Oscary

W domu polują na jelenie, ale w Wietnamie rewolwer trzymają przy własnej skroni. Pięć Oscarów dla filmu o traumie wojny z Robertem De Niro i Christopherem Walkenem. Zanim zacznie się wyniszczająca gra w rosyjską ruletkę, Michael Cimino daje czas, żeby pokochać swoich bohaterów. — Miasteczko hutnicze w Pensylwanii. Trzej przyjaciele schodzą ze zmiany prosto na wesele. Steven się żeni, a za kilka dni cała trójka jedzie do Wietnamu. Nick i Linda zaręczają się tego samego wieczoru. Nad ranem wyjeżdżają w góry na jelenie i okazuje się, że Mike nie strzeli więcej niż raz. A wojna zaczyna się zaraz po weselu. — Najlepszy film | Oscary | 1979 Najlepszy montaż | Oscary | 1979 Najlepsza reżyseria | Oscary | 1979 Najlepszy aktor drugoplanowy (Christopher Walken) | Oscary | 1979 Najlepszy dźwięk | Oscary | 1979 Nominacja – Najlepszy aktor pierwszoplanowy (Robert De Niro) | Oscary | 1979 Nominacja – Najlepsza aktorka drugoplanowa (Meryl Streep) | Oscary | 1979 Nominacja – Najlepszy scenariusz oryginalny | Oscary | 1979 Nominacja – Najlepsze zdjęcia | Oscary | 1979 Najlepsza reżyseria | Złote Globy | 1979

Bokserska droga na szczyt okupiona wieloma ciosami. Micky Ward przegrywa walkę za walką. Karierą zarządza matka, a trenuje go uzależniony brat, eksbokser. W obsadzie Mark Wahlberg, Amy Adams, Christian Bale i Melissa Leo – ostatnia dwójka z Oscarami aktorskimi. — Micky Ward boksuje w wadze lekkopółśredniej w Lowell w stanie Massachusetts. Bierze udział w walkach, których nie ma szans wygrać. Menadżeruje mu matka Alice, a trenuje go przyrodni brat Dicky, były bokser, który wciąż jest na cracku. Po dotkliwej porażce ze znacznie cięższym przeciwnikiem Micky w barze poznaje Charlene. Barmanka mówi mu wprost, że powinien odciąć się od rodziny. — Najlepszy aktor drugoplanowy (Christian Bale) | Oscary | 2011 Najlepsza aktorka drugoplanowa (Melissa Leo) | Oscary | 2011 Nominacja – Najlepszy film | Oscary | 2011 Nominacja – Najlepsza reżyseria | Oscary | 2011 Nominacja – Najlepsza aktorka drugoplanowa (Amy Adams) | Oscary | 2011 Nominacja – Najlepszy scenariusz oryginalny | Oscary | 2011 Nominacja – Najlepszy montaż | Oscary | 2011 Najlepszy aktor drugoplanowy (Christian Bale) | Złote Globy | 2011 Najlepsza aktorka drugoplanowa (Melissa Leo) | Złote Globy | 2011

Piękna Charlize Theron jest nie do poznania w roli seryjnej morderczyni. Za kreację dostała Oscara, Złotego Globa i Srebrnego Niedźwiedzia. Roger Ebert napisał, że to jedna z największych kreacji w historii kina. Trudno uwierzyć, że to debiut reżyserski Patty Jenkins. — Daytona Beach, rok 1989. Bezdomna Aileen Wuornos sprzedaje się na przydrożnych parkingach. W barze poznaje Selby Wall, z którą wkrótce całuje się na wrotkowisku. Brakuje jej pieniędzy, więc wsiada do auta przypadkowego klienta. Ten wywozi ją do lasu i rzuca się na nią, więc Aileen strzela i odjeżdża jego samochodem. Coś się w niej zmienia. — Najlepsza aktorka pierwszoplanowa (Charlize Theron) | Oscary | 2004 Najlepsza aktorka (Charlize Theron) | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 2004 Najlepsza aktorka w dramacie (Charlize Theron) | Złote Globy | 2004 Najlepszy pierwszy film pełnometrażowy | Nagrody Independent Spirit | 2004 Najlepsza aktorka (Charlize Theron) | Nagrody Independent Spirit | 2004

