europejskie Nagrody Filmowe | 2001 Najlepszy film europejski | Europejskie Nagrody Filmowe | 2001

Wizualne i dosłowne fajerwerki: Juliette Binoche płynie Sekwaną na nartach wodnych, a obok niej Denis Lavant, który za drobne zionie ogniem. Leos Carax („Holy Motors”) stracił pozwolenie na kręcenie na Pont-Neuf, więc zbudował replikę w polu. Skomplikowana miłość na paryskim moście. — Paryż, rok 1989. Most Pont-Neuf jest zamknięty na czas remontu. Mieszka na nim Alex, uliczny połykacz ognia, który pije wszystko, co wpadnie mu w ręce. Tracąca wzrok Michèle przychodzi tu ze szkicownikiem, szukając schronienia od mężczyzny. Rysuje śpiącego, zmarzniętego Alexa. Od tego momentu most należy do nich, tylko do nich. Nie mają zamiaru nigdy go opuścić. — Najlepsza europejska aktorka roku (Juliette Binoche) | Europejskie Nagrody Filmowe | 1992 Najlepszy europejski operator roku | Europejskie Nagrody Filmowe | 1992 Najlepszy europejski montażysta roku | Europejskie Nagrody Filmowe | 1992 Nominacja – Najlepszy europejski aktor roku (Denis Lavant) | Europejskie Nagrody Filmowe | 1992 Nominacja – Najlepszy europejski film roku | Europejskie Nagrody Filmowe | 1992

Już w debiucie Wesa Andersona („Grand Budapest Hotel”) widać zalążki jego stylu. Scenariusz współtworzył Owen Wilson – tak zaczęła się ich wieloletnia współpraca. Jeden chłopak wyszedł ze szpitala psychiatrycznego, drugi ma samochód, a trzeci plan, którego pierwszy punkt to próbny napad. — Anthony właśnie wychodzi ze szpitala psychiatrycznego, a pod bramą czeka Dignan. Ma dla nich rozpisany na etapy plan. Etap pierwszy zakłada próbny napad. Potrzebny jest samochód, a ma go tylko ich sąsiad Bob. Prawdziwego przestępcy będą musieli jeszcze poszukać.

Siła przyjaźni i siła Toni Collette („Hereditary”). W Australii ten film cytuje się jak w Polsce „Dzień świra”. Z początku to komedia o dziewczynie, z której wszyscy się śmieją. Muriel ucieka w marzenia o ślubie w rytmie piosenek zespołu ABBA. Ale jej szczęście nie czeka na ślubnym kobiercu. — Muriel Heslop nie ma pracy ani perspektyw, ma za to jedno marzenie: ślub. Koleżanki właśnie oznajmiły jej, że się za nią wstydzą. Matka daje jej pieniądze na produkty do sprzedaży kosmetyków, a córka wydaje wszystko na wyjazd do tego samego kurortu, w którym akurat wypoczywają tamte dziewczyny. Poznaje tam Rhondę, z którą od razu się zaprzyjaźnia. Obie ruszają do Sydney, gdzie Muriel wymyśla sobie nowe imię. — Nominacja – Najlepsza aktorka w musicalu lub komedii (Toni Collette) | Złote Globy | 1996 Nominacja – Najlepszy scenariusz oryginalny | BAFTA | 1996 Selekcja oficjalna - Directors' Fortnight | Festiwal Filmowy w Cannes | 1994

Świat skończy się za 28 dni – i w tyle Richard Kelly nakręcił ten film. Premiera odbyła się chwilę po 11 września, a w filmie silnik odrzutowca spada na sypialnię nastolatka (Jake Gyllenhaal), więc do kin nie przyszedł prawie nikt. Później odkryto go na DVD i już nigdy nie dał o sobie zapomnieć. — Przedmieście w Wirginii, październik 1988, kilka tygodni przed wyborami prezydenckimi. Donnie Darko lunatykuje. Wychodzi nocą z domu i spotyka wielkiego królika imieniem Frank. Ten mówi mu, że świat skończy się za dwadzieścia osiem dni. Po powrocie Donnie zastaje w sypialni silnik odrzutowca, który przebił dach. Żadne linie lotnicze nie zgłaszają braku silnika. — Selekcja Oficjalna | Festiwal Filmowy Sundance | 2001 Nominacja – Najlepszy pierwszy film pełnometrażowy | Nagrody Independent Spirit | 2002 Nominacja – Najlepszy aktor pierwszoplanowy (Jake Gyllenhaal) | Nagrody Independent Spirit | 2002 Nominacja - Najlepszy pierwszy scenariusz | Nagrody Independent Spirit | 2002

