
Filmy, które zmieniły twoje życie. Kultowe przeboje, które chcesz oglądać w zapętleniu. Po prostu: filmy, które kochasz. Znajdziesz je teraz w jednym miejscu. A jeśli ich nie znasz, poznaj i zakochaj się w nich. Idealna kolekcja dla boomerów, ale też tych, co chcą poznać filmy, którym pisana jest nieśmiertelność.

Kirk Douglas wysłał powieść Kena Keseya Milošowi Formanowi do Pragi, a bezpieka przejęła przesyłkę. Lata później film dostał pięć Oscarów. Jack Nicholson trafia do zamkniętego szpitala psychiatrycznego, gdzie z oddziałową się nie dyskutuje. On zaczyna. Wolność kosztuje najwięcej. — Więzień trafia na obserwację do szpitala psychiatrycznego. Oddziałem rządzi siostra Ratched, a jej zasady obowiązują wszystkich bez wyjątku. Pacjenci dawno przestali je podważać. McMurphy robi to już pierwszego popołudnia i rozpętuje bitwę, która zmieni wszystko wokół niego. — Najlepszy film | Oscary | 1976 Najlepsza reżyseria | Oscary | 1976 Najlepszy aktor pierwszoplanowy (Jack Nicholson) | Oscary | 1976 Najlepsza aktorka pierwszoplanowa (Louise Fletcher) | Oscary | 1976 Najlepszy scenariusz adaptowany | Oscary | 1976 Nominacja – Najlepszy montaż | Oscary | 1976 Nominacja – Najlepszy aktor drugoplanowy (Brad Dourif) | Oscary | 1976 Nominacja – Najlepsze zdjęcia | Oscary | 1976 Nominacja – Najlepsza muzyka oryginalna | Oscary | 1976 Najlepszy film dramatyczny | Złote Globy | 1976

Osiem Oscarów dla historii, w której centrum nie jest postawiony geniusz, tylko jego zawistny rywal. Sceny operowe Forman nakręcił w praskim teatrze, gdzie Mozart wystawił „Don Giovanniego”. Salieri słyszy Boga w muzyce Mozarta i nie może uwierzyć, że pisze ją chichoczący smarkacz. — Wiedeń, XVIII wiek. Antonio Salieri jest nadwornym kompozytorem cesarza i obiecał Bogu czystość w zamian za talent. Wtedy z Salzburga przyjeżdża Wolfgang Amadeusz Mozart, chichoczący, głośny i wulgarny. Salieri jako jedyny słyszy, jak wielka to muzyka. Czy to Bóg wystawia go na próbę? — Najlepszy film | Oscary | 1985 Najlepszy aktor pierwszoplanowy (F. Murray Abraham) | Oscary | 1985 Najlepsza reżyseria | Oscary | 1985 Najlepszy scenariusz adaptowany | Oscary | 1985 Najlepsze kostiumy | Oscary | 1985 Najlepszy dźwięk | Oscary | 1985 Najlepsze charakteryzacja i fryzury | Oscary | 1985 Najlepsza scenografia | Oscary | 1985 Nominacja – Najlepszy aktor pierwszoplanowy (Tom Hulce) | Oscary | 1985

Ryan Gosling i Emma Stone w uwielbianej, współczesnej odsłonie klasycznego hollywoodzkiego musicalu. Los Angeles, w którym pianista i aktorka nie mogą znaleźć pracy. Miłość, taniec i czternaście nominacji do Oscara oraz sześć statuetek. Dla tych, którzy nie przestają marzyć. — Roztańczony korek na autostradzie w Los Angeles. Mia jedzie na kolejny casting i powtarza rolę w samochodzie. Sebastian gra kolędy w restauracji, w której zakazano mu jazzu. Ich dwa pierwsze spotkania nie są zbyt miłe. Po trzecim znajdują w sobie nawzajem nieoczekiwane wsparcie w drodze do osiągnięcia swoich marzeń. — Najlepsza aktorka pierwszoplanowa (Emma Stone) | Oscary | 2017 Najlepsza reżyseria | Oscary | 2017 Najlepsze zdjęcia | Oscary | 2017 Najlepsza muzyka oryginalna | Oscary | 2017 Najlepsza piosenka oryginalna | Oscary | 2017 Najlepsza scenografia | Oscary | 2017 Nominacja – Najlepszy film | Oscary | 2017 Nominacja – Najlepszy aktor pierwszoplanowy (Ryan Gosling) | Oscary | 2017 Nominacja – Najlepszy scenariusz oryginalny | Oscary | 2017 Nominacja – Najlepsze kostiumy | Oscary | 2017