Dwoje ludzi, którzy nie potrafią ani ze sobą żyć, ani dać sobie spokój. W tle czarno-biała, powojenna Europa. Nagroda za reżyserię w Cannes, trzy nominacje do Oscara. Za kamerą Paweł Pawlikowski („Ida”), przed nią Joanna Kulig i Tomasz Kot w melodramacie, który podbił cały świat. — Zula i Wiktor poznają się w ruinach powojennej Polski i wpadają w sidła miłości, z których żadne z nich nie potrafi się uwolnić. Ich historia toczy się przez kolejne lata zimnej wojny i kolejne kraje: Polskę, Francję, Niemcy, Jugosławię. Polityka, własne wady i pasmo złych zbiegów okoliczności raz ich rozdzielają, a później znów do siebie zbliżają. — Najlepsza reżyseria | Festiwal Filmowy w Cannes | 2018 Nominacja – Najlepsza reżyseria | Oscary | 2019 Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | Oscary | 2019 Nominacja – Najlepsze zdjęcia | Oscary | 2019 Najlepszy film europejski | Europejskie Nagrody Filmowe | 2018 Nagroda Publiczności | Europejskie Nagrody Filmowe | 2019 Najlepszy film europejski | Nagrody Goya | 2019 Najlepszy film | Polskie Nagrody Filmowe Orły | 2019 Złote Lwy | Festiwal Polskich Filmów Fabularnych | 2018

Oscar i Złoty Glob za najlepszy film zagraniczny. Susanne Bier nakręciła rzecz, która podważa prostą wizję świata. Ojciec przekonuje syna, że przemoc nie popłaca. Syn odpowiada, że popłaca – wystarczy uderzyć wystarczająco mocno za pierwszym razem. — Anton jest lekarzem. Połowę życia spędził w obozie dla uchodźców w Afryce, opatrując ludzi okaleczonych przez miejscowego watażkę. Drugą połowę – w małym duńskim miasteczku, w martwym od dawna małżeństwie. Jego dwunastoletni syn Elias jest w szkole bity. Nowy chłopak, Christian, staje w jego obronie i kończy sprawę nożem. Obaj ustalają wspólną wersję dla dorosłych. — Najlepszy film nieanglojęzyczny | Oscary | 2011 Najlepszy film nieanglojęzyczny | Złote Globy | 2011 Najlepszy film europejski | Złote Globy | 2011 Najlepszy reżyser europejski | Europejskie Nagrody Filmowe | 2011

Volker Schlöndorff dostał za ten film Złotą Palmę (ex aequo z „Czasem Apokalipsy”) i Oscara. Adaptacja powieści noblisty Güntera Grassa o chłopcu z bębenkiem w Wolnym Mieście Gdańsku. Daniel Olbrychski jako Jan Bronski, kochanek matki małego Oskara. Tu krzyk tłucze szkło. — Rzecz dzieje się w Wolnym Mieście Gdańsku w latach 20-tych XX wieku. W trzecie urodziny Oskar dostaje blaszany bębenek. Przy stole siedzą dorośli: matka Agnes, jej mąż Alfred i jej kuzyn Jan. Chłopiec przygląda się wszystkim po kolei i postanawia, że nigdy nie zostanie dorosłym. Nie ma zamiaru urosnąć ani o centymetr. Za oknem zaczynają powiewać flagi. — Najlepszy film nieanglojęzyczny | Oscary | 1980 Złota Palma | Festiwal Filmowy w Cannes | 1979 Nominacja – Najlepszy film zagraniczny | Nagrody Cezara (Cezary) | 1980

