LSD: Love, Sex & Dance

Sorrentino złożył Rzymowi hołd w najbardziej felliniowskim wydaniu, a film przyniósł mu Oscara za najlepszy film nieanglojęzyczny. Jep Gambardella kończy sześćdziesiąt pięć lat z widokiem na Koloseum, a szalona impreza miesza się z egzystencjalną pustką. Bolesne dionizje i, no cóż, wielkie piękno. — Rzym latem. Jep Gambardella ma sześćdziesiąt pięć lat i wciąż jest najchętniej widzianym gościem na każdej kolacji i każdym przyjęciu w mieście. Na własnym tarasie z widokiem na Koloseum wydaje najlepsze z nich. Jako młody dziennikarz napisał jedną powieść, dostał za nią nagrodę i opinię artysty. Od tamtej pory nie napisał nic. — Najlepszy film nieanglojęzyczny | Oscary | 2014 Najlepszy film nieanglojęzyczny | BAFTA | 2014 Najlepszy film nieanglojęzyczny | Złote Globy | 2014 Najlepsze zdjęcia | Złote Globy | 2013 Najlepszy film europejski | Europejskie Nagrody Filmowe | 2013 Najlepszy reżyser europejski | Europejskie Nagrody Filmowe | 2013 Najlepszy aktor europejski (Toni Servillo) | Europejskie Nagrody Filmowe | 2013 Najlepszy europejski montażysta | Europejskie Nagrody Filmowe | 2013

Kultowa pocztówka ze świata ćpunów, z legendarną ścieżką łączącą britpop i techno. Ewan McGregor, Robert Carlyle i Ewen Bremner grają paczkę narkomanów, którą omija się szerokim łukiem. Danny Boyle sfilmował powieść Irvine’a Welsha. Bawisz się świetnie, aż lądujesz w najgorszej toalecie w Szkocji. — Dwudziestosześcioletni Mark Renton jest bezrobotny i uzależniony od heroiny. W Leith, dzielnicy Edynburga, narkotyki biorą też Sick Boy i Spud. Begbie woli wódkę i bijatyki. Kolega tłumaczy Rentonowi, jak to się skończy. Renton decyduje się przestać brać. Kupuje od dilera dwa opiumowe czopki, żeby złagodzić zjazd, i dopiero wtedy poznaje prawdziwy głód. — Nominacja – Najlepszy scenariusz adaptowany | Oscary | 1997 Najlepszy film | BAFTA | 1997 Najlepszy aktor pierwszoplanowy (Ewan McGregor) | BAFTA | 1997 Najlepszy scenariusz adaptowany | BAFTA | 1996 Nagroda Publiczności | Warszawski Festiwal Filmowy | 1996

Nominowana do Oscara Kate Hudson w klimatycznej historii o muzyce, pisaniu i dojrzewaniu. Piętnastolatek wyrusza w trasę z zespołem, o którym ma napisać dla magazynu. Cameron Crowe opierał się na własnej biografii – był najmłodszym współpracownikiem „Rolling Stone’a” – i dostał za scenariusz Oscara. — San Diego, 1973. Dobrze zapowiadający się zespół rusza w trasę koncertową. Towarzyszy im piętnastoletni William Miller, na zlecenie magazynu Rolling Stone. W jego domu została matka, która nie wpuszcza rocka za próg. Z zespołem jeździ też dziewczyna, każe mówić na siebie Penny Lane. Muzycy w końcu orientują się, z czego żyje chłopak. — Najlepszy scenariusz oryginalny | Oscary | 2001 Nominacja – Najlepszy montaż | Oscary | 2001 Nominacja – Najlepsza aktorka drugoplanowa (Kate Hudson) | Oscary | 2001 Nominacja – Najlepsza aktorka drugoplanowa (Frances McDormand) | Oscary | 2001 Najlepszy film musicalowy lub komediowy | Złote Globy | 2001 Najlepsza aktorka drugoplanowa (Kate Hudson) | Złote Globy | 2001 Nominacja – Najlepsza aktorka drugoplanowa (Frances McDormand) | Złote Globy | 2001 Nominacja – Najlepszy scenariusz | Złote Globy | 2001