Niewiarygodni Joseph Gordon-Levitt i Brady Corbet (późniejszy reżyser „Brutalisty”) w historii o dziecięcej krzywdzie bez znieczulenia. Gregg Araki wymyślił młodym aktorom inny film i stosował triki, żeby trzymać ich z daleka od seksualnego kontekstu scen. Boleśnie autentyczny. — Latem roku 1981 Neil ma osiem lat i myśli, że to, co robił mu trener, jest oznaką miłości. Brianowi z jego drużyny pewnego ulewnego dnia urywa się pięć godzin z życia; budzi się w piwnicy z krwotokiem z nosa i nie umie sobie tego wytłumaczyć. Jako nastolatek uzna, że porwali go kosmici. Dziesięć lat później Brian jest pochłonięty obsesją UFO, a Neil sprzedaje się po barach. Brian trafia na starą fotografię drużyny i rozpoznaje chłopaka, który mu się śni. — Selekcja Oficjalna | Festiwal Filmowy w Wenecji | 2004 Nominacja – Najlepsza reżyseria | Nagrody Independent Spirit | 2006

Przed „Idą” Paweł Pawlikowski nakręcił film w najgorętsze od pięćdziesięciu lat lato w Yorkshire. Wakacje, podczas których rodzi się relacja między dwiema dziewczynami, które wiele dzieli. Przełomowa rola Emily Blunt, od której trudno oderwać wzrok. — Długie, upalne lato w Yorkshire. Mona jest z rodziny robotniczej, a Tamsin wróciła do bogatego domu na wakacje. Lgną do siebie od razu. Odkrywają, że w gruncie rzeczy pochodzą z bardzo podobnych, rozbitych rodzin. Nie chcą, żeby to lato się kiedykolwiek skończyło. — Nagroda Alexandra Kordy za Najlepszy Film Brytyjski | BAFTA | 2005 Najlepszy film europejski | Polskie Nagrody Filmowe Orły | 2006 Selekcja Oficjalna | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 2005

Współczesny klasyk Luki Guadagnina („Challengers”), dzięki któremu Timothée Chalamet stał się gwiazdą. Lato w północnych Włoszech, amerykański student i tygodnie romansu słodkiego jak brzoskwinia. Scenariusz napisał James Ivory i dostał Oscara w wieku 89 lat. Chce się do niego wracać. — Siedemnastoletni Elio spędza lato w rodzinnej willi na północy Włoch: czyta, pływa i czeka. Ojciec, profesor, zaprasza co roku studenta, który pomaga mu w pracy. Tego lata przyjeżdża dwudziestoczteroletni Amerykanin, Oliver. Elio patrzy na niego, a sok z brzoskwini spływa mu po nadgarstku. — Najlepszy scenariusz adaptowany | Oscary | 2018 Nominacja – Najlepszy film | Oscary | 2018 Nominacja – Najlepszy aktor pierwszoplanowy (Timothée Chalamet) | Oscary | 2018 Nominacja – Najlepsza piosenka oryginalna | Oscary | 2018 Nominacja – Najlepszy film | Złote Globy | 2018 Nominacja – Najlepszy aktor w dramacie (Timothée Chalamet) | Złote Globy | 2018 Nagroda Publiczności | Europejskie Nagrody Filmowe | 2018 Najlepszy aktor pierwszoplanowy (Timothée Chalamet) | Nagrody Independent Spirit | 2018 Selekcja Oficjalna | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 2017