Wyjątkowy moment w oscarowej historii. Nagroda za najlepszy film i scenariusz dla historycznego dramatu Steve’a McQueena („Głód”) i dla wówczas debiutującej aktorki, Lupity Nyong’o („Odyseja”). Opowiada o niewolnictwie tak, że nie sposób oderwać wzroku. — Północ stanu Nowy Jork, dwie dekady przed wojną secesyjną. Solomon Northup jest wolnym człowiekiem, skrzypkiem, ma żonę i dwoje dzieci. Po tym, jak dwóch nieznajomych proponuje mu pracę w Waszyngtonie, on budzi się w kajdanach. Sprzedany na Południe pod obcym nazwiskiem, trafia tam, gdzie umiejętność czytania może go zabić. Po dwunastu latach na plantacji pojawia się tam kanadyjski cieśla. — Najlepszy film | Oscary | 2014 Najlepsza aktorka drugoplanowa (Lupita Nyong'o) | Oscary | 2014 Najlepszy scenariusz adaptowany | Oscary | 2014 Nominacja – Najlepszy aktor pierwszoplanowy (Chiwetel Ejiofor) | Oscary | 2014 Nominacja – Najlepsza reżyseria | Oscary | 2014 Nominacja – Najlepszy aktor drugoplanowy (Michael Fassbender) | Oscary | 2014 Nominacja – Najlepsze kostiumy | Oscary | 2014 Nominacja – Najlepszy montaż | Oscary | 2014 Nominacja – Najlepsza scenografia | Oscary | 2014 Najlepszy film dramatyczny | Złote Globy | 2014

Ryan Gosling i Emma Stone w uwielbianej, współczesnej odsłonie klasycznego hollywoodzkiego musicalu. Los Angeles, w którym pianista i aktorka nie mogą znaleźć pracy. Miłość, taniec i czternaście nominacji do Oscara oraz sześć statuetek. Dla tych, którzy nie przestają marzyć. — Roztańczony korek na autostradzie w Los Angeles. Mia jedzie na kolejny casting i powtarza rolę w samochodzie. Sebastian gra kolędy w restauracji, w której zakazano mu jazzu. Ich dwa pierwsze spotkania nie są zbyt miłe. Po trzecim znajdują w sobie nawzajem nieoczekiwane wsparcie w drodze do osiągnięcia swoich marzeń. — Najlepsza aktorka pierwszoplanowa (Emma Stone) | Oscary | 2017 Najlepsza reżyseria | Oscary | 2017 Najlepsze zdjęcia | Oscary | 2017 Najlepsza muzyka oryginalna | Oscary | 2017 Najlepsza piosenka oryginalna | Oscary | 2017 Najlepsza scenografia | Oscary | 2017 Nominacja – Najlepszy film | Oscary | 2017 Nominacja – Najlepszy aktor pierwszoplanowy (Ryan Gosling) | Oscary | 2017 Nominacja – Najlepszy scenariusz oryginalny | Oscary | 2017 Nominacja – Najlepsze kostiumy | Oscary | 2017

Pięć nominacji i dwa Oscary – za scenariusz i dla Roberta Duvalla. Dla tej roli aktor sam napisał sobie piosenki. Zniszczony piosenkarz country przyjeżdża do motelu bez pieniędzy. Wdowa daje mu pracę pod jednym warunkiem. Powściągliwa czułość w reżyserii Bruce’a Beresforda („Wożąc panią Daisy”). — Przydrożny motel w Teksasie. Mac Sledge budzi się na podłodze, po nocy picia i bez pieniędzy na rachunek. Kiedyś zapełniał sale jako piosenkarz country, ale dziś nikt już nie chce jego koncertów. Proponuje młodej wdowie, właścicielce motelu, że odpracuje rachunek. Rosa Lee zgadza się pod jednym warunkiem. Ani kropli alkoholu w godzinach pracy. — Najlepszy aktor pierwszoplanowy (Robert Duvall) | Oscary | 1984 Najlepszy scenariusz oryginalny | Oscary | 1984 Nominacja – Najlepszy film | Oscary | 1984 Nominacja – Najlepsza reżyseria | Oscary | 1984 Nominacja – Najlepsza piosenka oryginalna | Oscary | 1984 Najlepszy aktor w dramacie (Robert Duvall) | Złote Globy | 1984 Nominacja – Najlepszy film | Złote Globy | 1984 Nominacja – Najlepsza reżyseria | Złote Globy | 1984 Nominacja – Najlepsza aktorka drugoplanowa (Tess Harper) | Złote Globy | 1984 Nominacja – Najlepsza piosenka oryginalna | Złote Globy | 1984 Selekcja Oficjalna | Festiwal Filmowy w Cannes | 1983