Za ten fabularyzowany dokument Michał Marczak dostał nagrodę reżyserską na Sundance. Warszawskie noce millenialsów sprzed dekady. Od zmierzchu do świtu, noc w noc dwaj przyjaciele przemierzają miasto. Po seansie znów chce się mieć dwadzieścia lat. — Warszawa po północy. Krzysztof ma dwadzieścia parę lat, nie musi nigdzie być. Z Michałem chodzą po mieście aż do świtu. Tańce, narkotyki, nieudolne podrywy i rozmowy, które kończy dopiero wschód słońca. Wszystko gra, aż Krzysztof zaczyna spotykać się z Evą, która była kiedyś dziewczyną Michała. — Nagroda Publiczności | Międzynarodowy Festiwal Filmowy Nowe Horyzonty | 2016 Najlepsza reżyseria | Festiwal Filmowy Sundance | 2016

Być może to najdalej, jak posunął się czołowy prowokator europejskiego kina, Gaspar Noé („Nieodwracalne”). Najpierw napisał siedem stron scenariusza, potem nakręcił tę seksualną odyseję. Dwa lata romansu. I lądujesz, niemal dosłownie, w ich łóżku. — 1 stycznia, wczesny ranek. Telefon budzi Murphy’ego, który śpi obok młodej żony i ich dwuletniego dziecka. Na sekretarce matka Elektry pyta, czy ma jakieś wieści – jej córka od dawna jest zaginiona. Murphy nie wychodzi z mieszkania i wraca myślami do dwóch lat spędzonych z Elektrą: obietnic, zabaw i błędów.

Moodysson („Fucking Åmål”) o nastoletnim buncie. Podstawą historii był autobiograficzny komiks „Never Goodnight” autorstwa żony reżysera. Punk umarł, powtarzają wszyscy, a trzynastolatki w Sztokholmie 1982 roku i tak zakładają zespół. Nikt nie umie grać, no i co. Dla każdego, kto kiedyś miał 13 lat. — Sztokholm, 1982. Bobo i Klara mają po trzynaście lat i cała szkoła powtarza im, że punk się skończył. I tak zakładają zespół, mimo że nie mają instrumentów ani umiejętności. Hedvig gra na gitarze klasycznej i chodzi do kościoła. Dziewczyny postanawiają, że będzie z nimi grać. — Tokyo Grand Prix | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Tokio | 2013 Selekcja Oficjalna | Festiwal Filmowy w Wenecji | 2013

Doug Liman sam kręcił z ręki, nadając filmowi surowy, dokumentalny styl. Krytycy nazywali go „Pulp Fiction” młodszego pokolenia – portretem rave’owej kultury LA u szczytu jej rozkwitu. Trzy opowieści o jednej nocy, za każdym razem historia wygląda zupełnie inaczej. Czarna komedia z wielką energią. — Wigilia Bożego Narodzenia, Los Angeles. Ronnie brakuje na czynsz, przez co za chwilę wyleci z mieszkania. Bierze dodatkową zmianę w supermarkecie, kiedy dwóch klientów pyta o dwadzieścia tabletek ekstazy. Ronna idzie więc do dilera i kupuje towar za pieniądze, których nie ma. Tej samej nocy kolega Ronny leci z trójką znajomych na szaloną noc do Las Vegas. — Nominacja – Najlepsza reżyseria | Nagrody Independent Spirit | 2000 Nominacja – Najlepsza aktorka drugoplanowa (Sarah Polley) | Nagrody Independent Spirit | 2000