Debiut Sofii Coppoli („Między słowami”) z szesnastoletnią Kirsten Dunst i muzyką duetu Air na podstawie książki Jeffreya Eugenidesa. Lata siedemdziesiąte, pięć sióstr mieszka na przedmieściach. Obserwują je chłopcy z okolicy i nic nie rozumieją. Wspomnienie tych dziewczyn zostanie z nimi na zawsze. — Lata siedemdziesiąte na przedmieściach Detroit. Sióstr Lisbon jest pięć – wszystkie piękne, rozmarzone i żadna prawie nigdy nie wychodzi z domu. Kiedy najmłodsza trafia do szpitala, rodzice zamykają drzwi ich domu na dobre. Chłopcy z sąsiedztwa zbierają wszystko, co dziewczyny wyrzucają. Nie rozumieją tego, co się u nich dzieje. — Selekcja oficjalna - Directors' Fortnight | Festiwal Filmowy w Cannes | 1999 Nominacja – Nagroda C.I.C.A.E. | Festiwal Filmowy w Cannes | 1999 Nominacja – Złota Kamera | Festiwal Filmowy w Cannes | 1999

Swoje oscarowe arcydzieło Almodóvar dedykował Bette Davis, Genie Rowlands, Romy Schneider i swojej matce. Bohaterka traci syna, rusza szukać jego ojca, a po drodze znajduje kobiety, które nie pozwolą jej upaść. Kolorowa, wybuchowa i czuła celebracja przyjaźni i życia. — Madryt. W dzień swoich siedemnastych urodzin Esteban biegnie po autograf aktorki i ginie pod kołami samochodu. Jego matka Manuela zostawia wszystko i jedzie do Barcelony, żeby tam odnaleźć ojca, którego chłopiec nigdy nie poznał. Mężczyzna nigdy nie słyszał o tym, że miał syna. — Najlepszy film nieanglojęzyczny | Oscary | 2000 Najlepsza reżyseria | Festiwal Filmowy w Cannes | 1999 Najlepszy film nieanglojęzyczny | BAFTA | 2000 Najlepszy film nieanglojęzyczny | Złote Globy | 2000 Film Roku według FIPRESCI | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w San Sebastián | 1999 Najlepszy film | Nagrody Goya | 2000 Najlepsza reżyseria | Nagrody Goya | 2000 Najlepszy film europejski | Europejskie Nagrody Filmowe | 1999 Nagroda Publiczności | Europejskie Nagrody Filmowe | 1999 Najlepszy film zagraniczny | Nagrody Cezara (Cezary) | 2000

Jeden z najbardziej przerażających filmów XXI wieku. Debiut Ariego Astera („Midsommar”) to ambitny i zaskakująco rodzinny labirynt. Łączy żałobę Toni Collette i demony. Co dostaje się od przodków? — Annie Graham zawodowo robi miniatury. Kiedy chowa matkę, z którą od lat nie umiała się porozumieć, po pogrzebie wraca do pracowni – choć w domu coś się zmieniło. Jej córka Charlie jest wyjątkowo małomówna, a mąż, Steve, chce, żeby rodzina żyła jak dawniej. Peter ma zabrać siostrę na imprezę. Charlie zjada tam kawałek ciasta z orzechami, na które ma silne uczulenie. Peter rusza z nią do szpitala, a to, co czeka rodzinę później, jest o wiele gorsze. — Nominacja – Najlepsza aktorka pierwszoplanowa (Toni Collette) | Nagrody Independent Spirit | 2019 Nominacja – Najlepszy pierwszy film pełnometrażowy | Nagrody Independent Spirit | 2019

