David Lynch Forever

Te kadry na obejrzenie czekały dwadzieścia dwa lata. Dziewięćdziesiąt minut, które David Lynch wyciął z „Twin Peaks: Ogniu, krocz ze mną”, złożone w osobny film. Jak to u Lyncha: nic się nie wyjaśnia, ale Laura Palmer wreszcie dostaje czas, żeby po prostu pobyć na ekranie. — Rok przed śmiercią Laury Palmer w Twin Peaks. Dwóch agentów FBI dostaje sprawę zamordowanej dziewczyny z sąsiedniego miasteczka. Zwykłe życie trwa: u Palmerów przy kolacji ojciec uczy żonę i córkę norweskiego, a Laura rozmawia z przyjaciółką Donną o niczym. W czerwonym pokoju niskorosły mężczyzna zadaje pytanie o czas. Nikt mu nie odpowiada.

Przez pięć lat David Lynch opłacał zdjęcia do swojego debiutu z pensji nocnego kuriera „Wall Street Journal”. Dekady później nikt fabuły filmu nie wyjaśnił – i prawdopodobnie nikt nigdy nie zdoła. Koszmar w czerni i bieli, który w snach czuje się jak w domu. Kultowy midnight movie. — Henry Spencer mieszka sam w jednym pokoju w przemysłowym mieście, w którym maszyny nigdy nie przestają pracować. Mary, jego dziewczyna, jest bez przerwy wściekła. Ich dziecko – czy to w ogóle jest dziecko? – nie przestaje krzyczeć. Mary odchodzi, a Henry zostaje z nim sam.

Początkowo to miał być pilot serialu dla ABC. Na szczęście stacja podziękowała. Tak powstał senny, niepokojący koszmar o Hollywood, który dziś ma status kultowego. Naomi Watts była gotowa rzucić aktorstwo, gdy David Lynch obsadził ją jako blondynkę, która przyjeżdża do LA pewna, że zostanie gwiazdą. — Na drodze przy Los Angeles dochodzi do wypadku. Jedyna ocalała wychodzi z wraku skonfundowana. Nie wie, kim jest. Ukrywa się w pustym mieszkaniu, gdzie znajduje ją Betty, świeżo przybyła z Kanady i pewna, że zostanie aktorką. Kobiety zaczynają razem szukać odpowiedzi: kim jest ta dziewczyna? I kim była? — Nominacja – Najlepsza reżyseria | Oscary | 2002 Najlepsza reżyseria | Festiwal Filmowy w Cannes | 2001 Najlepszy montaż | BAFTA | 2002 Nominacja – Najlepszy film | Złote Globy | 2002 Najlepszy film zagraniczny | Nagrody Cezara (Cezary) | 2002 Najlepsze zdjęcia | Nagrody Independent Spirit | 2002

Był czas, kiedy widzowie bardzo chcieli, żeby Lynch wreszcie wyjaśnił „Twin Peaks” – dostali więc prequel, który mnoży pytania. Oto ostatnie siedem dni Laury Palmer. Za ten początkowo odrzucony przez część fanów film dziś wielu weszłoby do Czarnej Chaty. — Agent FBI zostaje wysłany do miasteczka na północno-zachodnim wybrzeżu, żeby zbadać zabójstwo młodej kobiety, Teresy Banks. Niczego się nie dowiaduje, a potem sam znika. Rok później, w sąsiedującym miasteczku Twin Peaks, Laurze Palmer zostaje siedem dni życia. Jest królową szkolnego balu, ma dwóch chłopaków i sekret. Prequel kultowego serialu Davida Lyncha. — Selekcja Oficjalna | Festiwal Filmowy w Cannes | 1992 Najlepsza muzyka oryginalna | Nagrody Independent Spirit | 1993 Nominacja – Najlepsza aktorka pierwszoplanowa (Sheryl Lee) | Nagrody Independent Spirit | 1993

Wszystko, za co kochamy Davida Lyncha. Mężczyzna zostaje skazany za morderstwo, którego nie pamięta, a potem staje się kimś zupełnie innym. To nowe życie czy nowy sen? Do tego Patricia Arquette w podwójnej roli i muzyka Angela Badalamentiego. Trudno o bardziej lynchowski seans. — Saksofonista jazzowy i jego żona znajdują pod drzwiami kasety wideo nagrane w ich własnym domu, kiedy spali. Wkrótce on zostaje skazany za jej zabójstwo, którego nie pamięta. Czekając na śmierć w celi, niewytłumaczalnie przemienia się w mechanika samochodowego, który prowadzi zupełnie inne życie. Gdy ten wychodzi na wolność, ich drogi zaczynają się przecinać.

W 1994 roku pewien starszy człowiek przejechał na kosiarce prawie 400 kilometrów, żeby dotrzeć do brata, z którym nie rozmawiał od lat. Richard Farnsworth zagrał go, mając 79 lat i raka. To najdziwniejszy film Davida Lyncha. Właśnie dlatego, że jest tak zwyczajny. — Laurens w stanie Iowa. Alvin Straight ledwo chodzi i nikt nie zamierza wydać mu prawa jazdy. Dowiaduje się, że jego brat dostał udaru. Nie rozmawiali od lat, a dzieli ich prawie 400 kilometrów. Alvin uruchamia kosiarkę. To będzie długa droga. — Nominacja – Najlepszy aktor pierwszoplanowy (Richard Farnsworth) | Oscary | 2000 Nominacja – Najlepszy aktor w dramacie (Richard Farnsworth) | Złote Globy | 2000 Nagroda Screen International | Europejskie Nagrody Filmowe | 1999 Selekcja Oficjalna | Festiwal Filmowy w Cannes | 1999

Kultowy film Lyncha wyprodukował król komedii, Mel Brooks, choć jego nazwiska nie ma w napisach. John Hurt gra zdeformowanego mężczyznę z jarmarcznego pokazu, który okazuje się człowiekiem pełnym niespodzianek. Opiekuje się nim Anthony Hopkins. Osiem nominacji do Oscara. — Wiktoriański Londyn. Chirurg płaci pensa za wejście za kurtynę wędrownego jarmarku, gdzie pokazują największą atrakcję – człowieka o zdeformowanej twarzy. Zakłada, że postać w kapturze nie umie mówić ani myśleć. Zabiera go do szpitala na badanie. Wreszcie ktoś zadaje mu pytanie. John Merrick odpowiada pełnymi zdaniami i recytuje psalm, który zna na pamięć. — Nominacja – Najlepszy film | Oscary | 1981 Nominacja – Najlepszy montaż | Oscary | 1981 Nominacja – Najlepszy aktor pierwszoplanowy (John Hurt) | Oscary | 1981 Nominacja – Najlepsza reżyseria | Oscary | 1981 Nominacja – Najlepszy scenariusz adaptowany | Oscary | 1981 Nominacja – Najlepsze kostiumy | Oscary | 1981 Nominacja – Najlepsza muzyka oryginalna | Oscary | 1981 Nominacja – Najlepsza scenografia | Oscary | 1981 Nominacja – Najlepszy film | Złote Globy | 1981 Nominacja – Najlepsza reżyseria | Złote Globy | 1981