Przez pierwsze dwa lata wojny Danis Tanović odpowiadał za archiwum filmowe armii bośniackiej. Dwóch wrogich żołnierzy w jednym okopie, między nimi ranny leżący na uzbrojonej minie. Nikomu z zewnątrz nie spieszy się z pomocą. Jego pierwszy film dostał Oscara dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego. — Okop między liniami frontów, gdzieś w środku wojny w Bośni. Dwóch żołnierzy z przeciwnych stron zostaje w nim uwięzionych razem. Obok ranny Cera leży na plecach, na minie, która wybuchnie, gdy tylko się poruszy. Przyjeżdżają siły pokojowe. Za nimi kamery. — Najlepszy film nieanglojęzyczny | Oscary | 2002 Najlepszy scenariusz | Festiwal Filmowy w Cannes | 2001 Najlepszy film nieanglojęzyczny | Złote Globy | 2002 Nagroda Publiczności | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w San Sebastián | 2001 Najlepszy europejski scenarzysta | Europejskie Nagrody Filmowe | 2001 Nominacja – Najlepszy aktor europejski (Branko Djuric) | Europejskie Nagrody Filmowe | 2001 Najlepszy fabularny film debiutancki | Nagrody Cezara (Cezary) | 2002 Nagroda Publiczności | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Rotterdamie | 2002

Dwa Oscary i Złota Palma dla pełnego klasy romansu, po którym będziesz nucić melodię Francisa Lai. Uczucie rozkwita między ludźmi niepewnymi, czy wolno im być szczęśliwym. Lelouch wracał do ich historii jeszcze dwukrotnie. Tu przywraca wiarę w to, że nigdy nie jest za późno, żeby się zakochać. — Deauville, niedzielne popołudnie. Anne i Jean-Louis odprowadzają dzieci do tej samej szkoły z internatem i oboje przyjeżdżają po nie sami. Ona pracuje w branży filmowej, a męża, kaskadera, straciła na planie zdjęciowym. On jeździ w wyścigach samochodowych i też jest wdowcem. Kiedy ona spóźnia się na pociąg, on proponuje, że odwiezie ją do Paryża. Droga jest długa, nikomu się nie spieszy. — Najlepszy film nieanglojęzyczny | Oscary | 1967 Złota Palma | Festiwal Filmowy w Cannes | 1966 Najlepszy scenariusz oryginalny | Oscary | 1967 Nominacja – Najlepsza aktorka pierwszoplanowa (Anouk Aimée) | Oscary | 1967 Nominacja – Najlepsza reżyseria | Oscary | 1967 Najlepsza aktorka w dramacie (Anouk Aimée) | Złote Globy | 1967 Najlepszy film nieanglojęzyczny | Złote Globy | 1967 Nominacja – Najlepsza reżyseria | Złote Globy | 1967 Nominacja – Najlepsza muzyka oryginalna | Złote Globy | 1967 Nominacja – Najlepsza piosenka oryginalna | Złote Globy | 1967

Sorrentino złożył Rzymowi hołd w najbardziej felliniowskim wydaniu, a film przyniósł mu Oscara za najlepszy film nieanglojęzyczny. Jep Gambardella kończy sześćdziesiąt pięć lat z widokiem na Koloseum, a szalona impreza miesza się z egzystencjalną pustką. Bolesne dionizje i, no cóż, wielkie piękno. — Rzym latem. Jep Gambardella ma sześćdziesiąt pięć lat i wciąż jest najchętniej widzianym gościem na każdej kolacji i każdym przyjęciu w mieście. Na własnym tarasie z widokiem na Koloseum wydaje najlepsze z nich. Jako młody dziennikarz napisał jedną powieść, dostał za nią nagrodę i opinię artysty. Od tamtej pory nie napisał nic. — Najlepszy film nieanglojęzyczny | Oscary | 2014 Najlepszy film nieanglojęzyczny | BAFTA | 2014 Najlepszy film nieanglojęzyczny | Złote Globy | 2014 Najlepsze zdjęcia | Złote Globy | 2013 Najlepszy film europejski | Europejskie Nagrody Filmowe | 2013 Najlepszy reżyser europejski | Europejskie Nagrody Filmowe | 2013 Najlepszy aktor europejski (Toni Servillo) | Europejskie Nagrody Filmowe | 2013 Najlepszy europejski montażysta | Europejskie Nagrody Filmowe | 2013