Złota Palma roku 1986 i Oscar za zdjęcia. Robert De Niro gra handlarza niewolników w trakcie pokuty. Jeremy Irons – jezuitę, który mu na nią pozwala. Legendarną muzykę Ennia Morricone z tego filmu będziesz pamiętał długo po tym, jak zapomnisz fabułę. — Na granicy Argentyny i Paragwaju jezuita wspina się w głąb dżungli, żeby głosić chrześcijaństwo Indianom Guarani. Najemnik, który od lat porywa ich i sprzedaje na plantacje, przybywa do misji z winą po straszliwym czynie. Ci, na których dotąd polował, przyjmują go do siebie. Wtedy z Rzymu przybywa kardynał, żeby zdecydować, które misje mają dalej istnieć. Nic nie jest bezpieczne. — Złota Palma | Festiwal Filmowy w Cannes | 1986 Najlepsze zdjęcia | Oscary | 1987 Nominacja – Najlepszy film | Oscary | 1987 Nominacja – Najlepsza reżyseria | Oscary | 1987 Nominacja – Najlepszy montaż | Oscary | 1987 Nominacja – Najlepsze kostiumy | Oscary | 1987 Nominacja – Najlepsza muzyka oryginalna | Oscary | 1987 Nominacja – Najlepsza scenografia | Oscary | 1987 Najlepszy scenariusz | Złote Globy | 1987 Najlepsza muzyka oryginalna | Złote Globy | 1987

Charlie Chaplin i stała pozycja na liście najlepszych filmów wszechczasów. Włóczęga zakochuje się w niewidomej kwiaciarce, która bierze go za milionera. Chaplin udowadnia, że potrzebuje wyłącznie spojrzenia, żeby jednocześnie rozśmieszyć i złamać serce. — Młody utrapieniec zakochuje się w niewidomej kwiaciarce, której rodzinie grozi eksmisja. Dziewczyna bierze go za bogacza, a on nie zaprzecza. Tej samej nocy wyławia z rzeki pijanego milionera, a ten od razu uznaje go za najlepszego przyjaciela. Czy to najbardziej ikoniczny film pierwszego wieku kina? Być może.

W momencie premiery swojego drugiego filmu wyśniony przez kino Xavier Dolan miał 21 lat. Napisał go, wyreżyserował, zmontował i w nim zagrał. Tak stał się jednym z najgłośniejszych nazwisk frankofońskiego kina. Dwoje przyjaciół pożąda jednego chłopaka – będzie z tego trójkąt, przyjaźń czy obsesja? — Francis to sentymentalny homoseksualista. Marie – bezczelna dziewczyna, ubrana zawsze w stylu retro. Są najlepszymi przyjaciółmi i oboje zakochują się w Nicolasie, pięknym chłopaku, który właśnie wprowadził się do miasta i powtarza, że szuka wyłącznie przyjaciół. Na wspólnym wyjeździe za miasto Nicolas mówi otwarcie: kochajcie mnie albo rzućcie. — Nagroda Regards Jeunes | Festiwal Filmowy w Cannes | 2010 Nominacja – Nagroda Un Certain Regard | Festiwal Filmowy w Cannes | 2010 Nominacja – Najlepszy film zagraniczny | Nagrody Cezara (Cezary) | 2011 Najlepszy film | Festiwal Filmowy w Sydney | 2010

Taniec taki, że wszystko inne przestaje mieć znaczenie. Michaił Barysznikow, słynny tancerz baletu, gra tu uciekiniera, którego KGB wprowadza z powrotem na scenę w Leningradzie. Mieszkanie dzieli z amerykańskim mistrzem stepowania. W obsadzie Isabella Rossellini, Helen Mirren i… Jerzy Skolimowski. — Gdzieś nad Syberią samolot z rosyjską gwiazdą baletu awaryjnie ląduje na radzieckiej ziemi. To Nikołaj Rodczenko, który uciekł z tego kraju wiele lat wcześniej i nie miał zamiaru wracać. Pułkownik KGB umieszcza go w leningradzkim mieszkaniu i zapowiada, że znów będzie tańczyć u Kirowa. Mieszkanie dzieli z Amerykaninem. On uciekał w drugą stronę. — Najlepsza piosenka oryginalna | Oscary | 1986 Najlepsza piosenka oryginalna | Złote Globy | 1986 Nominacja – Najlepsza muzyka oryginalna | Złote Globy | 1986