Wielka Nagroda na Sundance, cztery nominacje do Oscara i Jennifer Lawrence, na którą świat zwrócił uwagę właśnie po tej roli. Siedemnastolatka szuka w górach Ozark ojca, o którym nikt nie chce mówić. Świat jest okrutny, ale ona okazuje się być silniejsza i twardsza niż można by sądzić. — Zima w górach Ozark w Missouri. Ree ma siedemnaście lat i sama wychowuje młodszego brata i siostrę. Ojciec zastawił dom i zniknął. Jeśli nie zjawi się w sądzie, rodzina straci dach nad głową. W dolinie nikt nie chce powiedzieć, gdzie go szukać. Nastolatka i tak pyta. — Nominacja – Najlepszy film | Oscary | 2011 Nominacja – Najlepsza aktorka pierwszoplanowa (Jennifer Lawrence) | Oscary | 2011 Nominacja – Najlepszy aktor drugoplanowy (John Hawkes) | Oscary | 2011 Nominacja – Najlepszy scenariusz adaptowany | Oscary | 2011 Nagroda C.I.C.A.E. | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 2010 Grand Prix Jury | Festiwal Filmowy Sundance | 2010 Nagroda FIPRESCI | Festiwal Filmowy w Sztokholmie | 2010 Najlepsza aktorka (Jennifer Lawrence) | Festiwal Filmowy w Sztokholmie | 2010

Pierwszy film zarówno Joela i Ethana Coenów, jak i Frances McDormand („Nomadland”). Ten teksański kryminał w stylu neo-noir jest rzeczywiście prosty, ale nie brakuje mu coenowskiego sznytu i zabawy. Gęsta i zabawna komedia pomyłek, w której wszystko idzie nie tak. — Właściciel przydrożnego baru w Teksasie, Marty, dowiaduje się od wynajętego detektywa, że jego żona sypia z jednym z pracujących u niego barmanów. Detektyw przywozi zdjęcia z motelu. Marty oferuje mu dziesięć tysięcy dolarów za zabicie obojga. — Grand Prix Jury | Festiwal Filmowy Sundance | 1985 Najlepsza reżyseria | Nagrody Independent Spirit | 1986 Najlepszy aktor pierwszoplanowy (M. Emmet Walsh) | Nagrody Independent Spirit | 1986

Kultowy film lat 90. zainspirowany prawdziwymi wydarzeniami. Mathieu Kassovitz zaczął pisać scenariusz w dniu, w którym siedemnastolatka zastrzelono podczas policyjnego przesłuchania w Paryżu. Trzej przyjaciele, rozsadzająca ekran energia i Vincent Cassel wymachujący bronią. To trzeba znać. — Poranek po nocy zamieszek na przedmieściach Paryża. Vinz, Hubert i Saïd nie mają nic do roboty i nigdzie się nie wybierają. Czwarty kolega leży w szpitalu w śpiączce, pobity poprzedniej nocy przez policję. Dzień jest długi, a oni będą korzystać z jego każdej godziny. — Najlepsza reżyseria | Festiwal Filmowy w Cannes | 1995 Najlepszy film | Nagrody Cezara (Cezary) | 1996 Najlepszy montaż | Nagrody Cezara (Cezary) | 1996 Najlepszy producent | Nagrody Cezara (Cezary) | 1996 Młody Europejski Film Roku | Europejskie Nagrody Filmowe | 1995

Godard co rano zapisywał dialogi w zeszycie, którego nikomu nie wolno było czytać. Żeby kręcić na ulicy, operator chował się w wózku pocztowym z dziurą wyciętą na obiektyw. Dwadzieścia trzy dni zdjęć do filmu. Przed nimi kino miało zasady, po nich – możliwości. Belmondo, Seberg i filmowa anarchia. — Michel zabija na szosie policjanta i jedzie do Paryża. Tam odnajduje Patricię, Amerykankę sprzedającą gazety na Polach Elizejskich, i namawia ją na wyjazd do Włoch. Patricia się waha. Policja jest coraz bliżej. — Najlepsza reżyseria | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 1960 Nominacja – Najlepsza aktorka zagraniczna (Jean Seberg) | BAFTA | 1962