Dyrektor miejsca pamięci w dawnym więzieniu Stasi nie zgodził się na zdjęcia, a mimo to powstał jeden z najmocniejszych filmów tego wieku. Thriller polityczny łączy się z poruszającą historią miłosną. Uczciwość dużo kosztuje w mrocznych czasach. Oscar za najlepszy film nieanglojęzyczny. — Berlin Wschodni, 1984. Kapitan Stasi Gerd Wiesler dostaje rozkaz założenia podsłuchu w mieszkaniu Georga Dreymana, najbardziej cenionego dramatopisarza w kraju, i spisywania wszystkiego, co usłyszy. Dreyman szykuje tekst, który ma trafić na Zachód. Wiesler siedzi na strychu i słucha. — Najlepszy film nieanglojęzyczny | Oscary | 2007 Najlepszy film nieanglojęzyczny | BAFTA | 2008 Najlepszy film europejski | Złote Globy | 2007 Nagroda Publiczności | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Locarno | 2006 Najlepszy film europejski | Europejskie Nagrody Filmowe | 2006 Najlepszy film zagraniczny | Nagrody Cezara (Cezary) | 2008 Najlepszy film | Festiwal Filmowy w Monachium | 2006 Najlepszy film zagraniczny | Nagrody Independent Spirit | 2007 Nagroda Publiczności | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Rotterdamie | 2007

Dziewięć Oscarów na dziewięć nominacji. Zdjęcia powstały w prawdziwym Zakazanym Mieście, gdzie nie wpuszczano zagranicznych ekip. Bertolucci opowiada o Pu Yi, cesarzu Chin, który niczym nie rządził i o niczym nie decydował. Epicka biografia figury przesuwanej przez kolejne epoki i reżimy. — Po śmierci cesarza w roku 1908 dwór posyła po trzyletniego chłopca i ogłasza go władcą Chin. Chłopiec prosi, żeby odwieźć go do matki, ale brama Zakazanego Miasta pozostaje zamknięta. Dorasta wśród pokłonów i ceremonii, nie wiedząc nic o świecie za murem. Dopiero w 1919 roku przyjeżdża nauczyciel Reginald Johnston. Podsuwa mu myśl, że droga na zewnątrz może prowadzić przez małżeństwo. — Najlepszy film | Oscary | 1988 Najlepszy montaż | Oscary | 1988 Najlepsza reżyseria | Oscary | 1988 Najlepszy scenariusz adaptowany | Oscary | 1988 Najlepsze zdjęcia | Oscary | 1988 Najlepsze kostiumy | Oscary | 1988 Najlepszy dźwięk | Oscary | 1988 Najlepsza muzyka oryginalna | Oscary | 1988 Najlepsza scenografia | Oscary | 1988 Najlepszy film | Zlote Globy | 1989

Oscar dla najlepszego dokumentu i Nagroda Jury festiwalu Sundance. Kilka dni po wygranych wyborach Harvey Milk nagrał taśmę do odtworzenia tylko wtedy, gdyby go zamordowano. Rok później taśmę odtworzono. Lata później Gus Van Sant stworzył fabularyzowaną wersję tej historii z Seanem Pennem. — San Francisco, początek lat siedemdziesiątych. Harvey Milk otwiera sklep fotograficzny przy Castro Street, startuje w wyborach na radnego i przegrywa. Próbuje ponownie i ponownie przegrywa. Udaje się za czwartym razem. Zostaje pierwszym jawnie gejowskim politykiem wybranym na urząd w Kalifornii. Niecały rok później ginie od kul w ratuszu, a strzelec staje przed sądem. — Najlepszy film dokumentalny | Oscary | 1985 Specjalna Nagroda Jury | Festiwal Filmowy Sundance | 1985