Bernardo Bertolucci, po latach zdjęć daleko od Włoch, tym filmem wraca do domu. Toskańskie lato, winnice i Liv Tyler. Piękni ludzie w pięknym domu regularnie mówią sobie o jedno zdanie za dużo. Seans, który zawsze przynosi ze sobą lato. — Kilka miesięcy po śmierci matki dziewiętnastoletnia Lucy przyjeżdża z Ameryki do domu przyjaciół rodziny w Toskanii. Ojciec wysłał ją tu, żeby pozowała gospodarzowi do rzeźby. Sama przyjechała po co innego: chce odszukać chłopaka, z którym całowała się tam cztery lata temu, i dowiedzieć się, kto naprawdę jest jej ojcem. — Najlepsze zdjęcia | Złote Globy | 1996 Nominacja – Najlepsza muzyka oryginalna | Złote Globy | 1996 Selekcja Oficjalna | Festiwal Filmowy w Cannes | 1996

Bill Murray i Andie MacDowell w ukochanym romantycznym klasyku, który po latach wciąż działa jako komedia, afirmacja życia i lekcja z uważności. Gburowaty i sarkastyczny prezenter pogody wciąż powtarza ten sam dzień. Do oglądania nie tylko drugiego lutego. — Punxsutawney w Pensylwanii. Prezenter Phil Connors przyjechał tu z Pittsburgha zrelacjonować doroczne święto świstaka. Gardzi wszystkim: miasteczkiem, świętem, gapiami i nawet słodkim zwierzakiem. Na dokładkę jeszcze przychodzi śnieżyca, która zasypuje drogi i sprawia, że musi zatrzymać się tam na noc. Rano w radiu leci ta sama piosenka. Znowu dzień świstaka. — Najlepszy scenariusz oryginalny | BAFTA | 1994

Współczesny klasyk Luki Guadagnina („Challengers”), dzięki któremu Timothée Chalamet stał się gwiazdą. Lato w północnych Włoszech, amerykański student i tygodnie romansu słodkiego jak brzoskwinia. Scenariusz napisał James Ivory i dostał Oscara w wieku 89 lat. Chce się do niego wracać. — Siedemnastoletni Elio spędza lato w rodzinnej willi na północy Włoch: czyta, pływa i czeka. Ojciec, profesor, zaprasza co roku studenta, który pomaga mu w pracy. Tego lata przyjeżdża dwudziestoczteroletni Amerykanin, Oliver. Elio patrzy na niego, a sok z brzoskwini spływa mu po nadgarstku. — Najlepszy scenariusz adaptowany | Oscary | 2018 Nominacja – Najlepszy film | Oscary | 2018 Nominacja – Najlepszy aktor pierwszoplanowy (Timothée Chalamet) | Oscary | 2018 Nominacja – Najlepsza piosenka oryginalna | Oscary | 2018 Nominacja – Najlepszy film | Złote Globy | 2018 Nominacja – Najlepszy aktor w dramacie (Timothée Chalamet) | Złote Globy | 2018 Nagroda Publiczności | Europejskie Nagrody Filmowe | 2018 Najlepszy aktor pierwszoplanowy (Timothée Chalamet) | Nagrody Independent Spirit | 2018 Selekcja Oficjalna | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 2017