Szalony rap po irlandzku, czyli „Trainspotting” naszych czasów. Trzej raperzy z Belfastu odkrywają, że najbardziej prowokacyjne, co mogą wykrzyczeć, to język ich dziadków. Nagroda publiczności na Sundance i Michael Fassbender na drugim planie. Kawałki Kneecap zostaną w twojej głowie na długo. — Belfast, kilka lat po konflikcie w Irlandii Północnej. Trzej młodzi mężczyźni zaczynają rapować po gaelicku. Władze wolałyby nie słyszeć tego języka, ale zaczyna go słuchać miasto. Prowokujący raperzy w kilka miesięcy stają się politycznym symbolem. Ich własne rodziny wolałyby, żeby nim nie byli. — Wybitny Brytyjski Debiut | BAFTA | 2025 Nagroda Publiczności | Festiwal Filmowy Sundance | 2024 Nominacja – Europejskie Odkrycie roku – nagroda FIPRESCI | Europejskie Nagrody Filmowe | 2024 Nagroda FIPRESCI | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Palm Springs | 2025

Prawo z 1994 roku zakazało takich imprez. Muzykę nazwało „ciągiem powtarzalnych uderzeń”. Odpowiedzią było pole za szkockim miasteczkiem, nagłośnienie i jedna noc, o której dwóch piętnastolatków będzie sobie opowiadać jeszcze po czterdziestce. Zdjęcia są czarno-białe. Ale tylko do pewnego momentu. — Livingston w Szkocji, rok 1994. Piętnastoletni Johnno jest nerwowy i robi to, co mu się każe. Jego najlepszy kolega Spanner wciąż ma kłopoty. Po okolicy rozchodzi się wieść: będzie nielegalna impreza w polu za miastem. Chłopcy okłamują rodziny i wychodzą w noc. — Najlepszy aktor pierwszoplanowy (Lorn Macdonald) | BAFTA | 2019 Nominacja – Najlepsza reżyseria | BAFTA | 2019

Jeden z najlepszych muzycznych biopiców w historii. Przed filmowym debiutem Anton Corbijn fotografował Joy Division. Sam Riley gra Iana Curtisa tak, że po kwadransie przestajesz widzieć w nim aktora. Czarno-biały Manchester, zespół na fali i małżeństwo, które się pod nią rozsypuje. — W 1973 roku Ian Curtis chodzi jeszcze do szkoły w Macclesfield, ale już pisze teksty piosenek, które będzie śpiewać. Wcześnie żeni się z Deborah. Jego zespół, Joy Division, rośnie szybciej, niż ktokolwiek planował. Małżeństwo nie nadąża za popularnością. On tym bardziej. — Nagroda C.I.C.A.E. – Wyróżnienie Specjalne | Festiwal Filmowy w Cannes | 2007 Złota Kamera – Wyróżnienie Specjalne | Festiwal Filmowy w Cannes | 2007 Nagroda Europa Cinemas | Festiwal Filmowy w Cannes | 2007 Nominacja – Złota Kamera | Festiwal Filmowy w Cannes | 2007 Selekcja oficjalna - Directors' Fortnight | Festiwal Filmowy w Cannes | 2007

„Obywatel Kane” glam rocka z Ewanem McGregorem, Christianem Balem i Jonathanem Rhysem Meyersem w brokacie. Film Haynesa nagrodzono w Cannes. Na biografię nie zgodził się David Bowie, ale inspiracje prawdziwymi muzykami są wszechobecne. W zespołach grają członkowie Radiohead czy Sonic Youth. — Brian Slade jest gwiazdą glam rocka, który występuje na scenie jako kosmita Maxwell Demon. Pewnej nocy zostaje zastrzelony podczas koncertu. Podobno zamach był inscenizacją, a Slade zniknął zaraz po nim. Dekadę później nowojorski dziennikarz Arthur Stuart ma ustalić, co stało się z muzykiem. Śledztwo zaczyna od menedżera i byłej żony. Tej feralnej nocy Stuart stał na widowni. — Nominacja – Najlepsze kostiumy | Oscary | 1999 Najlepszy wkład artystyczny | Festiwal Filmowy w Cannes | 1998 Najlepsze kostiumy | BAFTA | 1999 Nominacja – Najlepsze charakteryzacja i fryzury | BAFTA | 1999 Najlepsze zdjęcia | Nagrody Independent Spirit | 1999 Nominacja – Najlepszy film pełnometrażowy | Nagrody Independent Spirit | 1999 Nominacja – Najlepsza reżyseria | Nagrody Independent Spirit | 1999