Kirk Douglas wysłał powieść Kena Keseya Milošowi Formanowi do Pragi, a bezpieka przejęła przesyłkę. Lata później film dostał pięć Oscarów. Jack Nicholson trafia do zamkniętego szpitala psychiatrycznego, gdzie z oddziałową się nie dyskutuje. On zaczyna. Wolność kosztuje najwięcej. — Więzień trafia na obserwację do szpitala psychiatrycznego. Oddziałem rządzi siostra Ratched, a jej zasady obowiązują wszystkich bez wyjątku. Pacjenci dawno przestali je podważać. McMurphy robi to już pierwszego popołudnia i rozpętuje bitwę, która zmieni wszystko wokół niego. — Najlepszy film | Oscary | 1976 Najlepsza reżyseria | Oscary | 1976 Najlepszy aktor pierwszoplanowy (Jack Nicholson) | Oscary | 1976 Najlepsza aktorka pierwszoplanowa (Louise Fletcher) | Oscary | 1976 Najlepszy scenariusz adaptowany | Oscary | 1976 Nominacja – Najlepszy montaż | Oscary | 1976 Nominacja – Najlepszy aktor drugoplanowy (Brad Dourif) | Oscary | 1976 Nominacja – Najlepsze zdjęcia | Oscary | 1976 Nominacja – Najlepsza muzyka oryginalna | Oscary | 1976 Najlepszy film dramatyczny | Złote Globy | 1976

Filmowe przeniesienie teatralnej sztuki o Judy Garland. Hollywood kochało jej młodość, ale już nie dojrzałość. Pod koniec lat 60. gwieździe zostają już tylko występy w londyńskim klubie. Renée Zellweger tchnęła nowe życie w jej postać i dostała za tę rolę Oscara, a wszystkie piosenki śpiewa sama. — Judy Garland jest w średnim wieku i nikt już jej nie zatrudnia. Występuje na małych salach, gdzie jeździ z dziećmi, Lorną i Joeyem. Hotel odmawia jej pokoju z powodu niezapłaconych rachunków. Dzieci podrzuca byłemu mężowi Sidneyowi Luftowi. Wtedy dzwoni impresario: może mieć pięć tygodni koncertów w londyńskim klubie Talk of the Town. — Najlepsza aktorka pierwszoplanowa (Renée Zellweger) | Oscary | 2020 Nominacja – Najlepsze charakteryzacja i fryzury | Oscary | 2020 Najlepsza aktorka pierwszoplanowa (Renée Zellweger) | BAFTA | 2020 Najlepsza aktorka w dramacie (Renée Zellweger) | Złote Globy | 2020 Najlepsza aktorka (Renée Zellweger) | Nagrody Independent Spirit | 2020

Osiem Oscarów dla historii, w której centrum nie jest postawiony geniusz, tylko jego zawistny rywal. Sceny operowe Forman nakręcił w praskim teatrze, gdzie Mozart wystawił „Don Giovanniego”. Salieri słyszy Boga w muzyce Mozarta i nie może uwierzyć, że pisze ją chichoczący smarkacz. — Wiedeń, XVIII wiek. Antonio Salieri jest nadwornym kompozytorem cesarza i obiecał Bogu czystość w zamian za talent. Wtedy z Salzburga przyjeżdża Wolfgang Amadeusz Mozart, chichoczący, głośny i wulgarny. Salieri jako jedyny słyszy, jak wielka to muzyka. Czy to Bóg wystawia go na próbę? — Najlepszy film | Oscary | 1985 Najlepszy aktor pierwszoplanowy (F. Murray Abraham) | Oscary | 1985 Najlepsza reżyseria | Oscary | 1985 Najlepszy scenariusz adaptowany | Oscary | 1985 Najlepsze kostiumy | Oscary | 1985 Najlepszy dźwięk | Oscary | 1985 Najlepsze charakteryzacja i fryzury | Oscary | 1985 Najlepsza scenografia | Oscary | 1985 Nominacja – Najlepszy aktor pierwszoplanowy (Tom Hulce) | Oscary | 1985