Daniel Day-Lewis, Michelle Pfeiffer i Winona Ryder w zaskakującym, trzymającym w napięciu filmie Martina Scorsesego. Reżyser bierze na warsztat powieść Edith Wharton o nowojorskiej socjecie XIX wieku. Zamiast krwi – gorsety, plotki i miłość, której nigdy nie wolno nazwać po imieniu. — Nowy Jork, lata siedemdziesiąte XIX wieku. Prawnik Newland Archer szykuje się do ogłoszenia zaręczyn z May Welland, młodą, piękną i zaakceptowaną przez towarzystwo dziewczyną. Z Europy wraca właśnie jej kuzynka, hrabina Ellen Olenska. Odeszła od męża i chce rozwodu, co jest w tym świecie wielkim skandalem. Salony zamykają przed nią swe drzwi jeden po drugim. Archerowi każą ją od tego odwieść, ale on staje po jej stronie. Od tej pory myśli tylko o niej. — Najlepsze kostiumy | Oscary | 1994 Nominacja – Najlepsza aktorka drugoplanowa (Winona Ryder) | Oscary | 1994 Nominacja – Najlepszy scenariusz adaptowany | Oscary | 1994 Nominacja – Najlepsza muzyka oryginalna | Oscary | 1994 Nominacja – Najlepsza scenografia | Oscary | 1994 Najlepsza aktorka drugoplanowa (Winona Ryder) | Złote Globy | 1994 Nominacja – Najlepszy film | Złote Globy | 1994 Nominacja – Najlepsza reżyseria | Złote Globy | 1994 Nominacja – Najlepsza aktorka w dramacie (Michelle Pfeiffer) | Złote Globy | 1994

Płatny zabójca mafii (Forest Whitaker) podąża za zasadami z trzystuletniego podręcznika samurajów i mieszka na dachu z gołębiami. Reżyserował Jim Jarmusch, a muzykę napisał RZA z Wu-Tang Clan. Legenda miejskiego kina. — Płatny zabójca hoduje gołębie na dachu budynku w podupadłym amerykańskim mieście. Żyje według księgi mądrości samurajów i pracuje dla gangstera, który kiedyś uratował mu życie. Jedno zlecenie kończy się źle, choć nie z jego winy. Teraz to on jest na celowniku. — Selekcja Oficjalna | Festiwal Filmowy w Cannes | 1999 Nominacja – Najlepszy film zagraniczny | Nagrody Cezara (Cezary) | 2000 Nominacja – Najlepszy film pełnometrażowy | Nagrody Independent Spirit | 2001

Bertolucci („Ukryte pragnienia”) nakręcił ten dziś kultowy film z debiutującą Evą Green, Michaelem Pittem i Louisem Garrelem, zamkniętymi w paryskim mieszkaniu. Za oknem trwa rok 1968, ale oni skupieni są na sobie i na filmowych szaradach. Trójkąt miłosny uwodzi. — Paryż, 1968. Policja rozgania tłum protestujący przeciwko zwolnieniu Henriego Langloisa z Cinémathèque française. Wśród demonstrantów są bliźnięta Théo i Isabelle oraz Matthew, amerykański student na wymianie, który spędza w tej sali każdy wieczór. Rodzeństwo zaprasza go na kolację z rodzicami, a potem namawia, żeby z nimi został. Ci wyjeżdżają na miesiąc, zostawiając całą trójkę samą w mieszkaniu. — Nominacja – Najlepsza reżyseria | Złote Globy | 2004 Nominacja – Najlepszy film europejski | Nagrody Goya | 2004 Nominacja – Nagroda EFA People's Choice | Europejskie Nagrody Filmowe | 2004

Dorastanie w Teheranie w czasach, gdy rewolucja decyduje, co wolno kobietom. Marjane Satrapi najpierw narysowała tę historię jako komiks, potem przeniosła na ekran. Matce głosu użycza Catherine Deneuve, córce Chiara Mastroianni. Animacja nie zestarzała się nawet o dzień. — Teheran, 1978. Dziewięcioletnia Marjane zamierza zostać prorokinią. W jej domu przy stole rozmawia się o polityce, a szach właśnie upada. Rewolucja decyduje, co dziewczynce wolno nosić, czytać i mówić na głos. Gdy ma czternaście lat, rodzice wysyłają ją do Wiednia. Samą. — Nominacja – Najlepszy film animowany | Oscary | 2008 Nagroda Jury | Festiwal Filmowy w Cannes | 2007 Palm Dog | Festiwal Filmowy w Cannes | 2007 Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | BAFTA | 2009 Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | Złote Globy | 2008 Najlepszy film debiutancki | Nagrody Cezara (Cezary) | 2008 Najlepszy scenariusz adaptowany | Nagrody Cezara (Cezary) | 2008 Nagroda Publiczności | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Rotterdamie | 2008

Początek Nowego Hollywood, kultowa muzyka Simona & Garfunkela i reżyserski Oscar dla Mike’a Nicholsa. Trudno uwierzyć, że Dustina Hoffmana i Anne Bancroft dzieliło raptem sześć lat. Ponadczasowy film, którego ostatnie ujęcie już zawsze zostaje pod powiekami. — Benjamin wraca do domu w Pasadenie z dyplomem i całymi dniami leży w basenie rodziców. Nie ma najmniejszego pomysłu, co robić dalej. Pani Robinson, żona wspólnika ojca, prosi go, żeby odwiózł ją do domu. Później nie wypuszcza go z pokoju hotelowego przez całe lato. Rodzice Benjamina zaczynają go namawiać na randkę z jej córką. — Najlepsza reżyseria | Oscary | 1968 Nominacja – Najlepszy film | Oscary | 1968 Nominacja – Najlepszy aktor pierwszoplanowy (Dustin Hoffman) | Oscary | 1968 Nominacja – Najlepsza aktorka pierwszoplanowa (Anne Bancroft) | Oscary | 1968 Nominacja – Najlepsza aktorka drugoplanowa (Katharine Ross) | Oscary | 1968 Nominacja – Najlepszy scenariusz adaptowany | Oscary | 1968 Nominacja – Najlepsze zdjęcia | Oscary | 1968 Najlepszy film musicalowy lub komediowy | Złote Globy | 1968 Najlepsza reżyseria | Złote Globy | 1968 Najlepsza aktorka w musicalu lub komedii (Anne Bancroft) | Złote Globy | 1968

Rohmer umiejscowił akcję w Clermont-Ferrand, bo tam urodził się Pascal – a bohaterowie spierają się o jego zakład do rana. Akademia nominowała film do Oscara dwukrotnie. Wierzący katolik, niewierząca lekarka i rozmowa. Film, który przyniósł Rohmerowi sławę. — Clermont-Ferrand, tydzień przed Bożym Narodzeniem. Jean-Louis to religijny inżynier, który po cichu wybrał już sobie przyszłą żonę. Wpada na starego znajomego – Vidal wykłada filozofię i nie wierzy w nic. Przyjaciel zabiera go do Maud, lekarki mieszkającej samotnie, która argumentuje lepiej niż oni obaj. Potem zaczyna padać śnieg i odjeżdża ostatni autobus. Rozmowa trwa. — Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | Oscary | 1970 Nominacja – Najlepszy scenariusz oryginalny | Oscary | 1971

Jest na każdej liście najlepszych filmów w historii i sprawił, że człowiek, który go nakręcił, zbankrutował. Jacques Tati zbudował pod Paryżem całe miasto: biura, ulice, lotnisko. Kręcił tam przez trzy lata. Zachwycająca komedia z panem Hulotem, która bawi do dzisiaj. — Paryż ze szkła i stali, gdzie każdy budynek wygląda tak samo. Pan Hulot ma umówione spotkanie z urzędnikiem, ale nie potrafi go znaleźć. Trafić do wyjścia też nie umie. Autokar turystów zwiedza miasto, którego właściwie nie widzi. Szklana pułapka.

Świat skończy się za 28 dni – i w tyle Richard Kelly nakręcił ten film. Premiera odbyła się chwilę po 11 września, a w filmie silnik odrzutowca spada na sypialnię nastolatka (Jake Gyllenhaal), więc do kin nie przyszedł prawie nikt. Później odkryto go na DVD i już nigdy nie dał o sobie zapomnieć. — Przedmieście w Wirginii, październik 1988, kilka tygodni przed wyborami prezydenckimi. Donnie Darko lunatykuje. Wychodzi nocą z domu i spotyka wielkiego królika imieniem Frank. Ten mówi mu, że świat skończy się za dwadzieścia osiem dni. Po powrocie Donnie zastaje w sypialni silnik odrzutowca, który przebił dach. Żadne linie lotnicze nie zgłaszają braku silnika. — Selekcja Oficjalna | Festiwal Filmowy Sundance | 2001 Nominacja – Najlepszy pierwszy film pełnometrażowy | Nagrody Independent Spirit | 2002 Nominacja – Najlepszy aktor pierwszoplanowy (Jake Gyllenhaal) | Nagrody Independent Spirit | 2002 Nominacja - Najlepszy pierwszy scenariusz | Nagrody Independent Spirit | 2002