Nicolas Cage ma za tę rolę Oscara. John O’Brien, autor powieści, zabił się dwa tygodnie po sprzedaży praw do filmu. Mike Figgis nie zrobił z jego książki ani filmu o wychodzeniu z nałogu, ani filmu o rozpaczy – choć mógł. Tu w barach Las Vegas rozgrywa się historia miłosna kręcona taśmą Super 16mm. — Ben Sanderson przepił pracę w Hollywood i rodzinę. Bierze odprawę, wsiada do samochodu i jedzie do Las Vegas, żeby dokończyć dzieło – chce zapić się na śmierć. O mało nie potrąca Sery, dziewczyny pracującej na ulicach Las Vegas. Kilka dni później płaci jej za godzinę, ale prosi tylko o rozmowę. Sera pozwala mu u siebie zamieszkać, ale oboje stawiają sobie po jednym warunku. — Najlepszy aktor pierwszoplanowy (Nicolas Cage) | Oscary | 1996 Nominacja – Najlepsza aktorka pierwszoplanowa (Elisabeth Shue) | Oscary | 1996 Nominacja – Najlepsza reżyseria | Oscary | 1996 Nominacja – Najlepszy scenariusz adaptowany | Oscary | 1996 Najlepszy aktor w dramacie (Nicolas Cage) | Złote Globy | 1996 Nominacja – Najlepszy film | Złote Globy | 1996 Nominacja – Najlepsza reżyseria | Złote Globy | 1996 Nominacja – Najlepsza aktorka w dramacie (Elisabeth Shue) | Złote Globy | 1996 Srebrna Muszla | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w San Sebastián | 1995

Heroiczna walka kobiety z dyktaturą wojskową w Brazylii wydarzyła się naprawdę. W 2025 roku Walter Salles dostał za ten film Oscara dla najlepszego filmu międzynarodowego. Eunice Paivę grają dwie aktorki: młodszą wersję gra Fernanda Torres, zaś starszą – jej matka, Fernanda Montenegro. — Rio de Janeiro, grudzień 1970 roku. Rubens Paiva, były poseł odsunięty od polityki po zamachu stanu, mieszka niedaleko plaży z żoną Eunice i piątką dzieci. Po cichu pomaga ludziom wyjechać z kraju. W styczniu do domu wchodzą uzbrojeni mężczyźni i zabierają go na przesłuchanie. Później przychodzą po Eunice i jej nastoletnią córkę – Eunice trafia do celi na dwanaście dni, w czasie których nikt nie chce jej powiedzieć, gdzie jest mąż. Po powrocie podejmuje walkę o prawdę. — Najlepszy międzynarodowy film pełnometrażowy | Oscary | 2025 Nominacja – Najlepszy film | Oscary | 2025 Nominacja – Najlepsza aktorka pierwszoplanowa (Fernanda Torres) | Oscary | 2025 Najlepszy scenariusz | Festiwal Filmowy w Wenecji | 2024 Najlepsza aktorka w dramacie (Fernanda Torres) | Złote Globy | 2025 Nagroda Publiczności | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Rotterdamie | 2025

Producent opowiedział Buñuelowi o wieczorze, kiedy zapomniał, że zaprosił gości na kolację. Buñuel zrobił z tego oscarowy film, który z nienagannymi manierami rozprawia się z burżuazją. Sześcioro przyjaciół siada do stołu. Kolacji nie podano. — Sześcioro zamożnych przyjaciół zjawia się na kolacji i odkrywa, że pomylili dzień. Próbują więc jeszcze raz. I jeszcze raz. Każde podejście przerywa coś coraz dziwniejszego. Trup w sąsiednim pokoju lub oddział wojska. Na tych kolacjach nigdy nie dochodzi do jedzenia. — Najlepszy film nieanglojęzyczny | Oscary | 1973 Nominacja – Najlepszy scenariusz oryginalny | Oscary | 1973 Najlepsza aktorka pierwszoplanowa (Stéphane Audran) | BAFTA | 1974 Najlepszy scenariusz | BAFTA | 1974 Nominacja – Najlepszy film | BAFTA | 1974 Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | Złote Globy | 1973