Czy filmy mogą uratować życie? Ten robi to dosłownie: po reżyserskim śledztwie Errola Morrisa uniewinniono Randalla Adamsa, skazanego na dożywocie za zabójstwo policjanta, którego nie popełnił. W tle muzyka Philipa Glassa i chłód, od którego robi się nieswojo. — W 1976 roku w Dallas ktoś strzelił do policjanta, który zatrzymał samochód jadący bez świateł. Policjant zginął na miejscu. Wyrok śmierci dostaje Randall Adams, choć w aucie siedział wtedy także nastolatek, na którego zeznaniach opiera się całe oskarżenie. Dwanaście lat później detektywi, prawnicy i sędzia opowiadają jeszcze raz o tamtej nocy. Mówią też obaj mężczyźni z auta. Żadna z tych wersji do siebie nie pasuje.

Nominowana do Oscara Kate Hudson w klimatycznej historii o muzyce, pisaniu i dojrzewaniu. Piętnastolatek wyrusza w trasę z zespołem, o którym ma napisać dla magazynu. Cameron Crowe opierał się na własnej biografii – był najmłodszym współpracownikiem „Rolling Stone’a” – i dostał za scenariusz Oscara. — San Diego, 1973. Dobrze zapowiadający się zespół rusza w trasę koncertową. Towarzyszy im piętnastoletni William Miller, na zlecenie magazynu Rolling Stone. W jego domu została matka, która nie wpuszcza rocka za próg. Z zespołem jeździ też dziewczyna, każe mówić na siebie Penny Lane. Muzycy w końcu orientują się, z czego żyje chłopak. — Najlepszy scenariusz oryginalny | Oscary | 2001 Nominacja – Najlepszy montaż | Oscary | 2001 Nominacja – Najlepsza aktorka drugoplanowa (Kate Hudson) | Oscary | 2001 Nominacja – Najlepsza aktorka drugoplanowa (Frances McDormand) | Oscary | 2001 Najlepszy film musicalowy lub komediowy | Złote Globy | 2001 Najlepsza aktorka drugoplanowa (Kate Hudson) | Złote Globy | 2001 Nominacja – Najlepsza aktorka drugoplanowa (Frances McDormand) | Złote Globy | 2001 Nominacja – Najlepszy scenariusz | Złote Globy | 2001

Kultowy film lat 90. zainspirowany prawdziwymi wydarzeniami. Mathieu Kassovitz zaczął pisać scenariusz w dniu, w którym siedemnastolatka zastrzelono podczas policyjnego przesłuchania w Paryżu. Trzej przyjaciele, rozsadzająca ekran energia i Vincent Cassel wymachujący bronią. To trzeba znać. — Poranek po nocy zamieszek na przedmieściach Paryża. Vinz, Hubert i Saïd nie mają nic do roboty i nigdzie się nie wybierają. Czwarty kolega leży w szpitalu w śpiączce, pobity poprzedniej nocy przez policję. Dzień jest długi, a oni będą korzystać z jego każdej godziny. — Najlepsza reżyseria | Festiwal Filmowy w Cannes | 1995 Najlepszy film | Nagrody Cezara (Cezary) | 1996 Najlepszy montaż | Nagrody Cezara (Cezary) | 1996 Najlepszy producent | Nagrody Cezara (Cezary) | 1996 Młody Europejski Film Roku | Europejskie Nagrody Filmowe | 1995
Używamy plików cookie, by ułatwić Ci korzystanie z naszej strony.