Judi Dench i Kate Winslet obie grają pisarkę Iris Murdoch – w odstępie czterdziestu lat. Oscar dla Broadbenta, nominacje dla obu aktorek. Razem pokazują, ile kosztuje utrata tego, w czym było się najlepszym. Niepozbawiony nadziei obraz miłości silniejszej niż czas. — Oksford, lata pięćdziesiąte. Iris Murdoch pisze pierwszą powieść i bierze sobie kochanków, kiedy przyjdzie jej ochota. Nieśmiały młody naukowiec John Bayley jest nią zdumiony. Para się żeni. Mijają dekady, podczas których ona jest sławną, błyskotliwą pisarką. Aż Iris zaczyna zapominać słów i John mówić musi za dwoje. — Najlepszy aktor drugoplanowy (Jim Broadbent) | Oscary | 2002 Nominacja – Najlepsza aktorka pierwszoplanowa (Judi Dench) | Oscary | 2002 Nominacja – Najlepsza aktorka drugoplanowa (Kate Winslet) | Oscary | 2002 Najlepszy aktor (Hugh Bonneville) | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 2002 Selekcja Oficjalna | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 2002 Najlepszy aktor drugoplanowy (Jim Broadbent) | Złote Globy | 2002 Nominacja – Najlepsza aktorka w dramacie (Judi Dench) | Złote Globy | 2002 Nominacja – Najlepsza aktorka drugoplanowa (Kate Winslet) | Złote Globy | 2002 Nagroda Publiczności | Europejskie Nagrody Filmowe | 2002

Złota Palma i Oscar dla najwrażliwszego filmu Hanekego. Jean-Louis Trintignant („Trzy kolory. Czerwony”) i Emmanuelle Riva („Hiroszima, moja miłość”) jako para, której miłość przetrwała wszystko, ale staje wreszcie wobec tego, czego nic i nikt nie może pokonać. — Georges i Anne, oboje po osiemdziesiątce, to emerytowani nauczyciele muzyki. Są ze sobą od dziesięcioleci i od wielu lat mieszkają w tym samym paryskim mieszkaniu. Pewnego ranka przy śniadaniu Anne milknie w pół zdania i patrzy w pustkę. Później jej pamięć zaczyna znikać, a wraz z nią wspólne życie, które budowali przez lata. — Złota Palma | Festiwal Filmowy w Cannes | 2012 Najlepszy film nieanglojęzyczny | Oscary | 2013 Nominacja – Najlepszy film | Oscary | 2013 Nominacja – Najlepsza reżyseria | Oscary | 2013 Nominacja – Najlepszy scenariusz oryginalny | Oscary | 2013 Nominacja – Najlepsza aktorka pierwszoplanowa (Emmanuelle Riva) | Oscary | 2013 Najlepszy film nieanglojęzyczny | BAFTA | 2013 Najlepszy film nieanglojęzyczny | Złote Globy | 2013 Najlepszy film europejski | Europejskie Nagrody Filmowe | 2012

Seks, sztuka, poliamoria i wybuchowe, nieprzewidywalne emocje. Scarlett Johansson, Javier Bardem, Rebecca Hall i elektryczna Penélope Cruz. Do barcelońskiego trójkąta wkracza była żona malarza. Wtedy ekran jest już tylko jej, w końcu to do Cruz powędrował Oscar dla aktorki drugoplanowej. — Vicky i Cristina, dwie Amerykanki, spędzają lato w Barcelonie u krewnych Vicky. Pewnego wieczoru podchodzi do nich malarz Juan Antonio i bez owijania w bawełnę zaprasza obie na weekend do Oviedo. Cristina zgadza się natychmiast, Vicky jedzie jej pilnować. W Oviedo Cristina choruje, więc Vicky zostaje z malarzem sama. Potem pojawia się jego była żona. — Najlepsza aktorka drugoplanowa (Penélope Cruz) | Oscary | 2009 Najlepszy film musicalowy lub komediowy | Złote Globy | 2009 Nominacja – Najlepszy aktor w musicalu lub komedii (Javier Bardem) | Złote Globy | 2009 Nominacja – Najlepsza aktorka w musicalu lub komedii (Rebecca Hall) | Złote Globy | 2009 Nominacja – Najlepsza aktorka drugoplanowa (Penélope Cruz) | Złote Globy | 2009 Najlepsza aktorka drugoplanowa (Penélope Cruz) | Nagrody Goya | 2009